Plaf, daar ist-ie haast mijn asem, mijn laatste,
Je waakt bij mijn armen, je houdt me in de gaten,
Ik zie zwarte vlekken in de mist,
Fonkelende cirkels in en om de ruimte heen,
Ik zeg: “het is mijn
bril”,
En je poetst mijn glazen,
Als altijd kan een kleine streling heus wel baten,
Je bewatert mijn gezicht zoals die vrouw van Jezus ,
En al lag Hij dan niet op een matras met de verwarming op 5,
Knapperig warme zieke bacon snack,
Lauw zakmembraan met kak en ingewanden,
Ik ben ook een zoon van God, misschien,
Al voel ik me meer als een grap zonder pointe,
Mens uit en in de leegte en vader van niets,
Een hoogmoedig insect in een burcht van glas en steen,
Met meterslange voelsprieten tot aan de ramen.
En dan, helaas, weet ik het ook,
Ik draag geen bril en
de laatste bezoeker in de kamer,
Heeft niets met ons te maken,
Wil me bij zich hebben en houden,
Kan je niet knuffelen tot hij weggaat,
En begrijpt niet wat het is om ons te scheuren.
Ik hoor de klokken luiden,
Tiet-tiet tiet-tiet
tiet-tiet,
Ik zeg:
“In mijn tijd had je nog echte geluiden
Metaal tegen metaal en cimbaal en snaren,
Ingewanden van katten en pvc tranen,
Britney
Prince Madonna Scarlett Johan Rasmussen,
Ja, dat was me nogal een groep”,
En je zegt “ja” en ik kan het slijm in je keel horen.
Dit is dan dag en vaarwel,
Dag en salve aan je billen en je tieten,
Dag en de kost aan je handen en je huid en je haar,
Dag en tot nooit meer aan voeden en slapen en pissen,
Dag en bedankt aan pijn, aan plezier en aan in het midden
van de nacht,
Van een glas whisky gaan drinken, en een boer laten.
Aan kotsen in de vuilbak en aan mijn anus scharten,
Aan in de woestijn staren en de leegte voelen,
Dag aan mijn geest en aan de jouwe,
Waarvan ik vaak zo heb gehouden,
Dag aan jouw lijf en lichaam,
Brein, gedachten, plaksels en je ikke die van jou was,
Aan alles dat ik moet deserteren,
Ruk, ruk, in één ruk,
Keel toe, hart af, ogen donker,
Terug op in de domme natuur,
Die niets voelt en niets weet,
Over de zin van het leven,
En over het verlaten.
