"Ik zit regelmatig tot aan mijn ellebogen in Isabelle Dubbel A", aldus minister Pieter De Crème op Twitter.

Aalter - Merkwaardig bericht op Twitter in de nasleep van de vermeende relatie van de Amerikaanse president Obama met Beyoncé. Pieter De Crème liet zich deze middag in een publiek bericht op zijn Twitteraccount het volgende ontvallen: "pfff, ik ben niet onder de indruk van de affaire van de Amerikaanse president met Beyoncé. Mag me vragen waarom." Toen daar evenwel geen reactie op kwam tweette de minister van oorlog tien minuten later ook nog "Een affaire, pff dat is niks,ik zit regelmatig tot aan mijn ellebogen in Isabelle Dubbel A".
De tweet veroorzaakte meteen een lawine van retweets op het populaire sociale medium. De tweets werden nog eens twintig minuten later ook weer verwijderd, waarschijnlijk door de minister zelf.
De manager van Isabelle Dubbel A wilde voorlopig geen commentaar geven op de bewuste tweets, maar de zangeres tweette zelf wel "zou hij wel willen, zo'n kleine elleboog, hij komt nauwelijks uit de mouwen van zijn jas".
Het is niet de eerste keer dat Pieter de Crème met zijn seksualiteit in de belangstelling komt. In 2009 was er al ophef rond de minister toen een e-mail lekte waaruit bleek dat De Crème Belgische militairen naar Afghanistan stuurde om aandacht af te leiden van de geruchten in de Vlaamse roddelpers dat hij een notoire bezoeker van een homobar in het Gentse zou zijn.   

Vulling.

Zwaan, zwaar van amechtig smachten,

Zweef, zeil, hemel, ga je vleugels gebruiken,

Op het lege land kan niets je wachten,

Vooruit, vort, we laten later,

Wel nog eens lenteruikers ontluiken,

Her en der.

Maar niet nu want, serieus echt waar,

Er barst een dieptebom in de trog,

De conservepotten dansen rond het deken,

Knalkapot aan vlees en epidermis,

Wie nog lacht, lacht al ongetwijfeld tevergeefs,

Want ze hebben speren en uzi’s,

En oprecht geloof in bloed en bonen,

En dode apen voor bloedtransfusies,

Legioenen.

Zie je, het is niet het moment,

Om te kussen en te steken en te zuchten,

En te likken, en te kreunen en te kozen,

En liefde is een begin, maar duurt ook

Niet tot het einde en,

Ik ben een volwassen man,

En ik heb heel wat te doen,

Zoals,

Zoals, mijn hele leven vullen,

En het dan heel goed gevuld,

Achten, amai.

Bejaarde vrouw (67j) leidt jarenlang kleinkinderen om de tuin.

(Dendermonde) Irma V., een 67-jarige weduwe uit Grembergen, is gisteren door de politie opgepakt in haar woning wegens het verstrekken van valse informatie, fraude en het bezoedelen van de jeugd.

De fraudezaak kwam aan het licht nadat de kleinzoon van Irma V., de 12-jarige Robbie F., een bakje stoofvleessaus meenam naar huis. "Ik kreeg niet alles op, dus heb ik de overschot in een tupperwarepotje gestoken om thuis verder op te eten."
 Toen de moeder van Robbie F., de schoondochter van Irma V., het potje in de jongen zijn boekentas vond rook ze meteen onheil.
"Ik wist niet wat, maar iets klopte niet met dat stoofvlees van haar. Mijn kinderen vinden het om de één of andere reden ook altijd lekkerder dan mijn stoofvlees."
De moeder van Robbie F. contacteerde de politie, die het goedje ook verdacht vonden en het lieten overbrengen naar het gerechtelijk labo in Lokeren. Uit de analyse bleek dat het potje geen vlees bevatte, maar seitan, of iets anders smerigs van konijnenvoer dat veganisten eten. Irma V. werd met de feiten geconfronteerd waarna zij meteen opbiechtte al jaren geen vlees meer te verwerken in haar stoofvlees wegens "mededogen met de dieren". De vrouw werd meegenomen naar het politiebureau en verblijft daar voor verder verhoor. Het antigifcentrum heeft de 12 kleinkinderen van Irma V. onderzocht en op het eerste zicht is er geen blijven schade, maar er wordt gewacht op verder onderzoek om hersenschade en veganisme uit te sluiten.

