Cynisme en vaselisme

Open brief aan meneer de Vakbond

2012-01-27T10:28:00.000-08:00

Open brief aan Meneer de vakbond,

Het zal maar beter de moeite zijn, meneer de Vakbond, die zogezegde reden
waarom u gaat staken. Solidariteit, wat is dat eigenlijk? Het is maar een woord, een concept en ver weg van de realiteit als je elke dag om half acht (!) je bed uit moet om in het superverre en niet erg gezellige Brussel te gaan werken. Ik werk daar niet graag meneer de Vakbond, maar ik moet, want zonder het financiële soelaas dat vast werk me biedt kan ik me bijna niets veroorloven. Geen skivakantie, geen I-pad en geen supersnelle pc om te chatten, met mijn lieve Tamara die ik enkele jaren geleden tijdens een potje World of Warcraft heb ontmoet.

Ziet u meneer de Vakbond, door uw nogal conceptuele en idealistische solidariteit zal ik misschien niet op mijn werk geraken, maandag, en het met een klein beetje minder moeten doen. En dat kan ik absoluut niet verdragen. We leven in een harde wereld, en wie het door de besparingen minder goed zal krijgen moet zijn eigen wortel maar krabben. Het leven in de stad is hard, we worden door migranten belaagd met bazooka's en MIG21's die eigenlijk echt niet vliegveilig meer zijn. En als ik nog maar denk aan de combinatie van mijn piemel en iets Afrikaans, dan heb ik al HIV. In de metro loopt er soms een bedelaar rond. Ei-kes! Hij stinkt echt. Soms komt hij nogal dichtbij mij. Waarom zoekt die mens zich geen werk? Dat is wat deftige mensen doen: ze werken. Het is elk voor zichzelf vanaf nu, net zoals in het boek van Alexander Dumas over die drie Mussen. Superboek, ik weet nog goed dat ik het aan het lezen was.

Het is ondertussen duidelijk dat wij, de kosmopolitische liberalen van de jonge generatie, niet meer hoeven te dromen. Ik moet lange dagen op kantoor kloppen, elke dag, soms heb ik wel weken van 50 uur arbeiden voor de loodzware toetsen van de tikmachine (allez ik heb een Macbook Pro, ma kom) en soms vraag ik me af of ik ooit genoeg zal verdienen om nieuwe tegels te laten zetten aan de wand van mijn buitenzwembad. Dat klopt een BUITENzwembad, meneer de Vakbond, want de hoop op een binnenzwembad heb ik al lang opgegeven. Al zeker vier maanden. Zeker.

Wij zullen waarschijnlijk ook moeten werken tot ons 65 jaar meneer de Vakbond, of denkt u soms dat ik na mijn 65 plots met een kleine Mazda ga beginnen te rijden? Ik wil uitgaan in stijl, met een villa in Toscane, en een blond wijf van tien jaar jonger (minstens) en een D-cup (minstens) aan mijn rimpelige armen De vraag is zelfs: zal ik uberhaupt nog met mijn Maserati over de Vlaamse wegen kunnen vlammen, binnen pakweg veertig jaar? Als de benzine- en brandstofprijzen zo in de hoogte blijven stijgen lijkt het onwaarschijnlijk. Niet iedereen ter wereld heeft het nochtans zo slecht als ons, hier in Vlaanderen, want ik zag onlangs op een documentaire op de Vrt dat er in China echt superrijke mensen rondlopen, en het is echt een schande, die Chinezen maar profiteren, terwijl wij hier alle dagen in het slijk ploeteren, dat Bartje of Jean-jacquesje daar niets over zeggen, ik snap het niet, de politiek heeft geen draagvlak meer bij de jeugd.

Mijn kantoor heeft maar twee vensters, waardoor ik alleen 's ochtends zon heb en het is echt ver stappen naar het 32ste verdiep, waar het kopieerapparaat staat. Zal ik binnenkort niets eens meer met de lift kunnen gaan? Ik mag er niet aan denken. Het is allemaal zo somber en verschrikkelijk. En nu gaan jullie nog staken? Willen jullie mij soms kapot, met al jullie solidariteit?

En ik hoor u al denken meneer de Vakbond: “Waardoor is deze crisis, deze malaise waardoor er besparingen zijn gekomen eigenlijk veroorzaakt? We werken ons hier toch al jarenlang kapot in het westen, en nu wordt er gezegd dat we nog meer zouden moeten werken, waardoor de problemen dan opgelost zouden worden? Hoe kan er iets veranderen als het opperste percentage de schuimlaag van alle winsten blijft afzuigen? Er moet toch iets niet kloppen met die logica? We werken ons lam voor net al die bedrijven die de crisis veroorzaakt hebben, voor de rijken die al zo superveel hebben, en dat al decennia aan een stuk. Waarom hebben we het hier dan niet goed? Waarom moeten we dan niet stilletjesaan wat minder werken? Het lijkt allemaal op een grote valstrik.”

Maar zo mag je niet denken, meneer de Vakbond, dat zijn onproductieve gedachten, en we moeten maar aanvaarden wat er in het systeem zit en daar het beste van maken. En het beste is nu eenmaal: altijd maar werken. Wat ga je doen misschien meneer de Vakbond? Het systeem veranderen? Een oorlog beginnen? Ik wil het u wel eens zien doen. Dan zal ik het zijn die lach.

Ha. Ha. Ha.

U zou me moeten zien meneer de Vakbond, ik zit hier echt wreed geamuseerd te kijken, met zo'n half ironische glimlach op mijn lippen, en met mijn wenkbrauw een beetje opgetrokken.

Ik hoop maar dat ik op 30 januari niet te veel bucolisch smossend werkschuw tuig uit de arbeidersklasse op terrasjes in de januarihitte zie zitten, meneer de Vakbond, want dan zal ik sapperdepitjes chagrijnig zijn. Dan gaat het donderen in Keulen, meneer de Vakbond! Misschien post ik dan wel iets op Twitter of op Facebook, of misschien schrijf ik nog wel een blogpost, en het zal echt snedig, ironisch en venijnig zijn. Het zal je alvast berouwen, da’s zeker!

Ik ga dus gewoon werken op 30 januari, samen met alle andere noest werkende werkers die dit land werkzaam houden, en als mijn door werken verdiend geld op een goeie (werk)dag op is, en ik opeens geen spaargeld meer heb, dan hou ik jou verantwoordelijk, oh werkschuwe meneer de Vakbond. U weze bij deze gewaarschuwd.

Goed bezig hoor (weer ironische glimlach),

Frank

http://www.bbc.co.uk/news/uk-16635205

Korte tekst. - Of "hoe ik mijn ziel verloor om met een loser naar disneyland te kunnen gaan."

2012-01-20T15:03:00.000-08:00

Derek Grondhoofd zat dronken in zijn living. Hij had zijn hand tussen de voorkant van zijn broek en de naakte huid van zijn onderbuik gestoken. Hij tuurde door de lege kamer. Er was niets te zien en niets te doen. “Had ik maar een zilveren lam”, dacht hij, waarna hij op het stukje vloer tussen zijn voeten kotste. Hij dacht aan Charlotte, die dikke tieten had.

Charlotte zat met haar kin in haar handen voor haar pc naar een profielpagina van haar sociale netwerk te kijken. Derek leek haar, zo op het eerste gezicht, een ontzettende eikel te zijn, en dat trok haar wel aan, hoewel ze haar motieven wat dit betrof zelf niet goed begreep. Ze bedacht dat niemand de psyche van een vrouw kon doorgronden, een vrouw nog het allerminst van al. Ze vroeg zich af of dit een seksistische gedachte was, maar aangezien ze zelf een vrouw was verwierp ze de conclusie dat haar gedachten over vrouwen seksistisch waren, of konden zijn. Er scheen één of andere logische paradox te schuilen in de gedachte dat vrouwen seksistisch konden doen over het genus “vrouw”, maar het kon ook goed zijn dat het geen paradox was, maar gewoon bullshit.

Ze overwoog om hem op te bellen en om hem te vragen om met haar naar een hamburgerrestaurant te gaan, waar ze dan in de late avond de vleselijke geneugten van de wereld zouden kunnen smaken. De universele klefheid van de plastic tafels en de uniforme maar kordate opzettelijk ongezellige verlichting leken haar het absolute begin en einde van alle plezier en pret en oele en leute. En ze wilde zijn lippen op haar huid voelen. Dat ook al.

Maar haar rondzwevende voornemens en wensen werden afgeremd door het welhaast zekere vooruitzicht dat Derek Grondhoofd strontelazarus zou zijn en dat er aldus met hem geen ene fuck aan te vangen zou zijn. Ze overwoog of hij misschien toch nuchter zou kunnen zijn, zelfs op dit late uur van de dag nog. Het leek onwaarschijnlijk.
Nee, hij was zeker dronken, en ze kon zijn scherpe alcoholgeur bijna ruiken. Hij stonk.

Iemand met scherpe goudkleurige tanden stond in de hoek van haar kamer en lachte stilletjes de koude adem uit zijn borstholte. Het schreeuwde zo luid het kon, maar ze merkte er haast niets van. Het wezen cirkelde om haar heen, stopte achter haar rug en stak voorzichtig een hand uit en raakte haar schouder aan. Ze rilde. Het rook naar pis en de dood in de kamer. Ze had echt iemand nodig. Ze keek naar het bed wat verderop in de kamer, naar de plek waar haar moeder lag te sterven, omgeven door darmen en tubes en functionele apparatuur. “Kutwijf”, dacht ze, maar ze had er meteen spijt van.

Het vroeg haar of ze misschien een klein beetje tijd had om op een paar vraagjes te antwoorden. Het zei ook dat het maar een paar minuten zou duren, hoogstens vijf. Ze fluisterde dat ze daarin geen zin had. Het leek heel wat donkerder in de kamer. Heel wat donkerder dan enkele minuten ervoor. Het leek elke minuut donkerder te worden. Binnenkort zou ze geen steek meer zien. Het kon haar niets schelen, besloot ze. “Ik ben zelf ook functionele apparatuur”, dacht ze, maar dat meende ze niet. De vrouw is een paradox, maar geen erg persistente.

De tijd leek aan één of andere handicap te lijden. Er was nog geen minuut voorbijgegaan in heel die tijd dat ze daar al in die kamer naar het profiel van Derek had zitten kijken. Toen ze even later weer naar haar klok keek was er nog geen seconde voorbijgegaan. De intervallen werden altijd kleiner. Uiteindelijk zou ze bevriezen, zoals die prinses in dat sprookje, “Cinderella does her big white prince”, voor ze ontvroren werd. De gelijkenis van de prinses met een pak erwten was haar niet ontgaan. De beide entiteiten wachtten rustig op hun lot in een koel rustig oord zonder ramen. Ze waren allebei in hypostatische en volstrekte nutteloosheid tot op het moment van consumptie. En nog belangrijker voor de analogie: ze waren allebei volstrekt nutteloos in de eeuwigheid die op hun verslinding zou volgen.
Het vroeg haar of ze een ziel had, en of het die misschien voor één of ander doel zou mogen ronselen. Eeuwig leven, misschien? Ze haalde haar schouders op. Eeuwig leven interesseerde haar slechts zeer sporadisch. Misschien wilde ze wel een jaar of twee eeuwig leven, maar eens de nieuwigheid ervan af zou zijn, zou ze vast weer verlangen naar banale sterfelijkheid.

Het vertelde haar dat het ook haar moeder eeuwig levend zou kunnen maken. Ze lachte luidop en kantelde haar hoofd naar de rechterkant. Het was echt heel koket en actief, die avond, het probeerde zelfs tot in haar psyche te komen. “Zie je dat daar liggen?”, zei ze, “het huft en het piept en het is uitgemergeld en het heeft in dit hele leven nog niets voordeligs of goeds meegemaakt en jij zou het langer laten leven?” Nee, ze was misschien geen goede dochter, en wie weet hoeveel keren dat ze al had gewenst dat het nu ook echt afgelopen zou zijn, dat ze eindelijk eens finaal zou sterven, maar zo slecht kon ze niet zijn. Zo slecht kon niemand zijn.
Het dacht na. Het kronkelde en het slijmde en het monkelde om het donkere plan dat het aan het uitdenken was. Het raakte haar rug aan en het stuwde een donkere vibratie naar buiten en het ving haar.

Het vroeg haar of het hem een bericht kon sturen, een bericht waarmee ze hem zeker zou vangen, een machinatie die hem in haar web zou spannen en hem voor haar goeddunken voor haar beschikbaar zou maken.

Het was een kwaadaardig wezen, dat wist ze zeker. Zijn aanbod was zeker gevaarlijk en wellicht inherent immoreel, maar de verleiding om toe te geven was ook groot.

