Lieve Jean-marie,

Ik geef het toe, ik heb je niet altijd de sympathiekste onder de sympathiekelingen gevonden. En ik geef toe dat je argumenten over jongeren en het gebrek aan respect zeker een grond van waarheid hebben. Ik zelf heb niet zoveel problemen met die jongeren, misschien omdat ik zelf nog jong ben, hoewel ik toch ook regelmatig met jongeren werk en samenwerk. Maar ik heb dan ook nog nooit wat ze 'een concentratieschool' noemen gewerkt. Bij mij ging het alleen om 'witte scholen'. Tot mijn grote verbazing heet dat echt zo. Dat heb ik op Radio1 gehoord, en Radio1 mag dan al zijn kleine mankementen hebben, zo nu en dan, wat het hanteren van officiële terminologie betreft vertrouw ik de zender volledig.

Een pluimpje voor de lieve mensen van radio1.

Jij, JM, en ik hoop dat je het me vergeeft dat ik 'je' zeg en je JM noem, krijgt van mij geen pluimpje. Ik vind jou een erg vervelend mens. Ik vind iedereen die tegen me beweert dat hij of zij erg 'recht door zee is' trouwens onmiddelijk vervelend. Dan ben je een alleraardigste, toffe discussie aan het voeren, genuanceerd, met oog voor alle mogelijke problemen, maar plots komt er iemand op de proppen die persé 'recht door zee' wil zijn. Meestal gebaar ik nog van 'nee, nee, alsjeblieft, laat ons onze fijne conversatie nu." maar het is eens die zin eruit is, altijd te laat. De uiteindelijk onverbiddelijke oplossing dient zich nu aan en het moet nu ongezellig worden. De rechtdoorzeeërs zien het als een morele verplichting dat het ongezellig wordt. Net zoals God in den beginne 'het worde licht' schreeuwde, schreeuwen zij 'recht door zee' en worden we inderdaad beroofd van onze aangename duisternis.

Soms, tijdens momenten van mentale zwakte, lijken die middeleeuwen me wel wat. Een beetje formeel rond de pot draaien, met veel geijkte formules, en er geen zak om geven of je een beetje dichter bij iets als waarheid, redelijkheid of resultaat komt. Het helpt niets maar het houdt een mens wel bezig. En wat kan je meer wensen dan een beetje bezig zijn?

Dat is absoluut het hoogste dat je kan wensen.

En ach JM, ik weet het, de politiek heeft een zekere mate van besluitvaardigheid nodig. De politiek drijft op harde resultaten. Er is geen plaats in de politiek voor zweverig gezeik en gezwans. Politici zijn de meest gehate wezens op deze planeet. Ik zet die twee vaststellingen naast elkaar, nergens wordt er door mij een causale link gesuggereerd.

En ach JM, ik weet het ook, de jeugd heeft geen respect. En ik wil me ook niet afvragen of de jeugd ooit respect heeft gehad. Voor mijn part wel, het kan me niets schelen. Wat ik graag aan u zou willen vragen is net de clichévraag die aan elke jongere gesteld wordt die iets mispeutert: "Doe je dat thuis ook?"

Dan stel ik me voor dat je thuis aan tafel rond een rijk gevulde dis zit, ter ere van een of andere verjaardag van een of ander familielid. De conversatie kabbelt gezellig voort en er wordt gepraat om te praten, gewoon een beetje leuteren. En er passeren dan best wel belangrijke dingen de revue. De belangrijke vragen van het leven en het wordt later. Je zegt niet veel, maar je zit iedereen die spreekt op de welbekende norse manier aan te kijken. De conversatie wordt nu echt lyrisch en iedereen geeft zijn eigen visie op de zin en de oorsprong en het doel van het bestaan. Er wordt wat afgelachen, het leven is mooi. Maar het zint je niet, al dat gebabbel, en je onderbreekt je tante Ida zeer abrupt door met je vuist op tafel te slaan. Iedereen verstomt, alle ogen zijn op je gericht, langzaam begin je te spreken: "En nu ga ik recht door zee zijn." Je bent recht door zee en een kwartier later kent iedereen in zeven heldere punten de betekenis, de oorsprong en het doel van het bestaan. Discussie gesloten.