Roger (74) 's nachts bezocht door vliegende aardappels, boerenbond zegt "zeveraar".

29 januari - Hamme/Zogge
Roger V., een weduwenaar uit het dorp Zogge, beweert dat hij tijdens de nacht van 26 op 27 januari uit zijn bed is gelicht door vreemde wezens, die langs zijn openstaande slaapkamerraam naar binnen gekomen waren.

"Het waren een viertal uit de kluiten gewassen patatten die samen zeker anderhalve kilo moeten gewogen hebben, en één ervan had al serieuze scheuten uit zijn lijf, dus die moeten al een tijd in iemand zijn kelder gelegen hebben", aldus Roger.

De aardappelen vlogen ook rond de kamer met vleugels die "gemaakt leken te zijn uit witloof."

De aardappelen kraamden naar verluidt wartaal uit en het was niet meteen duidelijk wat ze met de bejaarde man aan wilden vangen, maar uit hun dialect kon Roger wel opmaken dat ze zeker niet van Zogge, Moerzeke of zelfs niet van Hamme waren.

"Volgens mij waren het patatten uit West-Vlaanderen, maar ik had nu precies niet veel goesting om met een hoop West-Vlaamse patatten over den akker te jakken, dus ben ik maar weer in mijn bed gaan liggen, en na een goed half uur lag ik toch weer te slapen. Ik had ook al een paar jeneverkes op in café de Zwaan. Maar de volgende dag toen ik wakker werd had ik wel zoiets van "dju dat is niet normaal!" En dan heb ik de politie gebeld."

De hoofdcommissaris van de politiezone Hamme-Waasmunster wil voorlopig geen enkele commentaar geven op het incident.

De woordvoerder van het lokale chapiter van de boerenbond van Hamme-Zogge, de heer Jan Currie, wou wel kwijt dat hij het incident 'zever' vindt en dat het van kwaad tot erger gaat met Roger V. sinds zijn levenspartner Louis gestorven is. "Louis en Roger stonden in Zogge algemeen bekend, als "die twee ouwe homo's", en iedereen had heel veel respect voor hen. Maar volgens mij is Roger nu echt alle sporen kwijt aan het raken." De heer Curie nam zich verder ook voor om Roger elke dag wat soep te komen brengen, en hem zo "wat in de gaten te houden."

Na een confrontatie met de woorden van de heer Curie en diens beschrijving van het vreemde bezoek opperde de heer Roger V. dat zijn woorden voortkwamen uit jaloezie en dat de voorzitter van de boerenbond niet eens "echt van Zogge is, maar van Grembergen" en dat "ge wel weet hoe die zijn. Dat is daar dorpsmentaliteit."

"Zever" of niet de heer V. neemt zich voor om voortaan met zijn vensters dicht te slapen, en om de heer Curie geen pintjes meer te betalen in de café de Zwaan.

Interview met Jahnny Theis, CEO van A-post

"Kaviaar? Dat is vreten voor armeluizen!"

 

Wie? Jahnny Theis (61), CEO  van Apost (de iets modernere concurrent van Bpost)

 

Befaamdste uitspraak? "We moeten de post moderniseren, maar met Michel Foucault moet ge bij mij niet afkomen, hoor, dat is hennige kwatsch."

 

Lievelingskleur? "Het ludieke roze van biljetten van vijfhonderd euro."

 

Houdt van? "Mijn vrouwke, mijn kinderen en mijn helicopterke."

 

Houdt niet van? "Mensen die mij dingen misgunnen, zeker als ik er recht op heb."