Hij zou haar overal aanraken en zij hem ook. Er zouden misschien wel honderdduizend disneylandachtige romances komen tussen hen, met zoveel plastic, tl-verlichting en hamburgers als haar hart zou kunnen begeren. Ze zou haar moment van vleselijkheid krijgen, ze zou haar zo begeerde moment van vleselijkheid met hem krijgen.

Ze gaf toe aan de wil van het wezen.

Het gierde en het lachte en het bespotte de zwakke ruggengraatloze mensheid die al vanaf de eerste dag op deze kleine domme planeet zoveel stommiteiten en halsmisdaden had begaan. Alles uit verlangen, alles uit intellectuele onnozelheid, alles uit een verkeerd perspectief en een slecht vertrouwen in de krachten die hem omringden. Het haalde een pikzwarte hand uit de cape en stak die dwars door haar buik. Ze kreunde.

Derek Grondhoofd werd wakker door het gepiep van zijn gsm die naast hem in een plas kots op de grond lag. Hij trok zijn geschaafde en gebombeerde kaken van de grond en kreunde. “Had ik maar een Dafalgan”, dacht hij. Hij nam zijn gsm vast en drukte op de toets die het bericht opende. Het was van Charlotte en het bestond uit slechts één woord. Het was het meest schunnige woord dat hij kende. “Er bestaat een god”, zei hij, en hij krabde aan zijn schaamhaar.

We zijn als bonen zonder voeten, we ontspruiten ter plekke.

2012-01-12T03:26:00.000-08:00

Interview met Perry de Jaeger - Schrijver van 'Spjlets'. Alsook één (1!) parabel van zijner hand en wuivende ganzenveder!

Het nieuw verschenen boek van Perry de Jaeger, wonderkind en enfant degoutant van de Vlaamse literaire skenos, een wonderstuk noemen zou een grove belediging van het eminente kunnen van Perry de Jaeger, het wonderkind en enfant degoutant van de Vlaamse literaire skenos vormen. Liever nog dan ons te verliezen in eindeloze en onmetelijk interessante bespiegelingen over het wezen en de essentie en de kern en de cetera van deze omvangrijke auteur (Perry weegt 145kg, nvdr.)voelen wij hem liever zelf aan de gigantische kies met: de hierop volgende interviewing.

LEESINSTRUCTIE: ZOEK HET ZELF MAAR UIT

DEEL 1: interview met Perry de Jaeger

Vraag 1 Meneer de Jaeger, spreekt u soms af met vreemde vrouwen? Zo des avonds op straat?

Perry de Jaeger (BOLD) Het is moeilijk om te vertellen waar mijn roman uiteindelijk over gaat. Ik kan u wel vertellen waar hij niet over gaat. Puppies bijvoorbeeld.

Vraag 2 Er komen nochtans vrij veel puppies in uw boek. Het begint al in de eerste zin, in feite. "Dit boek gaat zeer expliciet over puppies."

PDJ (BALD) Dat is het punt niet! Het punt is dat elke betekenis die ik in mijn roman leg voor de lezer niet noodzakelijk dezelfde betekenis hoeft te zijn. Onze interpretaties divergeren vanaf het moment dat ze vertrekken. We lopen een ongelijke race. Wij, de mens, zijn als bonen zonder voeten, we ontspruiten ter plekke.

Vraag 3 De titel refereert naar het geluid dat de mens maakt tijdens het kakken. Waarom precies dIe onomatopee als titel?

PDJ (BILD) Waarom... [pauzeert lange tijd] nie-iet?

Vraag 4 Sommige critici opperen dat het nogal vulgair is. Nogal... platjes misschien?

PDJ (BYLD) Ha, kijk, maar daar vatten de critici iets van de poeticale functie die ik zelf in de roman heb gelegd, zonder het daar te willen verankeren als een steen op een dode duif. Net zoals Mallarmé wilde ik graag een boek schrijven dat alleen uit stijl bestond. Dat was de oorspronkelijke opgave, dat was mijn 'challenge', mijn 'gestell'. Maar telkens ik aan mijn prometheische taak begon dreigde mijn boek meteen totale verbale diarree te worden. Uit dat beeld is ondergronds, langs de bodem heen, als een rhizoom, het idee van het huidige boek 'Spjlets' gegroeid. Het zou een boek worden dat enkel uit diarree bestaat. En zo geschiede. Zoals de protagonist van de roman 'Vroooaaatprrrr' steeds maar opnieuw credoet: "Spjlets, wij zijn allen drollen in den Dretsj." Spjletsj, spletsj, spletsj.

Vraag 5 Gezondheid. Waarom? En hoe? Maar, wanneer? [bedachtzame stilte] En de contingentie van dat alles?

PDJ (BZZZLD) Het toeval heeft, vooralsnog, op mijn organisme geen invloed, maar de lezer mag het wel toelaten als hij of zij dat zou willen wensen. Voor mij is het toeval een kwantiteit in avondondergoed, une quantité negligable. Wat ik wel belangrijk vind is het samenkomen van de noodzakelijke prehensies in een nexus van symbolische orde.

Vraag 6 Het samenkomen van de noodzakelijke prehensies in een nexus van symbolische orde? U doelt daarmee op boeken schrijven? U vindt zichzelf dus wel belangrijk?

PDJ (BeViLD) Waarom nog steeds het zich uitdrukken in wankele en ephemere begrippen? Waarom niet direct het uitdrukken van het de-subject mits het mistige vermogen van de aan de kapitalistische maatschappij ontkoppelde genius, in al zijn uitgezaaide en differante aspecten? Ik zeg: drink van de kelk, maar maak de kelk niet tot uzelf. Ben ik belangrijk? Met de simpelheid der vraag komt de simpelheid der antwoord: ja, ik ben ontzettend belangrijk. Maar daaraan wil ik toevoegen: maar dan nog. Ik ben belangrijk, maar dan nog...

Vraag 7 Maar dan nog...wat?

PDJ (BeGuLD) Maar dan nog kan ik alleen maar belangrijker worden. Danst het kalf zijn gouden dans? Zijn we of worden we al zijnd, of zijn woorden misschien een worden in het zijn? Wie zal het zeggen? Ik.

Vraag 8 Nog een laatste vraag.

PDJ (BegoLD) Meneer de Jaeger, spreekt u soms af met vreemde vrouwen? Zo des avonds op straat?

Vraag 9 Regressus ad infinitum: keer terug naar vraag 1.Lees dit interview tot het einde van uw leven, en dan nog...

DEEL 2: Een parabel van Perry de Jaeger

TITEL: Me,rabbit, you, enemy.

ONDERTITEL: een amoralistische vertelling voor BIJNA NIEMAND in de LAAT-KAPITALISTISCHE HOER!

In eem mysterieuze middeleeuwse burcht in het Wales van de 45(duizend)ste eeuw vond een groep rondzwalpende celebritykoks het volgende manuscriptum:

"Lieve Thelandraqi,

Ik was eens een konijn, van de militaristische soort. Maar ik had geen kogels in mijn luchtbuks. Daardoor vormde de Jaeger een bedreiging. Het was een grote bedereiging en er was dus geen ruimte voor ewat anders, aja, wer, das logisch. Bedreiging of niet, toch kwam de Jaeger en het onvermijdelijke gevolg* was een samensmelten van onze tijdelijke hypostatische eenheden. Ik konijn, verklaar een bionisch-biologische eenheid te zijn van meer dan mensmetaal.

Ik verblijf, lapinerend.

Was gepootafdrukt,
Uw,
Perry het konijn."

De celebritykoks wisten niet goed wat aan te vangen met het mysterieuze engigmaticum, en dus beslisten ze maar om het hypertekstueel te behandelen als een continue verwijzing naar een recept voor "canard à l'orange", wat menig 45e eeuwse fijnproever een knaller van een maagzweer bezorgde. -FIN- Einde!

* Volgens de Reductio ad riduculum- formule van de obscure logicus Mohammed Tollens in zijn "Logic for logicians, id est dummies.": Als A dan is B totaal belachelijk, inplausibel en geheel en al flauwe apelarie.

Lied voor het klootjesvolk.

2011-12-23T10:32:00.000-08:00

Vaar weg, oh land van nu,
Myopisch en te laat,
Voor een serum van lenteplanten,
Waar fytotherapie,
En hondenschokken niet baten,
Serf;
Zwak, zwart geketend, bezwaard door vliegen,
Monden vol zweren en perjuraties,
Verstoor eens iets eeuwigs,
Maak iets helemaal kapot,
Voor één keer in je leven,
Win, en ga voor altijd gratis eten.
Staak de arbeid, ga werken voor vroeger,
Vergeet de toekomst,
Je hebt er geen,
In de trog zit nog wat voeder,
Je mag het hebben,
Wees lijk op straat, of leef nog wat langer,
Konijnen kunnen bezitten, maar geen stro,
Je moet alles één keer meegemaakt hebben,
Dat is een plicht, een taak en een groot geel,
Zoutvat vol lichaamsdelen van een kikker.
Je gele tanden in je mond,
Je laat je moeder niet in de steek,
Maar wat kan je haar ook baten,
Ledenmaatloos, lelijk, lomp en te lang van duur,
Redundant lid van een ras zonder houdbaarheidsdatum.
Het is huilen en snoepen,
Halfgare koe zonder vorm,
Suiker en kleurstof, E vierhonderd en zeven,
Compendium van schrale bewijzen,
Geen dag ouder dan 1066, geen tel verder,
Ontkenning van progressie en welbehagen,
Stationair ontploffend naar alle kanten,
Disfigurerende scherven uit lompen geboren,
Violente pracht van dwaze zinnen,
En nooit begrepen leuzen en concepten,
Uit de schoot van radiogolven en mondiale webben,
Oprukkend uit de baarmoeder van plastieken factorijen,
Walvissen van rondspattende hersenen en genade,
Deel en pakje van het oude humanisme,
Voorts uit haat, voorts uit onverschil,
Bloeddorst van chocomelk en cultuurloze kabouterbreinen,
Geen clash van ideeën maar van gepiegel en geneut,
De voorhistorie komt terug en hoe,
De Apocalyps van in je luie zetel,
Bommen uit de lucht vallen door de schermen heen,
En proeven daar een cuisson van ingewanden,
Klik, boem, U hebt 0 vrienden.
Oost en west en Noord en Zuid, eindelijk samen,
Geen trendy fashion, geen taal, geen emotie,
Geen realiteit, geen simulacrum, geen perceptie.
Een ouwe fabel, mythe van de mensheid,
Als stukken gehakt te worden uitgescheten,
Door Gods ingewanden,
En de gewelddadige dood van alle onderscheid,
Door uitroeiing wordt het broederschap geboren,
De caster met de rimpels om zijn hoeken,
en zijn veel te gestreken keurig pak,
micro en lijzig sardonisch lispen,
"Eigenlijk is dat vals spelen".
Gelach.

Om maar iets te zeggen: vroeger was ik veel gelukkiger.

2011-12-23T02:39:00.000-08:00

Met een licht gevoel van koppijn denk ik,
Steeds maar mijn gedachten kapot,
En langs de sluipwegen van de rede
Gaat het gevoel me met iets bots te lijf,
En alles van waarde wordt verbrijzeld.

Er zaten ooit,
Zestien zielen in een necrologisch pact,
Waar Daan en Riet in een trein zaten,
En met de taal als waanzinnigen,
Door hun hoofden daverden,
Dat begin was het einde,
Van het lichtvoetig zuigen aan donkerroze tepels.
Door te veel massa tot zwarte gaten verworden,
Werd het punt van geen ontsnapping ingezet,
Kromme vingers, scheve ruggen, immobiele schele ogen.

Zo die ene daar zei,
“Bevrijd u met het woord,
Gij pover existerend wezen,
Maak uzelf toch vrij.”
Kan ik toch wel vrijlijk conjecteren,
Dat hij in zijn armoire,
Geen dansschoenen liggen had.

Am

2011-12-10T14:48:00.001-08:00

Rietwaarts zijg ik uit het warme water en,
De einder ligt als het verleden in mijn handen,
En over de dijk wonen al die mensen,
Die me ooit van dichtbij kenden.

Fietsen rijden van hier naar daar,
En de schorre waait en weent,
En de veerman heeft een boot,
Om naast de brug te varen.

Ik ben hier mijn leven al teruggekomen,
En het woord thuis klemt in mijn mond,
En ik heb hier nog steeds niets verloren,
Dat ik ooit nog hoop terug te vinden.

Nieuwssjabloon 1: HLN

2011-12-10T10:31:00.000-08:00

10 december - Gehucht.