En ik stel me ook voor dat je des avonds in bed toch eens twijfelt, en dat je aan je vrouw vraagt of je het een beetje goed deed vanavond. Dat je haar antwoord niet afwacht en jezelf een schouderklopje geeft: "Goed gedaan Jean-Marie, je bent een goed en rechtvaardig mens."

Natuurlijk ben je een goed en rechtvaardig mens JM, maar daar gaat het helemaal niet om.

Only restaurations.

Revolutie is nog steeds een hip woord in bepaalde kringen. De links-intellectuele man en vrouw gelijk nemen het woord te pas en te onpas in de mond. Maar aan veel 'gewone' mensen is de revolutie niet besteed, hoewel ze heel veel te vertellen hebben over de kwalijke veranderingen van de maatschappij in de laatste twintig of meer jaren. Als je dan luistert naar de inhoud van hun klaagzangen op het leven dan hebben die in feite niet veel gemeen met een revolutie, behalve het feit dat ze een grote verandering wensen te zien. Verandering hoort bij revolutie. Maar het is niet genoeg om een verandering te willen om te kunnen spreken van een revolutie.

Het woord revolutie, etymologisch afkomstig van het Latijnse woord voor omwentelen, is wat zijn betekenis betreft intrinsiek gelinkt met de gewelddadige omverwerping van een maatschappij die intrinsiek als de vijand wordt beschouwd. De uitvoering van een revolutie betekent nietm inder dan de vernietiging van alle oude machtsstructuren en de verandering en radicalisering van de instituties. Voor wie ooit Marx en/of Lenin gelezen heeft is dat volledig duidelijk. Zoals Marx schreef in een brief naar de Communistische Liga in de nasleep van het revolutionaire jaar 1848: "De vernietiging van de invloed van de bourgeois democraten op de werkers, onmiddelijke onafhankelijke en gewapende organisatie van de werkers en het afdwingen van zeer moeilijke en comprommiterende omstandigheden van de onvermijdbare tijdelijke regering van de burgerlijke democratie - dit zijn de hoofdpunten welke het proletariaat en de liga voor ogen moeten houden..." Dat is natuurlijk nog maar de eerste fase van de revolutie, meer geweld zal nodig zijn en latere marxisten (van de eerste golf) gingen nog veel verder met hun gewelddadige voorspellingen en bezweringen. Vele mensen vandaag willen net dit geweld zien gebeuren, zij zijn vol vuur en willen, desnoods manu militari, de goden en de hemelen zien branden omdat zij zoveel lijden. Maar een verandering met gewelddadige middelen is nog steeds niet voldoende om van een revolutie te kunnen spreken.



De revolutie is gericht op het realiseren van een voorheen ongerealiseerde maatschappij. Zij is, in dialectische bewoordingen, de absolute antithese. Zij bevestigt niets en wil alles anders. Zij, de huidige klagende klasse in het westen, die zo vol zijn over de noodzaak van verandering, zij verlaten hier het pad van de revolutie. Zij willen hun I-pods, hun pc's, hun concerten, hun vrijheid en alle materiële en symbolische voordelen van de multiculturele democratische maatschappij, maar zij zijn tegelijk toch zo ongelukkig over de donkere zijde van die samenleving. Weg met de criminaliteit, weg met de vreemdeling, weg met de stagnatie en weg met de spirituele leegte. Weg met de liberale excessen van de nieuwe levensstijl, weg met de onvermijdelijke gevolgen die de vrijheid van meningsuiting en levensovertuiging met zich meebrengen. Zij willen geen revolutie maar een restauratie. De maatschappij moet er weer gaan uitzien zoals vijftig jaar geleden, zij moet gehomogeniseerd worden. De cake is te veel verkruimeld met exotische smaken. We moeten weer een goede ouwe appelcake krijgen.