Wanneer we aan de gezellige gotische burcht met ophaalbrug en panopticum van Jahnny Theis aanbellen staat hij ons in een zijden kamerjas al op te wachten aan de poorten van zijn persoonlijke jachtdomein. "Hier jaag ik wel eens graag op beesten", valt hij lachend met de deur in huis, "maar ik bedoel geen facteurs hoor!" De toon is meteen gezet, tijdens het volgende uur zal de inspirerende en charismatische Theis ons vermaken met zijn soms gewaagde, maar nooit willekeurige anekdoten en wijze aforismen. Het ultieme eindejaarsinterview met Jahnny Theis.

Meneer Theis, u...

Zeg maar "president-directeur Jahnny", als je dat beter vindt bekken.

Ik denk dat ik toch bij "meneer Theis" ga blijven, als u het goed vindt...

Je bent koppig, dat bevalt me wel. Dat getuigt van ondernemersgeest.


Meneer Theis, laat ik meteen met de deur in huis vallen. U hebt onlangs heel veel kritiek gekregen omdat u uw loon van 650.000 euro hebt opgetrokken om, en ik citeer, "niet onder te doen voor diene loser van Bpost". Betekent dit dan ook dat u, gezien de huidige ontwikkelingen, uw loon weer zal verlagen?

(zucht) Kijk, ik zou eerlijk op je vraag kunnen antwoorden. Ik zou dat kunnen. Maar ik ga gewoon niet antwoorden, omdat ik dat recht heb. Ik vind dat iedereen gewoon moet krijgen waar hij recht op heeft. Ik heb recht op mijn eerlijke verloning van iets meer dan een miljoen euro, de postbodes die voor me werken hebben recht op hun... wat betaal ik hen ook alweer? Allez ja, maakt niet uit, hé. We hebben daar wettelijke kaders voor, werkers hebben recht op hun loon, briljante geesten krijgen iets meer en daklozen hebben ook recht op hun dakloosheid. (lacht)

Sorry?

Kijk, al dat achterhaald gezeik over rechten en gelijkheid, ik ben daar niet zo voor. Ik vind dat achterhaald, dat is erg twintigste eeuw, maar niet 2013, snap je? We moeten modern zijn! Kijk, ik ben momenteel een boek aan het lezen over de middeleeuwen, "herfsttij der middeleeuwen", en eigenlijk vind ik de mensen in die tijd veel moderner. Mensen konden toen nog gewoon toegeven van "ja, de graaf leeft in luxe en ik rol in de armoede en de modder en de stront, maar dat is gewoon omdat hij intrinsiek veel beter is dan mij." Niet dat ze het woord 'intrinsiek' kennen, natuurlijk. (lacht) Nee, maar snap je het?

Het klinkt eerlijk gezegd een beetje fascistisch.

Mijn jongen, ge zijt dan misschien al journalist, maar over de wereld moet ge nog veel leren. Fascisme, rechten, al die dingen, dat zijn verhaaltjes. Die verhaaltjes zijn bedoeld om het geteisem kalm te houden, maar veel meer nut dan dat hebben ze niet. Waar is er gelijkheid op de wereld? Nergens. Je moet al een dwaas zijn om niet mee te graaien als er wat poen te pakken valt. Ik ben eerlijk, hé. (lacht) Maar ik vind eerlijkheid een enorm schone deugd.  

 Wat drijft u eigenlijk voort in uw dagelijkse leven?

Kijk, mijn leven is helemaal niet zo dagelijks. Ik vlieg in een helikopter naar mijn werk, ik lunch met rocksterren en ik schiet met scherp in woorden en daden. Ik denk dat ik daar op drijf, op dat beter en specialer leven dan al de andere mensen. Ik heb veel bevriende CEO's die thuis met nieuwjaar met hun gezin gewoon kaviaar en kreeft eten enzo... Maar kaviaar, jong? Dat is me nu echt vreten voor armeluizen! Ik schiet zelf mijn gnoe van dichtbij door zijn hoofd in de "confinement quarters" van mijn jachtdomein en dan laat ik die door een exclusieve Braziliaanse chef die met slaven in de keuken werkt vullen met de hersenen van een keur aan bedreigde diersoorten. That's how I roll, snap je het?