In het Oost-Vlaamse Gehucht heeft een marginale aap van het klootjesvolk naar verluidt iets gedaan dat een andere marginale aap van het klootjesvolk erg vermakelijk zal vinden om te lezen, vandaar dit schrijven. Het was iets met seks, geweld en/of grof geld en het toont zowat aan dat een bepaalde sectie van het klootjesvolk inferieurder is dan een andere sectie van het klootjesvolk, ofte de lezer. We vroegen aan één of andere oetlul wat er moest gedaan worden, maar hij wist het niet echt, want onze vraag was sowieso ook al een pseudoprobleem. We hebben dan maar de moeder/vrouw/dochter van de marginale aap gevraagd om te reageren maar ze was enorm geëmotioneerd, wat onze klotelezers alweer erg leuk zullen vinden. We beëindigen deze kolder met één of andere obscure en vaag moraliserende verwijzing naar één of andere overheidsinstantie en/of de politie over hoe zij de dingen toch wel een beetje beter hadden kunnen aanpakken, eigenlijk, feitelijk. Deze journalist krijgt een compliment van zijn hoofdredacteur, de wereld is perfect.(FD)

Punt.

2011-12-07T14:50:00.001-08:00

Ik weet niet meer waar ik heen ga
Of waarvandaan ik kom,
Ik weet niet meer hoe ik moet overleven,
In deze vier en nog wat dimensies,
Vol met domme dwaze imbecielen,
En ik één van hen.

Een onvolledig filosofisch systeem. (Ofte: Dood van Prehensie, kip.)

2011-11-19T08:07:00.000-08:00

Na een vluchtende beweging, bedoeld om alle menselijke warmte die me verstikte ongedaan te maken, vond ik een veilige thuis voor mijn acht kippen. Ik had hun namen met liefde gekozen en ik was op de boerenbuiten gaan wonen. Ik woonde in een witgeverfd, er niet onaardig uitziend huis met gele blaffeturen en zo nu en dan kreeg ik bezoek van de mensen uit het dorp. Ik serveerde hen thee en vertelde hen wat de namen van de kippen waren. Ik vertelde hun namen voor het eerst tegen de dorpsslager, een kortharige dikke man met de naam “meneer Frottigny”, omdat hij de eerste bezoeker was van mijn simpele ranch op het Vlaamse hinterland. Ik zei:
“Ze heten Actualiteit, Prehensie, Nexus, Subject, Eeuwigheid, Propositie, Multipliciteit en Contrast. Samen vormen ze een systeem, en als één van hen dood zou gaan, dan zou het een onvolledig systeem zijn.”
Ik vertelde het en gaf geen verdere uitleg en stond daar maar wat te staren met een gedetermineerd gezicht. Meneer Frottigny zweeg ook even en vroeg me na een tijdje waarom ik acht kippen had, maar dat wist ik niet, en toen vroeg hij me of ik ook een lievelingskip had. “Frottigny”, zei ik, en dat bracht hem aan het lachen. Ik geloof dat we zeer goede vrienden werden, die dag. Hij kwam bij me kaarten en we praatten over het leven en, veel belangrijker, over de dood. Er kwam niets naar buiten dat niet uit mezelf kwam, omdat ik geen televisie had, en ook geen radio, internet of prentenboeken. In mijn kast stond alleen het verzamelde werk van Giordano Bruno en een boek over brownies maken. Meneer Frottigny woonde alleen in zijn slagerij in het centrum van het dorp.
“Sinds mijn vrouw gestorven is heb ik niets meer om voor te leven.”
Hij zweeg een moment en staarde naar de voorbijglijdende witte massa’s in het blauwe zwerk buiten.
“Maar ik heb des te meer om over na te denken. Zoals dat gaat.”
Hij vertelde me dat als hij ook maar voor een moment zijn biefstukken als ooit levende wezens zou gaan beschouwen dat hij dan onmiddellijk gek zou worden. Maar hij wist de werkelijkheid op een afstand te houden, met een mentale baseballknuppel voor zich uit zwaaiend als alles te zwaar werd en ze dreigden binnen te komen. Hij behield zijn mentale gezondheid, maar hij wist niet hoelang hij het vol zou houden, dat evenwicht, en of het wel zin had. Hij at sinds de dood van zijn vrouw geen vlees meer, het herinnerde hem allemaal te veel aan de sterfelijkheid en aan de wrede kortheid van het bestaan.
“Ik ben een oude, dikke, vegetarische slager”
Zijn lip bibberde en zijn ogen werden nog iets meer wateriger dan ze al waren geweest. Ik vroeg hem of hij een eitje wilde eten, maar hij at ook al geen eieren meer. We zaten enkele uren in de donkere woonkamer van mijn hoeve en dronken graanjenever. Er werd niet veel gesproken. Ik vroeg hem hoe zijn vrouw heette, maar hij zei dat hij geen interesse had in geschiedenis en dat het geen zin had om erover te spreken. Enkele uren later verliet hij me.
Ik lag die nacht in mijn met eikenhouten timmerwerk in elkaar gewrochte bed te denken aan de slaap, en aan hoe die me ontliep. Ik vroeg me af of ik mijn kippen in de slaapkamer kon laten wonen, alsof ik een van alles vervreemde redneck in het zuiden van de Verenigde Staten was. Maar ik vreesde ook dat een filosofisch systeem, ook al dreigde het elk moment onvolledig te worden, geen goede invloed zou hebben op mijn al onrustige nachtgemoed, dus ik zag er maar van af. Bovendien was ik uiterst allergisch aan de beesten en bezorgde hun nabijheid me een ademnood die ik voorheen alleen metaforisch had gekend uit sentimentele liefdespoëzie en stationromannetjes. Ik had geen klaar beeld van wat er zoal goed en zoal slecht was in het leven van de mens, op een algemeen niveau gesproken, maar ik wist dat ik persoonlijk niet zo gesteld was op vreselijk lijden. Doorheen de met genot en hedonisme gevulde jaren van mijn vroege jeugd was ik mijn focus op genietingen als drank, vrouwen en overdadig vette spijzen verloren en probeerde ik gewoonweg om zo weinig mogelijk af te zien. Dat scheen de centrale evolutie in mijn leven tot dat punt geweest te zijn, maar ik begreep er niet veel van. Misschien dat ik naarmate mijn gezondheid verslechterde, het lijden frequenter werd, zoals het ongetwijfeld zou worden, nog iets anders belangrijk zou beginnen te vinden. Ik kon niet bedenken wat dat dan wel kon zijn.
De volgende ochtend stond ik aan de ren van het kippenhok te kijken naar de scharrelende activiteiten van mijn beesten, en ik bedacht dat ik geen liefde voor hen voelde, maar evengoed geen haat. Het was voldoende om ze in leven te houden. Meneer Frottigny kwam me met een slenterpas tegemoet op het zandpad van een honderdtal meter lang. Op honderd meter afstand riep hij iets, maar ik verstond hem niet. Op vijftig meter afstand riep hij nog eens, maar ik verstond hem nog steeds niet, en ik zag aan zijn gezicht dat hij er opgewonden uit zag. Hij had een bijl bij zich.
Toen hij bij me kwam, lichtte hij kortweg het hoofddeksel van zijn hoofd en vroeg hij me hoe het met me ging. Ik vroeg hem waarom hij een bijl droeg. Hij zei me dat hij een kip voor me wilde slachten, als ik dat goed vond. De vraag verraste me en ik zei hem dat ik erover na moest denken. Hij zei:
“Dat is goed, ik kom morgen terug met mijn bijl en dan vertel je het maar.”
Ik nodigde hem uit in het huis en we zaten een tijd in semiroerloze suspensie rond de tafel jenever te drinken. Hij legde me uit dat er weldra een pensenkermis zou zijn, en dat dit evenement het hoogtepunt van het dorpelijke sociale leven vormde. Ik knikte, want ik wist alles van het dorp en van sociale gebeurens daaromtrent. Ik had er namelijk ooit een boek over gelezen.
In de valavond verliet hij mijn boerderij. Ik keek hem na terwijl hij met zijn bijl over zijn schouder geslingerd achter de einder verdween. Ik ging voor de spiegel in mijn hal staan en bedacht of ik ooit zo’n lichaam als de slager zou krijgen. Ik was vrij slank, maar misschien zou mijn lichaamsbouw door ziekte, medicatie of verwaarlozing veranderen. Dat moest dan maar, niets aan te doen. Ik at een portie groentensoep, ging de kippen nog wat maïs geven en probeerde te slapen.
In mijn bed vatte ik het plan op om Prehensie te slachten. Het zou een symbolische dood worden, al wist ik niet zo goed voor wat de slachting een symbool zou hoeven te zijn, of zelfs zou kunnen zijn. Aangezien ik krant, televisie noch modernere communicatiemiddelen bezat wist ik absoluut niet waartegen ik zou moeten protesteren, of welke maatschappelijke relevantie de dood van een kip, al was ze dan ook een filosofisch concept, zou kunnen dienen. Het zou een puur persoonlijk symbool moeten zijn, als een ouwe vrouw die haar wc-papier bekijkt nadat ze gekakt heeft, omdat haar overleden man dat ook altijd deed. Maar de kip had geen emotionele waarde voor me, en ik voelde niets bij haar dood, behalve de algemene en vage beklemming die ik altijd voelde als ik aan het einde van het leven dacht. Ik dacht aan de onkenbare zware beklemming van het onvoelbare einde van mijn korte bestaan en ik voelde me ontzettend angstig. De angst verdween toen ik mijn dogma voor de komende dag opstelde. De kip zou moeten sterven, dat was een zekerheid, en er was niets dat ik eraan kon doen, behalve het zelf te doen, zelf de bijl te vatten en de fatale slag toe te dienen.
Toen Meneer Frottigny de volgende dag met zijn bijl op zijn schouder mijn zandpad betrad stond ik hem aan de veranda op te wachten. Toen hij zo’n honderdvijftig meter van me was, riep hij iets naar me, maar ik verstond niet wat hij zei. Toen hij tot bij mij was aangekomen schudde hij mijn hand en ik zei hem dat ik de kip wilde slachten. Hij zei dat hij het al wist en dat het exact vijf jaar geleden was dat zijn vrouw gestorven was aan een gewelddadig groeiende vleesmassa in haar hersenen. Ik zei dat het toeval was, en hij knikte, en toen zei ik:
“Ik wil de kip wel zelf doden.”
Hij weigerde eerst om in te gaan op mijn verzoek, met de verklaring dat een kip slachten wel wat moeite en vaardigheid kostte, en dat het beter was om hem het te laten doen, maar toen ik aandrong en hem duidelijk maakte hoe belangrijk het voor me was zei hij dat het goed was en gaf hij me de bijl.
We wandelden naar de kippenren en ik wees Prehensie voor hem aan, te midden van zeven bijna identieke beesten. Hij vroeg me of ik zeker was of het Prehensie was. Ik haalde mijn schouders op:
“De namen wisselen, zelfs als de kippen blijven. Als er een kip minder is zal er een naam minder zijn. Het wezen Prehensie is al gestorven, ook al leeft haar vorm dan nog.”
Hij nam haar poten vast, en trok haar lichaam van de grond de lucht in, en hoewel ze even hevig met haar vleugels fladderde en naar zijn vingers trachtte te pikken, hervond ze al vlug haar rust. Ze had de bedreiging die de mens kon zijn nog nooit aan den lijve ondervonden, en had dus geen reden om onrustig te zijn. Toen Meneer Frottigny haar nek op het kapblok achter de hoeve legde, geloof ik dat ze haar lot wel voelde en bezeten door een wilde drang om te leven begon ze als een gek te fladderen en heen en weer te wroeten. Ik hief mijn bijl hoog op en Meneer Frottigny verstevigde zijn greep rond haar bovenlichaam. Ik sloeg en raakte haar onvolledig en te veel naar de zijkant waardoor ik haar hoofd half in tweeën kliefde en achter haar snavel bleef steken. Half onthoofd begon het dier nog harder te stuiptrekken.
“Sla nog een keer”, schreeuwde meneer Frottigny, “en nu iets nauwkeuriger.”
Ik sloeg nog eens en raakte haar exact op de zijkant van haar nek, waardoor haar kop loskwam van haar lichaam. Meneer Frottigny liet het lichaam los en het deed nog een paar uitzinnige rondjes op het erf. Na een minuut of twee zeeg het kreng licht stuiptrekkend op het zand neer.
Ik gaf de van het bloed druipende bijl aan Meneer Frottigny en stapte er met hem heen. We bogen ons over de kip die Prehensie heette. Hij legde zijn hand op mijn schouder en vroeg me of ze al erg oud was. Ik schudde mijn hoofd en zei:
“Het was gewoon haar tijd.”
Meneer Frottigny lachte en knikte en keek me aan. Hij vroeg me of ik haar op zou eten en of ik wilde dat hij haar voor me klaarmaakte. Ik vertelde hem dat ik ook geen vlees at, net zoals hij, en dat ik haar zou begraven. Hij knikte. We lieten de kip liggen en gingen aan de tafel zitten om jenever te drinken. We dronken drie kleine glaasjes graanjenever en hij zei:
“Ze heette Jenny. En ze is de enige vrouw die ik ooit gekend heb.”
Ik vroeg hem of ze al erg oud was en hij schudde zijn hoofd. Hij zei:
“Ik geloof het niet”
Daarna stond hij op en ging hij terug naar zijn slagerij.
Ik nam een spade, maakte een gat in de grond en wierp het kadaver van Prehensie erin. Ik deed het gat dicht, stapte weer naar de hoeve, en ging in mijn bed liggen om een nacht verkwikkende rust te nemen. Het leven op het platteland bleek al gauw even onnozel, banaal en belachelijk als dat in de stad, maar ik wist de illusie van een vermenigvuldiging van zin nog even vol te houden.