Appelcake is de revolutie vreemd. "En als we geweld moeten gebruiken om die maatschappelijke homogeniteit te krijgen dan moet dat maar.", denken velen, "Neem ons onze verworvenheden maar af, zodat we onze verworvenheden kunnen houden." Of nog beter: we nemen ze onszelf wel af, want enig wantrouwen ten opzichte van de gevestigde orde is er natuurlijk ook nog. Dat is een tijdloos gegeven, even tijdloos als de ontevredenheid zelf. De Brabantse boerenopstanden van het einde van de 18e eeuw: restauratie. De Vlaamse ontevredenheidsopstaanden van het begin van de 21ste eeuw: restauratie. In de ogen van velen heeft het democratisch participatieve model zijn beste tijd gehad. Moeten we misschien terug naar de Leviathan van Hobbes? Ongetwijfeld zouden velen instemmend antwoorden.

Maar er is ook hoop te putten uit dit hele gegeven. Het voornaamste is dat er geen onverschilligheid is, dat er een zekere dynamiek is. Wie kan het beter verwoorden dan de filosoof met de hamer, die besnorde nar en fratsenmaker Friedrich Nietzsche: "De hoofdzaak is niet dat ze "terug" willen, maar dat ze - weg willen. Een beetje meer kracht, bevlogenheid, moed en artistieke kracht, en ze zouden omhoog willen - niet terug!" (Voorbij goed en kwaad, hfdst 1, 10, mijn vertaling) Een beetje meer artistieke kracht om het allesverslindende extreme conservatisme tegen te gaan, de ergotherapeuten en kunstleraren onder ons zullen het alvast graag horen. Laat ons hopen dat een dergelijk verkunstingsproces werkt, want veel andere uitwegen zien wij niet meer.

België bestaat niet.

De waarheid komt eindelijk aan het licht: België, met al zijn absurde communautaire en bestuurlijke paradoxen en tegenstellingen, bestaat gewoon niet. Deze verklaring van de Belgische wanordelijkheden is volgens de goede ouwe wetenschapsfilosofische truc van het 'No Miracle Argument'(NMA) te sluitend om onwaar te zijn. Het NMA zegt simpelweg dat als er twee tegenstrijdige verklaringen zijn dat we dan de verklaring moeten gebruiken die het beste bij de bewijzen aansluit. Als we dat niet doen zou onze verklaring een mirakel zijn ten opzichte van de andere beter onderbouwde verklaring.

Een zekere Lyle Zapato beweert dat België een fictie is die gebruikt wordt om de liberale belangen in de wereld te propageren. De elitaire linkse luiden gebruiken België om aan te tonen dat een land dat zich uitspreekt voor een Europese toekomst superieur is wat inwoners en gebruiken betreft. Hercule Poirot is altijd slimmer dan niet-Belgen. Brusselse spruiten zijn voedzaamer dan wat dan ook en alle kwaliteitsdiamanten komen uit Antwerpen, aldus Zapato. Zapato bepleit de zaak op zijn website met nog heel wat extra bewijzen. En de mensen van België, ook wel bekend als 'de Belgen' dan? Die bestaan toch echt? Niet helemaal. De zogenaamde 'Belgen' zijn gehersenspoelde burgers uit andere landen, zorgvuldig bewaakt door een dieet van bieren en linguistische onzekerheid. De domeinextensie van België verraadt ook veel; dot be. Als dat geen overcompensatie van het gebrek aan bestaan is dan weet Zapato het ook niet meer!
Wat is er dan de afgelopen tijd dan gebeurd met België? Een land zonder regering is niet echt een fijne staal propaganda, om over alle kinderachtige twisten van de laatste negen of wat maanden te zwijgen. We kunnen alleen maar concluderen dat er een soort van interne strijd gaande is tussen de onderlinge complotterende Belgiëverzinners. Wij willen er even fijntjes op wijzen dat het toch wel heel toevallig is dat de komende verwisseling van regime in de VS gepaard gaat met groeiende onrusten in ons eigen verzonnen land. Wij zijn er als de kippen bij om parallellismen uit te buiten! Maar laat u vooral uw gezond verstand over deze kwestie beslissen. Voelt u zich niet ergens diep vanbinnen meer een Duitser, een Canadees, een Fransman of een Nigeriaan dan een Belg? Wel; misschien bent u er gewoon één!