Dus u keurt slavernij goed?

Kijk, goedkeuren dat is iets voor politici, snap je? Ik leef mijn leven en als ik daarin wat gediend word door slaven dan is dat gewoon iets dat gebeurt. Slavernij is ook zo ontzettend sexy, weet je wel? Mijn eten smaakt mij drie keer zo goed als ik weet dat het bereid werd door slaven. Pas op, geen Oost-Europeanen, hé! Of ik krijg weer ambras met het ABVV! (lacht)

Hoe zou u  uw persoonlijke band met het postwezen omschrijven?

Persoonlijke band? Ik heb geen persoonlijke band met het postwezen! Zie ik er zo saai uit misschien? Denk je dat ik hier mappen met postzegels heb liggen thuis? (lacht) Mijn werk draait allemaal rond cijfers en geld. En als mijn facteurs hun werk goed doen dan krijgen wij meer geld en dan zijn de politiekers tevreden en dan krijg ik meer geld. Dat is het principe, zo werkt het. Voor de rest kan het mij allemaal niet bommen. Ik werkte hiervoor in een vleesbedrijf. Ook een prima industrie. Kijk, dat is ondernemend zijn, snap je? Het maakt niet uit wat je doet, je moet geen band hebben met je werk, als je er maar voordeel uit weet te persen, dan ben je goed bezig. Ik behaal dat voordeel nog elk jaar, ik ben al in de zestig, maar ik denk bijlange nog niet aan stoppen. Ik ben veel te goed bezig.

Misschien om af te sluiten, wat zou u de jongelui onder onze lezers willen meegeven? Als u één advies in één zin kon gieten?

Dat is een makkelijke, het is eigenlijk zowat mijn levensfilosofie. Het is in het Engels. "Know what you want, and get it."

Waarom die leuze?

Het is een dubbel devies. Je moet niet alleen weten wat je wil, maar je moet ook gewoon alles doen om het te krijgen. Veel te veel mensen zitten over vanalles te janken. Ben ik wel goed bezig? Is het rechtvaardig wat ik doe? Kan ik dat de mensen wel aandoen? Zulke mensen zijn losers. Gewoon doen, en dan bekijken wat je gedaan hebt. Als je dan geslaagd bent en je vindt dat je iets slechts gedaan hebt kan je nog altijd 100.000 euro aan UNICEF geven, of ik zeg maar wat. Wie is er dan echt de slechte mens? Ik die misschien wat problemen veroorzaak voor de beperkte wereld van sommige mensen door mijn ondernemendheid, maar wel gigantisch veel geld aan liefdadigheid geef. Of een brave kerel die heel zijn leven werkt voor 1500 euro in de maand en elke maand max. 100 euro aan het goede doel kan geven.

Maar als er geen mensen zijn die zo "ondernemend" zijn, zouden er misschien zelfs geen goede doelen nodig zijn?

Zo simpel is het allemaal niet. We moeten gewoon de markt laten doen, en dan komt alles goed. Ik geloof daarin, uiteindelijk komt alles goed. (staart even voor zich uit) Allez, als je mij wil excuseren, ik moet vlug nog wat beesten gaan doodschieten voor het bacchanaal eindejaarsfestijn in de balzaal. Busy, busy, busy. (lacht) Jij komt toch ook, hé?


Ik zou het voor geen geld ter wereld willen missen.

Loser! (lacht) Tot straks dan!

Nederlands voor anderstaligen: realistische, niet saaie dialoog

(Op de trein)

Linias: Hallo, ik heet Linias.

Ivan: Wil je soms hier zitten? Want alle plaatsen zijn bezet, ook al zit er niemand, dus je kan hier niet zitten.