Slaapwel Simulacrum.

2011-11-17T13:21:00.001-08:00

Wie kan haar nog verdenken
Van onechtheid in haar romp en leden,
Een inzakkende roze pudding,
Bedekt met dierenferomonen,
En sap en geil en dwaze, dwaze fratsen.
Blanke beren brommen botte leuzen.
Ze zegt zachtjes,
Met haar tong tussen haar tanden:
“Woede is een krokodil in je hersenen.”
Ze briest en praat door haar kop,
Die hol voelt als een kathodebuis,
En haar ogen verkopen kartonnen dromen.
Ze zegt:
“Het doet godverdomme pijn, pappie.”
Of:
“Hahahaha.”
Tegen de schimmen in het lege huis,
Maar paps is weg of dood,
Aan polio of softwarescams bezweken,
Of door alcoholboeren uitgemolken,
En er valt niet zoveel te lachen,
Althans niet voor gelegenheidshumanisten.
Ze is alleen, het is half tien, en
In de lauwe warmte, met kwetterende vogels,
Wanneer de liefde schitterend is,
En alles mooi is, en hoop fladdert,
Als een vlinder of als wat dan ook,
Voor vrolijkere zielen,
Trala fucking la,
Brandt het gif een gat in de WC-pot,
En zuigt de leegte haar restanten op,
En zelfs een zompig ontbindend lijk onder de zoden,
Heeft wel betere dagen.

Vernon

2011-10-20T12:37:00.000-07:00

Vernon, je loopt mijn shit echt op te fucken,
Omdat je na onze tijden van bevroren pizza en online war,
Weer in het heimatlige Duitsland zit te plukken,
Aan je ouwe katholieke en muffe heremietenhaar.
En je, jezelf ondanks, toch zoals je vader bent geworden,
Je zei, schuimbekkend uit je mondhoeken,
Of toch een beetje woest,
Misschien is dat ook wel overdreven,
Maar je was pissed als een emmer,
“China is een salonfähige dictatuur,
Het proletariaat heeft er niets in de soep te brokken,
Ze hebben niets,
Behalve de keuze om te sterven,
Als ze het allemaal te zwaar vinden,
En dan nog moeten ze eerst,
Achtenveertig formulieren invullen,
Maar onze intellectuelen, och,
Die vinden het reuze,
China, wat een land, hoera,
Oke dan, akkoord,
Als je er niet hoeft te wonen,
Het heeft mooie tempels.”
Vernon, wat was ik met je statements,
Je verdronken ogen vol politieke leuzen,
Je kon altijd het luidste roepen,
Was ook de scherpste van de bende,
Er moest geen halfdoorbakken linke hipperd zonder argumenten,
Geloven dat hij zijn bek open kon trekken, of oreren,
Voor een altijd lege kerk,
Want je sloeg al zijn coole tanden in,
Dialectisch dan, en metaforisch ook,
Maar hij bloedde er daarom niet minder om,
Je had alles, was mijn favoriete nihil dat niets rond zich maakte,
Voor je een godverdomd mysticus werd,
En op jezelf ligt te sterven,
Met tranen in je ogen,
van "oh boe hoe hoe, wat is God toch machtig,
ik denk dat hij net in mijn reet is klaargekomen."
Toen je, schreeuwend naar de rijken met hun bergen,
En zat en murmelend en met brakend gemoed,
De gal over de wereld spoot, maar de goedheid bezong,
“We hebben niet minder tragiek nodig maar meer.”
Was je een mens onder niet-zo-mensen,
En bijna-beesten meestal, vooral op vrijdag,
Als het werken was afgelopen, en ze allemaal tegelijk,
In je werkloze rijk binnenstroomden, en je,
Bommend en brommend, lelijk en grijs met je armen op de bar,
Een verfomfaaide presse papier, een zwaarwegend mens,
Kapotgedrukt onder zijn eigen massa,
Zei,
“Het is niet omdat het leven farsicaal is,
Als een grote domme grap,
Dat je voor niets of niemand nog ontzag moet hebben,
Of je verschoond bent van het kosmische plan,
Dat slechts uit één woord bestaat.”
En als er één iemand was die naar je luisterde,
En je wijsheid door je voddig vel heen zag,
En vroeg welk woord, dan zei je,
“Als je daar godverdomme naar moet vragen,
Dan ben je het niet waard dat ik het je vertel.”
Laten we maar niet denken,
Aan wat je bent geworden,
Of de lust bekruipt me nog om naar je toe te komen,
Met de slee, de paardentram of desnoods zelfs vliegend,
En nu ook zelf alle tanden uit je bek te meppen,
Jij ongelofelijk hypocriete zeikerd.

The 3 poets of the revolution, and the aftermath of the not so glorious things that followed it.

2011-10-15T16:43:00.000-07:00

Don Rilobago was the first one,
The one we got to know and love,
Because of CNN and FOX and Al Jazeera,
Before we killed them all,
Those pesky journalist bastards,
Those slaves of the old and obsolete system,
Who gave us so much entertainment,
And never got anything in return,
Except big cash, some respect perhoops and,
In the end,
The removal of their guts,
And hooks in their asses and bullets in their brains,
If they were lucky.

We had come to know the Don, the first one,
For characteristically wielding his mighty axe,
Which he held to be a pen,
Which it really wasn’t,
Since pens are perhaps able to cause nasty wounds,
Limited, but not exclusive, by writing with them,
But surely can’t sever heads,
Not really they can’t,
Though of this we are not really sure.

Allegedly the Don was sitting,
On his couch, and holding on to the misses,
It was one misty November evening,
In the year 2000 and seven,
Snug and cozy and all that shit,
Feeling nothing but retarded and obese,
When disaster snuck in,
The gardener planted in his cortex,
The seeds of this so called revolution,
Malcontentestism, le mal du siècle,
Ennui and a tad of great great anger,
And they settled firmly in his head,
Causing his eyeballs to slightly pop,
Making him look like a lunatic or a beaver,
He hollered:
“No more, this plastic life,
Go get my weapon, wife!”
He yelled some more and soon left,
To be next seen again,
On the barricades,
Enraged, entranced and tearing it all down,
Not much unlike a rabid clown,
But crying.

Messieur Le Freug was the next,
The Frenchman,
Denouncing country and humanism,
Which really left him nothing,
But violence.
We loved him,
For the unholy, uncompromising, herolike bombing,
Of all things holy in the sacred congregation of
Mcdonaldism, Applianity and Nikesneakery,
Making heads and bodies explode as he trod forth,
He pointed out to his brethren,
Revolutionary scum of impure breeding:
“No one is to be regarded as innocent,
As long as they are stuffing their faces, still,
Breathing and decorating their bodies,
with the object fetishes, the goddaring symbols,
Of a criminal and unhappily crumbling system,
Let us annihilate them all, without shedding
Redundant and wasteful tears,
Salt water better spent,
On the inside of our heads,
Better yet,
Let us kill them all, smiling!”
So kaboom!
Went the so called innocent,
Losing their organs in the process,
Of exploding and combusting,
But not to worry,
For a just cause they fought.
They even had a slogan,
But it soon got lost, unfortunately.

The third one (of the poets) yelled:
“Hang them by their necks,
Lynch their children and rape their wives!”
Him, awoken in bloodlust, our last scribe and murderer,
The most wretched one of the mighty three,
In this revolution that came from nothingness
And ended nowhere,
We cannot even name,
For centuries to come,
Grand and magnificent his legacy will be,
And of extremely poor esthetics.

Very swiftly he died,
In a storm of stabs and curses,
Squashed and squeezed,
Like a rather dangerous dung beetle.

On his grave they wrote, in simple English,
“He sure killed a lot of people,
For the cause,
And achieved nothing,
Which is just as much as any of us,
But at least he tried.”
This is what beauty has come to,
A grim and compact and primitive thing,
They finally killed that ugly freak,
Called postmodernism,
Though some deny it.

Now in this world without brands, enterprises or banks,
Nor hope and love, nor security and things like that,
I cannot remember sleeping well for one single night,
Even when it has been fifteen years,
(Has it? Who still has the courage to keep track of these things?)
But oh well, in the past we all paid a little for progress,
Or so we thought, because the truth was hidden,
And it turned we hadn’t progressed at all,
Glorious, however, was our self-deception.
Now,
The criminally insane have finally come out of their closets,
No more are they wearing banker suits,
And we are free, it is true, although,
The truth we have gained seems limp,
In this arid wasteland, in the abyss of all of our past ventures,
Here, we failed in all our endeavors,
We have lost nearly everything,
Not because we fought,
But because we fought too late,
And hopelessly.

“De nieuwe I-phone gaat echt superwijs zijn” – Interview met God de vader.

2011-10-06T00:07:00.000-07:00

Hij heeft het de laatste tijd superdruk, maar hij wilde toch even een gesprekje met ons voeren, op voorwaarde dat het alleen over zijn lievelingsgadget zou gaan. God is een fan van Apple van het eerste uur en een fervent I-pod-mac-phone-gebruiker.

Wat sprak u eigenlijk aan in de I-phone, toen u er het eerst over hoorde?

God, Allah de Almachtige Vader Inshallah: Ik denk dat het vooral de gebruiksvriendelijkheid en de mogelijkheid tot het implementeren van allerlei applicaties moeten geweest zijn die me zo aanspraken. En het feit dat hij er retegaaf uitziet, natuurlijk. [lacht]

Wat is uw favoriete applicatie?

GADAVI: Oh, ik heb er massa’s, veel games, ik hou wel van strategische dingen, maar ook meer werkgerichte toepassingen. Een leuke is bijvoorbeeld deze ‘death clock’ die op basis van een paar gegevens uitrekent wanneer je gaat sterven. Ik gebruik het Grote Boek niet meer sinds ik een I-phone heb. Ik gebruik mijn telefoon ook als MP3-speler.

Hebt u Steve Jobs al ontmoet?

GADAVI: Steve konden we helaas niet toelaten, hierboven, maar ik heb afgesproken om hem te ontmoeten volgende week. Hij wilde met me praten over iets revolutionairs dat de toekomst van de digitale communicatie voorgoed zou veranderen.

Waar zal het gesprek dan over gaan?

GADAVI: Wel, ik wil hem eerst een handtekening vragen voor mijn zoons Isa en Mo, maar dan gaan we over zaken praten. [zwijgt enigmatisch, en diep, diep als de diepste donkere bodem van de oceaan]

Komaan… wij kunnen zwijgen.

GADAVI: Ik wil niet uit de familie gestoten worden.

De familie?

GADAVI: Ja, de Apple familie. Ik zou het niet overleven denk ik.

Maar u ben tijdloos en onsterfelijk!

GADAVI: Misschien wel, maar wat is de eeuwigheid zonder sociale media en games? [zwijgt, maar barst dan enthousiast uit] Nou goed, een klein tipje van de sluier kan geen kwaad! Er komt een celestial edition I-phone aan! Een speciaal apparaat toebesneden op de noden van hemelse wezens!

Een A-phone? Een Angel Phone?

GADAVI: Precies zo! Ik kan er nog niet veel over zeggen! Maar de nieuwe I-phone gaat echt superwijs zijn!

Welke noden hebben engelen zoal? Ze zijn toch ook onsterfelijk en immaterieel?

GADAVI: Wel, er komen nogal veel applicaties die te maken hebben met gouden lepels en rijstpap eten. Er komt ook een aureoolmanager en een wingtrainer. Verder denken we ook aan een soort van zielenmeter met muziek. [wordt nu echt heel enthousiast] Het geniale aan de technologie hier in de hemel is dat je geen rekening moet houden met de wetten van de fysica. Hier geldt alleen de metafysica. Dat wil bijvoorbeeld zeggen dat de nieuwe I-phone oneindige bandbreedte gaat hebben voor internet en phoning, wel tot Hilbert-G! We kunnen de I-phone ook in het brein implementeren en er gladiolen uit laten groeien. En dat allemaal voor een luttele 700 euro!

U bent duidelijk heel enthousiast. Hoe zit het eigenlijk met de problemen op aarde, hebt u daar nog aandacht voor? Er moeten wel heel veel gebeden naar u komen, in deze tijd van crisis?