Link!

Regionalistische reflexen en tribale pomo.

Wouter Beke, Christen-democraat en parttime dikke zaag, viel Joëlle Milquet vandaag in de Standaard frontaal aan. De officiële titel van Milquet is Cdh-voorzitter, maar ze is in Vlaanderen toch vooral bekend als 'Madame Non'. Beke beschuldigt Milquet ervan om uitgesproken regionalistische reflexen te hebben. Zij zou alleen voor België zijn omdat de financiële lasten voor de deelstaat Wallonië dan kleiner zijn. Regionalistische reflexen, dat komt een klein plattelandsjonk zoals mezelf zeer bekend voor.


Tot mijn studententijd woonde ik in de kunstmatige gemeente Groot-Hamme. Groot-Hamme bestond, en bestaat, uit de gemeenten Hamme, Zogge, Moerzeke, Kastel en Sint-Anna. Het hoeft waarschijnlijk niet gezegd dat de meer conservatief ingestelde Hammenaren, zo'n 95 percentiel van de gehele bevolking, deze fusionering nooit volledig aanvaard hebben. Vooral tussen Moerzeke en Hamme, de twee grootste deelgemeenten, heerst een rivaliteit die teruggaat tot de middeleeuwen. In de vroegere eeuwen keken de heren van Moerzeke vanuit hun kasteel in Moerzeke erg neer op de achtergestelde landbouwers van Hamme. Nu de Hammenaren, na eeuwen van achterstand, eindelijk in een bevoorrechte bestuurlijke, financiële en educatieve positie terechtgekomen zijn, is de rivaliteit ontaard in een regelrechte koude oorlog. Dat wordt ook weerspiegeld in de vlag van Hamme-Moerzeke, het blauwe van Hamme haakt zich in lineaire oppositie vast aan het groene van Moerzeke en vice versa.


Dat leidde, ook toen ik een pubertje met puistjes tot op mijn kont toe was, weleens tot een gespannen situatie. Ik weet nog goed hoe Hammenaren en Moerzekenaren het neutrale gebied Dendermonde, de meest nabije stad, uitkozen om daar hun vetes te gaan uitvechten, tot zeer groot ongenoegen van de plaatselijke ordediensten.

Belangwekkender en ook tekenender is wellicht het feit dat Hamme, door de stemmen van het conservatieve platteland dat de kern omringt, al sinds mensenheugenis door christen-democraten bestuurd wordt. Dat is een feit waar heel veel Hammenaren niet zo tevreden over zijn.

Nochtans, nog nooit hoorde ik hier in Hamme, of in Moerzeke for that matter, stemmen rijzen die een splitsing voorstelden. De oude rivaliteit kan dan ook het best gezien worden als een vehikel voor de eigen culturele identiteit. Dat jonge mensen in deze tijd van algemene vervaging van ethische, morele, sociale en culturele zekerheden aan zo'n vehikel vastklampen is zeer logisch te noemen. Maar het vehikel zal nooit een stormram voor verandering worden, want stiekem houdt iedereen wel een beetje van dat groot-Hamme. En als er dan eens een gemengd Moerzeeks-Hams huwelijk komt is iedereen eigenlijk blij, hoewel de wat bitse grapjes een heel leven voortduren. Humor is altijd de vrolijke gezel van de blijmoedige aanvaarding van verschillen, en daardoor de basis van tolerantie.