(Linias gaat zitten)

Linias: Ik heet Linias.

Ivan: Dat vroeg ik toch helemaal niet, lul. Wat kom je hier nu zitten, daar is toch ook nog plaats?

Linias: Ha, waar kom ik zitten? Ja, ik begrijp het. Ik kom niet uit België. Ik...

Ivan: Ja, ik ga je hier onderbreken, ik weet het hier al, je gaat me de hele tijd lastigvallen. Wel, LIEVER NIET MERCI.

(Ivan zet zijn muziek wat luider.)

Linias: Jij houdt van muziek? Ik houd ook van muziek!

Ivan: Kijk liniaal, ik moet je niet oké. Ik moet je niet en ik moet je knoflookadem niet en je praatjes ook niet. Versta je dat. IK, JOUW, ZE-VER, NIET, MOETEN, KNOF-LOOK-ADEM.

Linias: Knoflook? Wat betekent "knoflook"?

(Stilte)

Linias: In mijn land is iedereen dood.

Ivan: Ja, dat zal wel, een heel land vol doden, en boem alles kapot, en jij weg natuurlijk en daarom kom je hier op de trein mensen lastigvallen en hun rustige rit naar huis verstoren terwijl ze toch wel een hele dag gewerkt hebben in het zweet der aanschijns. Toffe knul ben jij. Kijk nu naar je gezicht, je verstaat geen reet van wat ik zeg. IK HEB EEN HELE DAG GEWERKT. IK MOE, OKE.

Linias: Werken? Waar werk jij?

Ivan: In een fabriek waar ze menselijk afval verwerken, een ministerie noemen ze dat hier.

Linias: Jouw job is leuk?

Ivan: Kijk, wat ik wil gaan doen vanaf mijn pensioen is vanuit een absoluut lege ruimte door een veel te klein raampje in een aangrenzende zaal naar binnen gaan staren en op de toppen van mijn tenen, reikhalzend, zuchtend, de ziel in de plooien van mijn huid, met mijn tong op mijn hielen, van de inspanning haast kapot, nabij het kapotbreken als het ware, met mijn oude leeftijd en mijn gezakte gelaat en verschrompelde spieren en mijn gezwellen en mijn herinneringen aan al die lieve mensen die voor me kapot zijn gegaan aan onnozele kwalen en dwaze omstandigheden en aan wie ik nog altijd zo heel veel had willen zeggen, daar naar binnen staren en niets zien behalve een lange blanco ruimte met witte muren tot aan de horizon, die een spiegel is van degene waarin ik sta en dan voelen dat het allemaal maar illusie is geweest, dat hele lange leven en dat werken en dat zwoegen en dat opbouwen en die hele obsessie met zelfverbetering, en profiling en editing en doelgroepen aansporen maar ook terugkeren naar de natuur en herbale geneesmiddelen nemen en suiker afzweren en een spiritualiteit zoeken die enkel geeft wat je er zelf inlegt en zien dat het dus allemaal niets is geweest, een langgerekt eindeloos projectiescherm van mijn eigen binnenkant en dat de natuur rood is in klauw en tand en geen enkele zier semantiek bevat en me daar prima bij voelen omdat ik weet dat ik bijna weer naar het niets zal gaan waaruit ik voortgekomen ben, ooit, wanneer kan ik me al niet meer herinneren, en...

Linias: Sorry, wij zijn aangekomen in Gent.

Ivan: Ja, oké. 

Linias: Dag, meneer.

Ivan: Dag, liniaal.

The logician's wonderful music.

Pencil licker picked up his flute and drums,

And he played the banjo and shook his buns,

And "A", a lonely predicate, never negated and true,

Heard the wonderful music and became a little less blue,

“I’ll just scoot my ass and shake it till the dawn of morrow”

In ecstasy it cried, and it boogied itself to lesser sorrow.

The laws known to pencil licker and "A" were lifted away,

"Minus A", the no longer excluded middle, saw the light of day.