GADAVI: [zucht] De echte wereld is zo 2007 wetewel? Ik vind de virtuele wereld veel boeiender, veel weidser en veel beloftevoller. Nu Steve niet meer onder de levenden is zie ik eigenlijk geen reden meer om de schepping nog lang voort te laten bestaan.

Komt het einde der tijden er dan aan?

GADAVI: Het is te zien, als ik het op een leuke manier aan kan pakken wel, anders laat ik het nog een tijdje doorgaan. Het einde der tijden organiseren kan heel vermoeiend zijn. Ik ga eerlijk zijn, ik ben redelijk depressief geweest, de afgelopen honderd en wat jaar, ik heb de dingen wat laten slabakken. Maar, misschien kan Steve wel een soort van Apocalyps applicatie laten ontwikkelen of zo. Ik ga het hem zeker eens vragen, en ALS het kan dan is het zo goed als zeker dat ik de wereld laat overstromen/kapotbranden, of nog iets veel coolers. Wie weet? The sky is the limit in de hemel! Dat is het leuke aan deze tijden, alles blijft hetzelfde, dezelfde shit als altijd, maar het ziet er zoveel wijzer uit, it's the recombination into total wickedness and we are living in the age of infinite coolness. Woord!

"Noemt u me maar Willy" - Interview met professor Graagzat

2011-10-03T06:32:00.000-07:00

Recent onderzoek van de universiteit van Eksaarde, de zogenaamde Eksenschool, heeft uitgewezen dat er een direct verband tussen het veelvuldig eten van frikandellen en obesitas bestaat. In de studie wordt er aan de hand van een aantal zeer frappante cases uit de Belgische politieke wereld, met als best gekende casussen Bart De Wever en Siegfried Bracke, verder ook geïnfereerd dat een sterke wil soms tot onverwachte vraatzuchtige gevolgen kan leiden. Frank zocht voor u professor Wilhelm Graagzat op en voelde hem aan de vettige tand.

Wij hebben altijd gedacht dat dikke mensen een klierprobleem hadden en dat er hen dus niets te verwijten viel, maar met deze studie veegt u deze hypothese dus van de baan?

PG: Oh, we hebben ze wel degelijk heel veel te verwijten hoor, die "onschuldige" dikke mensen. Na een uitgebreide empirische studie en een degelijk statistisch onderzoek, ik ga u de precieze wetenschappelijke details natuurlijk onthouden, is er een heel interessante conclusie uit de bus gekomen: doorsnee genomen eten dikke mensen meer dan dunne mensen. Wat meer is: ze eten ook veel ongezondere voeding dan dunne mensen, met meer verzadigde lipiden en koolhydraten. Ze eten bijvoorbeeld zeer veel frikandellen, die ze haast zonder kauwen in hun ‘bek’ hengsten, als u het me verschoont dat ik me zo zoölogisch uitdruk. Ze lopen ook trager.

Trager?

PG: Na een extensief vergelijkend onderzoek met controlegroepen is gebleken dat dikke mensen echt wel trager lopen dan dunne mensen, doorsnee gezien dan. In lipido inertium est!

Hoe komt dat volgens u?

PG: Het is altijd gevaarlijk om te prematuur causale modellen op te stellen gebaseerd op een handvol gegevens maar ik zou toch wel willen opperen dat het waarschijnlijk komt omdat ze vreselijk lui zijn. Daar komt nog eens bij dat ze vaak uren in de wind stinken, waardoor het voor de medemens die gewoon een beetje van de natuur wil genieten of een stadswandeling wil maken zaak is om nog sneller te gaan stappen. Het is een perpetuum mobile, ziet u?

Ik stel hier de vragen. Hoe bent u eigenlijk bij Bart De Wever uitgekomen, professor Graagzat?

PG: Zegt u maar Willy, hoor.

Oke, Willy?

PG: Professor Willy, graag.

Goed, Professor Willy?

PW: Het probleem met statistisch onderzoek en controlegroepen is zo’n beetje dat het traag is en dat het soms voor beleidsvoerders die wij willen aanvuren met ons onderzoek moeilijk is om in te zien waarover het eigenlijk gaat. Gelukkig hebben wij op de Eksenschool een tool ontwikkeld die we “kleuterificatie” genoemd hebben en die ons kon helpen om meer mensen op een eenvoudige manier te overtuigen. Basically gaan we in Dag Allemaal en Story op zoek naar personen en verhalen die ons verhaal bevestigen. We zijn toen vrij vlug op Bart Dewever en zijn frietkotbezoeken gestoten.

Bart De Wever is dan een symbool, eigenlijk?

PW: Ik zou hem eerder monumentaal noemen, niewaar [lacht]. Maar alle gekheid op een stokje, Bart De Wever is inderdaad het archetype van de dikke, stinkende papzak die wij in ons onderzoek viseerden. Het staat ook buiten kijf dat hij veel frikandellen eet, dus dat klopte allemaal mooi met ons onderzoek. Toen we ons causaal model echter op hem wilden toepassen zagen we meteen dat er iets niet schorde. Bart De Wever is dan wel dik, hij is helemaal niet lui. Hij heeft zelfs een toppositie in de Vlaamse politiek, een positie die veel en hard werken vergt.

Dat was dus een probleem?

PW: Een behoorlijk probleem, ja! We gingen op zoek naar causale verklaringen voor dit natuurfenomeen maar aanvankelijk vonden we niets. Maar toen ik hem zo eens bezig zag in een speech is er bij mij een belletje gaan rinkelen. Hij gaat in de politieke ruimte tekeer als een beest, met zijn uitpuilende ogen en zijn handen bewegend, sarcastische woorden uitspuwend alsof zijn leven ervan afhangt. Ik dacht: “zo’n energie, dat lijkt wel een primaire drift te zijn, waardoor die man beheerst wordt.”

Zoals eten ook een primaire drift is?

PW: Precies! Ik ben dan op zoek gegaan naar stockbeelden van een etende Bart Dewever en wat blijkt: zijn gezichtsuitdrukking is 99 procent hetzelfde als hij een hamburger eet en als hij politieke discussies voert. Terwijl er in rust of in andere actieve situaties, zoals het zingen van de Vlaamse Leeuw, een aanzienlijke afwijking is. We zagen dus in dat zijn politieke drift en zijn eetverslaving met elkaar verbonden zijn. Hij is dus dik doordat hij er energie in steekt om dik te zijn! Het lijkt wel of hij zijn dikzijn zelf creëert, op een onderbewust niveau, door er bakken energie in te steken.

Hoe voert u dat op politiek niveau door?

PW: Meneer, ik ben natuurlijk geen politiek analist, ik ben een voedingsdeskundige. Ik zou niet kunnen zeggen of hij de politieke problemen die er nu bestaan ook creëert door er energie in te steken. Dat moet u maar aan politiek figuren als Tommy Hillfiger of Inimienie Smet vragen. Ik kan alvast zeggen dat zijn sterke wil verantwoordelijk is voor zijn dikheid. Terwijl het bij ons, magere sensibele mensen, natuurlijk net omgekeerd is, we blijven slank door onze sterke wil. De mens is werkelijk een uniek fenomeen, en Bart De Wever, ook, dus.

U hebt ook geschreven over Siegfried Bracke. U vermoedt dat zijn snor verantwoordelijk is voor zijn “verregaande seniliteit”, zoals u het zelf beschrijft. Wat bedoelt u daar precies mee?

PW: Wel, de heer Bracke stond vroeger natuurlijk bekend als een socialistisch georiënteerd journalist, maar heeft dan plots zijn kar geklikt en zijn paard richting de rechtsheid gekeerd. Wij vroegen ons af of dat niets te maken had met zijn voedingspatroon. Toen zijn we begonnen met beelden van Bracke zeer goed te observeren en het viel ons op dat hij vaak korrels in zijn snor heeft.

En hebt u die korrels kunnen identificeren?

PW: We vermoedden dat het ging om Parmezaanse kaas, en interviews bevestigden de plausibiliteit hiervan, hij eet die variant van zuivelproducten zeer graag op zijn spaghetti. Met deze informatie zijn we aan de slag gegaan. We hebben een controlegroep muizen genomen en de andere groep op regelmatige momenten besprenkeld met Parmezaanse kaas. De resultaten waren onthutsend. Terwijl de ene groep samenwerkte bij het verrichten van functionele taken en altegader de Internationale piepte, in eenheid verbonden, versplinterde de andere groep in een boel strijdende fracties die niets gedaan kregen en in het wilde weg bromden en piepten zonder iets van semantische waarde te produceren. We hebben de twee groepen daarna ook nog in een bokaal bij elkaar gestoken, en wat zagen we? De Parmezaanse groep begon direct met het indelen van de andere groep in categorieën van goed Muisschap. De kaas die werd bekomen werd met macht door de Parmezaanse groep tot monopolie gemaakt en onder de hunnen verdeeld. In de andere groep begonnen er meer en meer muizen dood te gaan, maar dat scheen de Parmezaanse groep niets te kunnen schelen. Eén extreem corpulente muis manifesteerde zich ook duidelijk als de leider van de Parmezaanse groep. Hij kreeg tot 95 procent van de kaas voor zichzelf, om op te eten, of vaker, om op te kakken.

Wat kunnen we hieruit dan concluderen?

PW: We werken nog aan de details maar het is heel waarschijnlijk dat de walm van de Parmezaanse kaas in zijn snor een soort van verrechtsend effect heeft op het brein van Bracke. De muizen in het experiment werden ook motorisch stommer, ze liepen veel vaker tegen de glazen wanden van hun kooi met hun kopjes. Dat was lachen. [lacht] Ik zou erg graag een proef doen om te testen of we Bracke met zijn hoofd tegen een wand kunnen doen lopen. Maar ja…[zucht] het zal nog lang duren voor Vlaanderen daar klaar voor is.

Waarvoor stemt u eigenlijk zelf professor?

PW: Och ja, ik ben getrouwd met de wetenschap en ik doe alles om haar vooruit te helpen, mijn stemgedrag is gestoeld op die oriëntatie. Ik stem dus al jaren op het Vlaams Belang, want negers in de wetenschap lijkt me echt geen goeie zaak.

Wat gaat u zelf eten vanavond?

PW: Bonen.

Smakelijk.

Oude wanhoop roest niet.

2011-10-02T14:33:00.001-07:00

Sterker dan de liefde van zinnen,
Deze longitudinale lijnen,
Of misschien de korte krenker,
Crêpepapier rond een mensenlijf,
Verstilde adem, grijs rondsluipen,
In de lage keuken, met gele lichten,
Je had witte tanden, ooit,
Waar moet dat godverdomme nog heen
Behalve naar beneden.

Vast

2011-09-03T18:39:00.001-07:00

Beweging en lawaai,
een mimetisch spel,
Verandering sluipt,
Al liggen jullie keikoppen niet,
In een rivierbedding,
Ze eroderen, toch, desalniettemin.

De besneeuwde vijvers van mijn oude heem,
Eronder, in doorsnee, een bescheiden woeker,
Zonder vrucht en licht, drinkend van het water,
Groeiend, en verder niets.

Huil, huil, huil,
Mijn lieve wolven,
Jullie botten werp ik weg,
Bedelf ik in lichaamsdiepe aarde
Wat leeft moet,
Janken, janken.

Een unieke sales pitch OFTEWEL wandeling voorbij de wondertuin over de magische trap der...eu... magie!

2011-08-28T18:19:00.000-07:00

Ik kwam Albion tegen op de trap, een grote kronkelende constructie van hout en steen die naar buiten ging en langs alle mooie en schone vergezichten van het landschap leidde , en hij was aan het afdalen en ik zei tegen hem dat ik wel een keer met hem mee zou willen afdalen om met hem eens een gesprek te hebben over de kunst en meer bepaald de kunst van het schrijven, en hij vond dat goed. Hij vertelde mij dat “het schrijven de laatste tijd meer en meer vroeg om een unieke sales pitch” en hij scheen dat heel erg vanzelfsprekend te vinden, maar ik, ik wist eerlijk gezegd niet wat dat was, zo’n sales pitch, dus ik zei hem maar dat hij een zot was, een lelijke halvegare die niet goed wist waar hij over sprak, en hij zag ook wel aan mijn gezicht dat ik maar aan het zeveren was en dus legde hij zo goed en zo kwaad uit waar hij het over had, hij zei:

“Kijk Frank, schrijven is een beetje gelijk als tandpasta maken. Ge kunt gij wel tandpasta maken en dat kan supergoeie tandpasta zijn en ge kunt gij daar zelf van denken, “amai, godmiljaar, wat een lekkere tandpasta heb ik hier gemaakt, en ze is nog goed voor uw tanden ook”, maar de eerlijke waarheid is dat niemand daar eigenlijk een fuck, een kanker of een reet om geeft. Weet ge waarom?”

Ik haalde mijn schouders op en ik wreef aan mijn neus want al had je mij doodgeslagen, ik wist bij de goede gratie van onze lieve heer, God de Vader, niet waar hij het over had, en ik dacht dat twee keer zeggen dat hij een zot en een charlatan was misschien wat te veel van het goede was. Ik was serieus verbouwereerd maar voordat mijn bek helemaal met zijn onderklep tot tegen de grond kon vallen ging hij verder met zijn verhaal.

“Het kan de mensen geen kloten schelen dat uw tandpasta goed is omdat het de mensen niet kan schelen wat gij doet. Gij schept trots in uw daden, maar zij geven daar niet om. Gij werkt gij maar en ge doet uw best en ge voedt gij uw gezin, als ge al zo gelukkig zijt om niet helemaal alleen op de wereld te zijn, want het is godverdomme een miserie om met iemand samen te leven die ge dan ook nog eens graag ziet en om daar iets mee op te bouwen, maar dat is nog een ander verhaal. Maar hoewel dat voor u helemaal niet vanzelfsprekend is dat ge al die dingen doet en dan nog probeert om een beetje vrolijk rond te lopen en een goede mens te zijn voor andere mensen beschouwt iedereen dat als de normaalste zaak van de wereld.”

Ik knikte een beetje willekeurig met mijn hoofd want ik vond dat hij daar toch wel heel ware dingen aan het zeggen was, maar ik wou hem ook niet te veel gelijk geven omdat ik zelf ook wel vond dat ik zulke analyses kon maken en ik niet echt van plan was om toe te geven dat hij veel snuggerder was dan mijnzelvense persoonlijkheid. Albion is altijd al een clevere kerel geweest, maar hij is toch ook een beetje zot in zijn kop en hij heeft niet de klare kijk op de dingen die ik wel heb, zoals ik zelf graag geloof. Hij scheen niet echt op mijn knikken te letten, en ging weer verder met zijn verhaal.

“Nee nee, ofwel zijt ge een inspiratie voor het volk, voor jan en alleman, heeft zelfs den onnozelste proleet al van uw naam gehoord, ofwel kunt ge voor hun part aan uw darmen aan één of andere knotwilg gaan hangen.”

Ik begreep nu toch ook niet echt meer waar hij naartoe aan het gaan was met heel zijn redenering en mijn voeten begonnen zeer te doen van het stappen langs die prachtige vergezichten op die vreselijk lange trap en ik wou toch eigenlijk ook gewoon naar huis gaan om in mijn hof te gaan zitten en naar de bloemen op mijn Japanse Kerselaar te kijken, of ervan te dromen want zo laat in de zomer stonden er al lang geen bloemen meer op dat ding, wat me godverdomme deed wensen dat het één van plastic was geweest, dan had ik er tenminste nog iets aan gehad.

“Als en éénmaal ge natuurlijk een inspiratie voor het volk zijt kunt ge alles verkopen, dan moet uw kop maar op een tube tandpasta staan, al is ze gemaakt van vissenschijt, ze zal verkopen. Snapt ge het?”

Ik zei dat ik geloofde dat ik het snapte maar dat ik toch ook niet goed begreep hoe je dan een inspiratie voor het volk kon worden als niemand ooit een fuck, een reet of een kanker gaf om wat je deed, in de eerste plaats. Het was al zo moeilijk om promotie te maken met een leger van nepotisten aan je zijde en het leek me echt onmogelijk om het op je eentje te doen, met niemand die van je hield, en desnoods geweld wou gebruiken om je aan een positie of een jobke te helpen. Daar had hij een simpel antwoord op.

“Er zijn twee manieren. De eerste manier is de volkomen willekeur. Ge wordt gewoon bekend en geliefd en geprezen omdat ge meer ‘piet’, meer chance hebt dan de volgende sukkelaar in het grote systeem.”

Ik vroeg hem over welk systeem hij het had maar dat vond hij een belachelijke vraag, dus hij ging, niet zonder al te veel schimpscheuten, over naar het volgende deel van zijn intussen al magnifieke exposé.

“Maar dat is natuurlijk geen echte methode, die eerste methode. Dat is meer gewoon chance hebben, een gelukzak zijn. Het is een beetje zoals gans uw leven aan de lopende band sigaretten paffen en toch geen kanker krijgen: ge moet er een beetje piet voor hebben. Er zijn verschillende soorten van zulk geluk. Ge kunt bijvoorbeeld een rijke of bekende papa hebben en zo al direct bekend zijn. Of ge kunt gewoon een dikke fluit hebben waar iedereen op trapt. Ge vergeet niet rap een vertrapte fluit, kan ik u verzekeren. Snapt ge het?”

Ik zei dat ik dacht dat ik geloofde dat ik het begreep, en toen ik even verder over de dingen nadacht wist ik zeker dat ik dacht dat ik geloofde dat ik het begreep, alvast dat zei ik toch. Albion ging verder, hij kwam intussen op een polemische snelheid waarvan een kruisraket zou beginnen zweten zijn, mochten kruisraketten ooit iets anders doen dan arme sukkelaars die het niet verdiend hebben naar de verdoemenis knallen.

“De tweede methode is dat ge een unieke sales pitch hebt, iets waarmee dat gij opvalt boven al de rest, en ook al is het nog zo absurd, het maakt echt niet uit wat het is, als ge maar iets hebt. Ge kunt bijvoorbeeld de enige tandpasta in de wereld hebben die volledig gemaakt is uit gerecycleerde kippensnavels. Of een tandpasta hebben die behalve een hygiënemiddel ook nog eens een goed huisdier is, als ge ze niet na den twaalven eten geeft, want anders zouden de dingen wel ne keer gevaarlijk kunnen worden. Snapt ge…”

Ik kwam vlug tussen en ik zei dat ik het wel snapte en dat hij dat niet altijd moest vragen en tegelijk keek ik naar buiten over de groene velden en naar de grote waterval en ik dacht aan de gratie waarmee de donkerpaarse spaagmakrelen door de rivier zwommen. Ik moet zeggen dat ik bijna begon te bleiten, van aan zoveel schoonheid te denken, het is echt waar. Albion, de ongevoelige mens die hij was zijnde, en niet dus de niet ongevoelige mens die hij niet zijnde was wezende, ging gewoon door met zijn verhaal alsof ik niet de diepste en schoonste natuuremoties over spaagmakrelen aan het voelen was die er te voelen waren.

“Awel”, zei hij en daarna, “awel, ge snapt nu waarschijnlijk niet wat dit allemaal met de belletrie, ofte het schrijven van heel schone geschriften te maken heeft?”
Ik moest in alle eerlijkheid toegeven dat ik er niets van snapte en ik gaf meteen ook toe dat als ik er wel iets van gesnapt zou hebben dat ik het dan niet eerlijk zou zeggen. Albion zei me dat hij mijn eerlijkheid daardoor nog meer apprecieerde en we hadden efkes een moment van innige vriendschap, een echt teder moment, dat door de ongevoelige aard van Albion volledig aan hem voorbijging, maar daarom niet minder oprecht was. Hij zei:

“Ook in de schoonschrijverij hebt ge dus een unieke sales pitch nodig, want het kan de mensen geen kloten schelen dat ge schrijft en het kan ze nog veel minder een hol schelen dat ge goed schrijft en dat ge daar een stuk van uzelf in steekt als ge schrijft. Ze willen bij u gewoon iets lezen waardoor ze hun muil opendoen en dan “aaaah” zeggen of iets waardoor ze hun muil sluiten en zachtekes binnensmonds gaan slikken of huilen of hoe dat ze dat ook doen want in alle eerlijkheid bleit ik nooit en ik vind het voor sukkels en losers en moeders van gehandicapte kinderen.”

Ik gaf toe dat vooral die laatste groep recht had om te bleiten aangezien ze waarschijnlijk een moeilijk en zwaar en vooral onderschat leven hadden, vooral als ze dan ook nog eens beschoten werden door kruisraketten, zoals Albion ook nog opmerkte.

Ik zei dat het tof was dat we het eens waren maar hij zei “bwoa ik weet het niet” en ging verder met zijn betoog.

“Bijvoorbeeld. Als ge nu iets gaat schrijven over uw heel grote gevoelens die ge hebt bij de verschrikkelijke hypocrisie en gemakzucht van het menselijke intellect kunt ge niet zomaar iets opschrijven over de gemakzucht en hypocrisie van het menselijke intellect. Ge gaat dan iets moeten schrijven over iets anders waarin dat verwerkt zit. En dat “iets anders” moet dan uniek en/of meeslepend zijn en hen doen lachen of bleiten of hen gewoon heel kwaad maken of liefst alledrie tegelijk.”

Nu zag ik dus echt niet in hoe je zoiets kon bewerkstelligen en ik was bovendien niet heel erg aan het nadenken over zulke dingen aangezien we langs glazen panelen passeerden waarachter zich een ondoordringbaar en met wonderen gevuld regenwoud bevond. Een goudkleurige kikker met een bronzen foef kwam voor de ruit staan, deed met zijn linkerpoot zijn kroon van zijn hoofd en zei: “patsjoelie” waarna hij wegsprong en nooit, maar dan ook nooit meer terugkwam. Allez, eigenlijk weet ik dat niet want we stonden hooguit vijf minuten aan de venster daar, maar ik moet ook in iets geloven want anders stort alles in elkaar. Ik zei alleszins tegen Albion dat de natuur prachtig was, en hij was verbaasd omdat ik normaal gezien niets dan minachting voor de natuur heb en voortdurend op planten en bomen loop te fluimen. Albion zag door de verwarring die volgde op zijn verbazing de kans om nog even verder te gaan met zijn argumentering over de schoonschrijverij.

“Ge kunt dus niet gewoon schrijven “mensen zijn dom en hypocriet en gemakzuchtig”, want dan gaan de mensen al na de eerste woorden afhaken of ze gaan ze lezen en denken, “ja so what hé” en gewoon verder aan hun fluit gaan trekken of op hun muis gaan klikken, verzeild in een eindeloos spelletje computerpatience. Ge moet een kaderverhaal maken en de mensen intrigeren met complete overbodige bullshit om dan slinks en heimelijk zo langs de kantlijn en tussen de lijnen door uw boodschap duidelijk te maken. Ge kunt bijvoorbeeld een verhaal schrijven over een kolibrie die kan praten en die nog gediend heeft in de tweede wereldoorlog, maar voor de verkeerde kant. En die kolibrie heeft dan een minnares en die is gewoon bij hem omdat ze gehypnotiseerd is door de snelheid van zijn vleugels. Dan spint ge één of ander verhaal uit over die stomme kolibrie met zijn dwaas wijf en ge laat hen constant domme dingen doen en gemakzuchtig zijn en hypocriet zijn en dan op het einde laat ge ze in een ravijn vallen en zegt ge “ha ja, schoon dingen, eigen schuld, et cetera.” Zo kunt ge dan de mensen in de val lokken om dat wat ge geschreven hebt te laten lezen.”

Ik zei tegen Albion dat ik het een heel cynische manier van denken over het schoonschrijven vond die hij daar hanteerde en dat ik dacht dat het toch allemaal om diepgang en oprechtheid ging. Hij lachte heel luid nadat ik dat had gezegd, niet omdat hij het grappig vond wat ik zei, maar omdat hij me belachelijk wilde maken, of het kan ook dat hij ergens in de tuin iets grappigs zag. Hij zei:

“Oprecht! Diepgang! De mensen willen op hun gat van een bloody mary drinken en verhaalkes lezen over een tovenaar die dingen uit zijn hol trekt en er dan wijven mee naait! Mensen willen toch geen diepgang en oprechtheid? Hun leven is zo al deprimerend genoeg. Als ze oprechtheid en diepgang willen kijken ze wel naar de pepe die van kop tot teen vol tumoren zit en daar al een paar weken ligt te sterven. Wat gaat gij met uw boekskes dan diepgang geven, ge komt nog niet eens tot milde ernst, vergeleken met wat er allemaal gebeurt in de armzalige klotelevens van al die sukkelaars!”

Ik vond het een interessante gedachte, die Albion daar opperde en ik wilde er net iets dieper op ingaan toen ik mij daar toch mistrapte en zo pardoes naar beneden viel van de trap, vierhonderdduizend treden diep. Ik brak mijn nek en was steendood en Albion ook want die had ik meegesleurd, zoals ik voor de geloofwaardigheid misschien beter direct had gezegd, maar ik dacht “kom ik zal eerst over mijzelf praten en dan zullen we wel over iemand anders praten, ik ben toch uiteindelijk de protagonist van dit verhaal”. Ik was op slag dood na mijn val, en Albion ook, zoals ik niet naliet van op te merken, en daardoor was het gesprek over de schone letteren zowat afgelopen, zoals dat gaat. Maar goed, mijn voeten deden gelukkig geen zeer meer, en dat was toch ook al iets.

Postmodernistische noot: dit is allemaal morgen gebeurd, en vertakt in de breedte.

Vlees

2011-08-13T14:24:00.000-07:00

Vreemd hoe na het betreden van het derde tijdperk,
Niet kind, niet jeugd, een plekje verder van het verleden,
Alle obers zo op jonkies leken,
Die zo weinig over het existeren weten,
Heel erg vreemd,
Zeker hier, zeker nu,
Net toen we onszelf tijdloos achtten.

Ik bestelde lever, jij bestelde nieren,
We vraten onze portie dooie beesten,
Met een vork en zonder wrok,
We waren onschuldenaren met propere handen,
We hoefden onze handen niet te wassen.
Ik sliep zeven nachten met mijn blote vingers op je schoot,
Daarna vertelde ik aan mijn moeder dat je mijn vrouw was,
Voor altijd als de tijd het wou,
Een met de realiteit onverzoenbaar verzoek,
Dat vond ze goed,
Zomaar.
Het mens kent ook geen schaamte,
gelukkig.

Ze weet ook niet meer wat het voor me betekent,
Het is te lang geleden, toen wij samen jong waren,
Ik en mijn moeder, mijn lieve moeder,
Ze is al bijna gras en grond en vlees, een laatste mengsel,
Ik zal haar weldra opzoeken en naar de stenen kijken,
We moeten allemaal heel erg triest worden, dan.

Met de riem van mijn kamerjas nog rond mijn hals,
Lig ik in stukken op de grond, meer levend dan dood,
Helaas,
Wat weten wij hier nog over lijmen, in dit land?
Zullen ze zeiken over mijn broze bebloede botten?
Zullen ze liggen op mijn doorlachwonden?
Mijn spieren doen pijn van het giechelen,
wanneer ik eraan denk.

Ik bestelde vlees van het gat, van de reet,
Want het dode lichaam, dat is mals,
Jij was een zoete taaie brok vol leven,
Je was als een thriller,
Of als een schone deerne,
Je bleef beklijven,
Je plotte zonder einde,
Maar alle listen moeten falen,
En zoals komieken en bellettristen weten.
Gaat het om leeg lopen en vol vreten.

Ik ben rauw,
Willen jullie me godverdomme opeten,
Eet me dan godverdomme op,
En houd jullie muilen stil en zwak,
Zwijg toch, oh filosofen en proleten,
Die dwaze genen,
Die zich al te veel te zeer roeren,
Want wat is,
Moet verteerd worden,
Maakt niets uit wanneer,
Of waarom.

Zo gaat het goed.

2011-07-23T17:41:00.000-07:00

Ik draai de douchekraan open en laat het warme water over mijn pijnlijke slapen lopen. Ik sluit mijn ogen om beter na te kunnen denken. De geprojecteerde vlekken op mijn retina blijven dansen, in zilver met grijze strepen, bewegend als hallucinogene wolken. Ik ben een miserabel wezen, maar ik ben niet alleen, we zijn met zovelen, wij veel-te-velen. We zijn allemaal naar de kloten, verdoemd tot niet-bestaan of op weg erheen, niets te koningen van de schepping, niets te bestierders van een betere wereld. Onze vernietiging zit in onze breinen en lichamen ingebakken, ze is hardwired, er is geen ontsnappen mogelijk, we moeten eraan geloven. Vandaag schoot een klootzak negentig mensen neer, jonge mensen, mensen die nog lang hoorden te leven. Kan je het godverdomme geloven? Bestaan is het enige geschenk dat je ooit krijgt, het is een vergiftigde gift,verzwaard met lijden en ziekte, maar het is al wat we krijgen, daarna is het punt gedaan afgelopen. Die schutter, die onbenullige moordenaar, dat is er één die niet in zijn eigen sterfelijkheid gelooft. Ik heb een hekel aan mensen die iets te bewijzen hebben. Ze hebben altijd ongelijk. Je kan niet winnen in het leven, je kan even voorstaan, een puntje scoren, maar het is altijd tijdelijk.

Ik kan wel janken, gelukkig valt het niet op, hier in de douche. Ik denk dat ik het maar doe. Het maakt niets uit.

Ik hou van je mijn lief. Van je stem en van de woorden die je ermee spreekt, van je strelingen, van je zachte ogen in je amandelvormige gelaat, van je krullen en je lach en je witte tanden. Ben je uit een Colgate-reclame gestapt? Je bent dol op me en je bent een godverdomde biologische hoogstand, het is echt waar, niemand kan het ontkennen. Maar moeten wij ook niet vergaan tot restanten van onszelf en wrakken worden en crashen en kapotgaan en uiteindelijk loslaten en wenen en wenen en wenen tot we beiden grote bergen onbeweeglijk dood snot zijn? Waarschijnlijk.

De moorden van die domme man in het Noorden maken allerlei primaire en egocentrische gewelddadige sentimenten in me los. Misschien is dat iets natuurlijks. Ik heb de natuur nooit vertrouwd, dus het zou wel kunnen. Ik ben geen bijbels man, maar wie aan jou raakt is zijn ogen en zijn tanden en het merendeel van zijn interne organen kwijt, de hoogmoed van mijn kunde in gramschap kent geen grenzen. Ik klink als mijn vader, maar dat geeft niet, met zijn goede ziel, ik heb in zijn ogen gekeken en mezelf erin gezien. Dat moet iets betekenen, of misschien ook niet. Ik zal voor het goede vechten als een donkere krijger. Waarom? Is dat wel rationeel?

Bah nee. Redeneringen zijn voor wiskundigen en journalisten, voor de apollinische bouwers van een samenleving die zichzelf van nature steeds maar afbreekt, als een entropisch proces. Ik ben een danser, een roeswezen. Ik ben een spuwer en een zuiger. Ik ben een lachlied en een smartlap. Ik heb altijd pijn en moet altijd onbedaarlijk lachen, mijn liefde is oneindig groot en mijn haat is als torens hoog. Ik ben niet gemaakt om te bouwen, hoogstens om te pissen. Goedheid is niet rationeel, het is het allerbelachelijkste dat er bestaat. Het is een dwaze lach en het zijn hormonen en neurotransmitters die zich roeren. Goedheid is de beste psychische afwijking die er is, volgens elke circulaire redenering die ik maar kan bedenken.

Ik droog me af met een blauwe handdoek. Ik stap de trap op en doe de deur van mijn kamer open. Het is een koude, vochtige julimaand. In mijn bed liggen twee kussens, een symbool dat me altijd gewichtig voorkomt, maar het natuurlijk niet is. Ik slaap gewoon liever met mijn hoofd wat hoger. Ik doe het licht uit en sluit mijn ogen. Dansende zilverkleurige vormen verlichten de duisternis, amorfe amoebes uit oudere tijden, misschien. Nietsbetekenende signalen van mijn vermoeide neuronen veeleer, ik bibber. Ik wil je lichaam voelen, hoofd, armen, borsten, benen, voeten. In het eeuwige heden kan niets ons ontglippen, geloof ik. Het zijn al die projecties die ons gek en ziek maken, verleden, toekomst, een zee van vroeger en straks waarin het heden verdrinkt en uiteindelijk verdwijnt. Slaap zacht mijn lieve vrienden.

Leefreflexen voor betere regels.

2011-07-12T13:40:00.000-07:00

Ik kook een ei in vijf minuten,
Ga pissen met de deur op slot,
Het plafond is laag en het stinkt
Naar het ozon van de diepe nazomer.

Geen kaars verlicht de kamer,
Er heerst elektrisch licht,
We moeten niets ontberen, maar
Dat kan je ook van lijken zeggen.

Is echte goedheid niet,
Ondanks helse pijnen,
Jezelf negeren,
En met kauwen doorgaan?

Slijm en ongeboren leven aan m’n lippen,
Ik grijns buiten mijn wil,
Ik ben een walgelijke parasiet,
Rondlopen is verspilde ruimte,
Er is geen adem buiten mijn plaats.

(Door mijn plaats,
die nergens is, ben ik heimloos.
Dooddoener in mijn taal,
Zelfmoordenaar van mijn denken,
De vader, de zoon en de heilige banaliteit.)

Karma de kosmische koe.

2011-06-29T05:36:00.000-07:00

“Voor M., aan wie ik niet veel kan geven behalve mijn tijd, mijn aanwezigheid en het allerkleinste, dat wij onder elkaar niet hoeven uit te spreken.”

Toen ik nog een kleine jongen was, maar net iets groter dan drie appels hoog, kreeg ik op een dag een vreemde kwaal. Ik begon een beetje te kuchen, Ik rolde met mijn ogen en ik werd erg bleek, hoewel ik nooit al erg veel kleur had gehad. Er werd een spoedoverleg georganiseerd tussen mijn ouders, waarbij het ene argument werd aangehaald en dan het andere, maar er kwam niet echt een conclusie van. De tijd tikte door en ik werd alsmaar bleker en ten einde raad besloot mijn moeder uiteindelijk om met mij naar een zeer geleerde meneer te gaan, zo één die alles wist van kinderen en waarom ze ziek werden.

We stapten in de auto en mijn moeder voerde me naar het huis waar de grote geleerde woonde. Het had witte gangen en de properste kamers die ik ooit gezien had. We wachtten eeuwen voor de geleerde ons kon zien. Het konden ook wel vijftien minuten zijn, mijn tijdsbesef was wellicht verstoord door de onmetelijke reinheid van de steriele ruimte waarin niets bewoog. De grote geleerde wenkte ons uiteindelijk en zei ook nog dat we binnen mochten komen, om alles superduidelijk en klaar aan ons over te brengen. Hij wees naar een metalen stoel en gebood me om te gaan zitten. Hij zei:

"Daar!"

Daar bekeek hij me, deed hij mijn mond open en scheen hij erin met een licht. Hij voelde aan mijn pols en klopte op mijn voorhoofd, alsof het een eitje was dat hij graag wilde breken. Daarna besloot hij:

“Hmm, de jongen is erg ziek. Erg ziek!”

Mijn moeder knikte, en de geleerde heer die alles van kinderen en waarom ze ziek worden wist knikte ook en door al dat geknik werd de sfeer wel heel knikkend, dus knikte ik ook maar, uiteindelijk. Toen mijn moeder en de heer me zagen knikken stopten ze met knikken en fronsten ze. Ik fronste. De geleerde heer slaakte een zucht en oordeelde nogmaals:

“erg ziek”

Hij schreef me voor om plat op mijn rug te rusten en om zeker onder geen beding nog buiten te spelen. Hij zei waarschuwend dat we zijn gebod niet mochten overtreden, want:

“Als hij buitenspeelt zou zijn hoofd wel kunnen ontploffen! Als een prikballon!”

Dat vond mijn moeder een schrikwekkend idee. Toen we buiten stonden, op de straat waar mijn hoofd hoorde te ontploffen peperde ze me in dat ik absoluut niet meer buiten mocht spelen. Ik was maar een kleine jongen en hoewel ik huilde en probeerde om tegen te spreken kende ik niets van de geavanceerde technieken van de burgerlijke ongehoorzaamheid of van de guerrillastrijd. Ik gaf mijn moeder haar zin: het mijne zou voortaan een bestaan verscholen van de atmosfeer zijn.

Doordat ik niet meer buiten mocht spelen had ik voortaan erg veel vrije tijd die ik binnen, onder het dak en tussen de vier muren, door diende te brengen. Mijn moeder was bezorgd maar zij wist als gezonde huisvrouw goed wat verveling was, dus ze deed één keer in de week een even verwoede als nutteloze poging om de sleur en verveling van mijn binnenleven te breken. Eén keer per week stapte mijn moeder met me in de auto, en eens ik daar veilig in mijn zitje zat, met de verwarming aan om me te beschermen tegen mijn vreselijke ziekte en om hoofdontploffingen tegen te gaan, reed ze met me naar de bibliotheek. Wel, grote hoera. In de bibliotheek koos ik een hele stapel boeken, die ik daarna mee naar huis nam en één voor één uitlas.

Ik las en ik las en ik las, en ik zat altijd maar binnen op mijn kamer en ik kreeg zo weinig zonneschijn op mijn huid dat ik nog bleker werd, en dat sterkte de grote geleerde in zijn zekerheid dat ik toch wel erg ziek was en dat ik zeker, wat er ook gebeurde, niet buiten mocht spelen.

Maar ik was niet ontevreden, tot jullie grote verbazing, misschien. Ik was tevreden want ik leerde als vervanging voor echte mensen de meest fantastische verzonnen personages kennen. Ik las over een Spaanse ridder die tegen molens vocht, over een jongen die in het oerwoud met de dieren praatte en over een metafysisch wezen dat een kerel dwong om veertig jaar door de woestijn te dwalen en hem dan doodleuk liet doodvallen. Ik vond het allemaal superspannend! Ik dacht:

"Wie wil er nog met kleine Jan van de bakker spelen als hij in de aanwezigheid kan zijn van een ridder die draken bevecht en met een heel mooie jonkvrouw zoent, zomaar op haar mond en in haar hals? Of wie wil er nog in de tuin spelen als je met de teletijdmachine een reis kan maken naar een wereld die honderdduizend jaar geleden bestond en waarin er gigantische beesten rondliepen, levensgevaarlijk maar niet in staat om je te raken of te schaden?"

Ik geloofde dat niemand met zijn verstand op de juiste plaats zulke fantastische wezens, mensen en plaatsen zou willen inruilen voor de plaatsen en figuren uit get alledaagse leven van een blanke bleke knaap. Ik was een antiheld, sowieso slecht in rennen en samenspel, wat zou ik doen met de stoere boerenknullen van de kleine plaats waar ik woonde, behalve door hen geplaagd worden en de zwakste zijn in elk spel? Ik overwoog dit alles en ik las en sloot de wereld buiten mijn boeken buiten en de wereld binnen mijn boeken binnen.

Ik voelde me desondanks soms wel eenzaam, en ik wou soms dat ik een vriend had om mee te spelen. Maar er viel niets te veranderen aan mijn eenzaamheid, want niemand wilde spelen met een dodelijk ziek kind dat van pret alleen al een ontploffend hoofd kan krijgen, of dat nu binnen of buiten was. Niemand, geen kind en geen volwassene, houdt van stukjes hersenen op zijn kleren als hij aan het ravotten is.

Op een dag voerde mijn moeder me naar de bibliotheek, nadat ze dubbelgoed gecheckt had of de verwarming wel aanstond en of ik wel goed vastgesnoerd in mijn autostoeltje zat en of ik niet aan het spelen was in de auto, want in de auto spelen leek toch wel erg goed op buiten spelen en ze wilde het gebod van de grote geleerde niet overtreden. Eens we voor een kwartier stil naast elkaar hadden gezeten in de brommende machine en we in de bibliotheek waren aangekomen, deed ik tussen de rekken en stapels boeken een ontdekking.

Ik was op zoek naar een interessant boek over een interessant onderwerp, en het liefst ook nog één met een interessant verhaal, maar ik kwam al vlug tot de conclusie dat ik elk boek al gelezen moest hebben. Een beetje verveeld trok ik dan maar een oud boek over de prehistorie dat ik al kende uit de kast maar ik struikelde, en viel tegen de kast waardoor er een boek op mijn hoofd viel. Gelukkig had mijn moeder niets gemerkt van mijn ongelukje want anders was ze onmiddellijk komen aanlopen en was ze vast met me naar de grote geleerde gelopen en hadden ze misschien weer moeten vaststellen hoe vreselijk ziek ik was en hoewel het pijn deed aan mijn hoofd probeerde ik om niet te huilen, om geen volwassenen te alarmeren en om ze uit mijn buurt te houden.

Het boek dat op mijn hoofd gevallen was heette “het ontstaan van de kosmos: het ware verhaal!” en tot mijn verbazing stelde ik vast dat ik het niet kende en het nog nooit eerder gezien had. Op de hoes van het boek stond een grote glimlachende wit met zwart gevlekte koe te midden van de sterren in de hemel. Ik vond het maar een rare hoes, maar ik nam het boek toch mee omdat ik elk ander boek toch al gelezen had.

Het boek beschreef de scheppingsdaden van een grote kosmische koe, dat wil zeggen van een koe in de ruimte, of nog juister, van een een koe die nog groter was dan de ruimte of die de ruimte zelf was.

Denk bijvoorbeeld maar eens na over hoe je als je een huis, een bloem of een dier of zo tekent, dat het dan altijd op iets anders getekend is. Je tekent op een blad papier, bijvoorbeeld, of als je niet braaf bent op de muren van het toilet, of als je echt stout bent op het voorhoofd van je vader terwijl hij slaapt. Je hebt dus altijd een plaats nodig om iets op te tekenen, wat we dan ‘een ruimte’ noemen.

De kosmische koe was enerzijds het blad papier waarop alles getekend werd. Maar ze was tegelijk ook het blad papier, het materiaal voor de tekening, de kleurpotloden of de verf zeg maar, de tekenaar en de tekening zelf. Ze was eigenlijk alles en alles was in haar.

Ze heette karma en ze was erg eenzaam in de oneindige leegte van de donkere ruimte. Daarom besloot ze om met één van haar zes kosmische uiers een tekening te maken met haar kosmische melk. Op de eerste dag spoot ze de melk uit haar eerste uier en de duisternis verging en alles ontplofte in duizend schitterende brokstukken en licht overstroomde haar grote koeienlichaam. Karma liet het licht over haar lichaam stralen en lachte en loeide tevreden. Ze zag dat het goed was en ging tevreden slapen.
De volgende dag echter werd het koeiengemoed van Karma weer onrustig en ze bekeek haar ontwerp en bedacht dat het toch maar wat saai was, zo’n oneindige zee van licht. Daarom besloot ze om er een zee van vocht aan toe te voegen door met haar tweede uier in één van de lichtgevende brokstukken te spuiten. Door de koele melk spatte de ster uiteen in zeven kleine koele brokstukken en zij vulde één van de brokstukken volledig met water, waardoor er een waterplaneet ontstond. Aldus geschiedde en ze baadde haar onderlichaam in het water, terwijl ze haar bovenlichaam in het licht hield. Ze voelde zich behaaglijk in de lauwe warmte van het water en met het licht van de sterren boven haar hoofd. Ze ging slapen terwijl het licht langzaam verdween en ze zag weer dat het goed was. Karma was een blije koe.

De derde dag werd Karma echter weer wakker met een trieste geest. En omdat er geen grote geleerden bestonden die konden vertellen waarom koeiengeesten triestig worden besloot ze om haar problemen zelf maar op te lossen. Ze richtte zich op uit het water en bekeek de grote blauwe vlakte rondom haar, die haar plots ook erg monotoon voorkwam. Ze spande haar derde uier in en spoot die helemaal leeg tot hier en daar in het water grote landplekken waren ontstaan. Zo kon ze uit het water stappen en in de behaaglijke warmte van het licht warm worden tot zij weer afkoeling in het water kon vinden. Zij was tevreden met wat ze gemaakt had en ging weer slapen. Dat was het einde van de derde dag. Zij droomde van een grote blauwe wereld met hier en daar wat land, en van een tevreden koe die erop sliep. Ze loeide naar de lichtgevende brokstukken in de hemel die zij ooit was geweest.

De vierde dag werd Karma echter wakker en voelde ze een grote onrust in haar hoeven en poten. Ze begon over het land te wandelen en ze keek rondom zichzelf tot ze doodmoe was. Het was een dor en kaal land met nergens iets dat leefde behalve zijzelf en ze besloot al vlug om daar verandering in te brengen. Zij spoot haar vierde uier leeg en waar de melk landde rezen er bomen, planten en allerlei andere gewassen op. Zij droegen de heerlijkste vruchten en vochten met elkaar om elke vrije plek van de aarde te bedekken. Karma besloot dat deze strijd voor het bestaan nodig was, zodat er geen verveling meer zou bestaan en alles altijd in beweging zou zijn. Want waar er strijd is om te bestaan is er beweging, en kan men zich niet vervelen. Verveling was een ziekte tot de dood, besloot Karma, wat ik die nooit buiten mocht spelen, maar al te goed begreep, hoe klein ik ook was. Karma at wat gras en een paar blaadjes van een struik en besloot dat het goed was. Ze legde zich comfortabel neer in een weide aan een beekje met wat water en sloot haar ogen, tevreden en doodmoe van al het creëren.

De vijfde dag werd Karma echter wakker en voelde ze zich vreselijk eenzaam. In haar hart en in haar grote koeienmagen bonsde het verlangen om een koe onder koeien te zijn, om haar verlangen, haar smachten en haar blijdschap met iemand te delen. Ze spoot haar vijfde uier leeg en alle beesten ontstonden, insecten, vissen, amfibieën, vogels, reptielen, koeien, paarden, alle zoogdieren en ook de mens, als allerlaatste. Er ontstond meteen een hevige strijd tussen alle beesten, een strijd voor het bestaan, en de mens deed ook mee aan deze strijd, als een deelnemer onder de anderen, niet winnend of verliezend, maar niemand klaagde en alles kende zijn natuurlijke verloop, er werd gegeten wat er gegeten moest worden en er werd genomen wat er genomen moest worden, maar niemand verstoorde het evenwicht dat Karma gemaakt had, en zo was alles goed. Karma had de keuze tussen strijd en verveling gemaakt, maar te veel strijd zou weer tot verveling leiden omdat er dan op de lange duur niets meer om over te strijden zou zijn en iedereen tot verstarring en stilte zou vergaan. Karma ging slapen en droomde van alle dieren en alle planten, en van het licht en van het water, en van hoe alle dingen hetzelfde waren, maar toch anders.

De zesde dag werd Karma wakker in de wereld zoals ze die altijd had gewild. Het was een bruisend harmonieus dal met beweging en vertraging, warmte en koelte, met leven en dood, met vreugde en verdriet en geen enkele helft van deze paren kon zonder de andere bestaan. Ze wenste werkelijk om niets meer te veranderen aan haar schepping en was van plan om voortaan hele dagen in haar koele weide te blijven liggen tot de dag weer voorbij was en tot haar leven ook zou eindigen, want ze werd ook al een oude koe, en niets mag en kan voor eeuwig duren.

De mens kwam echter op haar af en begon meteen tegen haar te klagen. Hij klaagde dat hij het niet begreep. Waarom moest hij toch lijden en doodgaan? Waarom moest hij zich verdedigen tegen wilde beesten en zich verwarmen tegen de koude die ’s nachts kwam? Waarom was zijn leven zo kort, en wist hij niet wat er gebeurde als het eindigde? Kon dat niet allemaal wat beter geregeld worden? Maar Karma was ook maar een goddelijke kosmische ingenieur en ze wist ook niet waarom de dingen werkten zoals ze werkten. Het verdroot haar dat ze de mens niet kon helpen, haar eigen creatie die het zichzelf zo moeilijk maakte met al zijn vragen, en in haar poging, in haar wanhopige poging om hem te helpen maakte ze een vergissing.

Karma loeide en draaide met haar ogen en ze spoot haar zesde uier op hem leeg. Ze gaf hem een brein om te begrijpen en een hart om te voelen. Het licht flakkerde op in de ogen van de eerste mens met een brein en een hart en hij hield plots enorm veel van Karma en begreep daarom waarom zij deed wat zij deed. Hij aaide de grote ouwe koe over het hoofd en vertrok. Karma stond daar nu op de wei met haar zes lege uiers en ze had al wat ze kon geven gegeven, zelfs haar scheppingskracht was nu op, maar ze was tevreden. Ze sloot haar ogen en ging slapen en droomde van de mens, die niet eens haar evenbeeld was, maar aan wie zij alles had gegeven.

Maar Karma had de mens een brein gegeven zoals het hare, maar minder groot en het dacht bovendien niet in de juiste richting, en een gevoel zoals het hare, maar minder groot en het voelde vaak verkeerd, en de mens die eerst zo tevreden was begon steeds meer te twijfelen over alles. Hield hij echt van Karma? Had zij hem niet in de luren gelegd en hem veroordeeld tot dit ellendige bestaan? Was het niet zijn eigen taak om zijn eigen geluk te creëren? De mens besloot om gelukkig te zijn wat de prijs daarvan ook was voor anderen. En in zijn twijfel over de ware orde der dingen die hij ooit zonder brein vatten kon en in zijn angst om te sterven en om niet te overleven begon hij steeds grotere dingen te creëren. Hij maakte grote plaatsen om in te wonen, vergaarbekkens voor mensen, en hij noemde ze steden, hij gebruikte planten en dieren om zich te voeden alsof ze zijn bezit waren en hij noemde het landbouw en hij onderzocht de dingen en gebruikte zijn bevindingen om zichzelf machtiger te maken en noemde het wetenschap. Hij eigende zich alles toe met zijn brein en vergat dat hij ook een hart gekregen had. Hij bestond en bleef bestaan, maar vergat waarom hij bestond en dacht dat alles om hem draaide.

Toen Karma op de zevende dag wakker werd wilde ze deze laatste dag heilig verklaren, haar grote dag van het rusten verzekerend voor iedereen tot het einde der tijden. Maar ze had geen stem meer om te spreken, want die was in haar slaap door de mens weggesneden en zij en haar soortgenoten, de andere koeien en dieren bevonden zich in gevangenschap van het ontspoorde wezen, dat als een grote koning met een kroon op de kruin over de hoofden van iedereen staarde. Hij moordde en plunderde en vrat en deed duizend wrede dingen en noemde het vooruitgang en zijn geboorterecht. Zij probeerde zijn blik te vangen en hem te wijzen op het leed dat hij aanrichtte. Op de slachthuizen, de nutteloze oorlogen, op zijn technologie om van zichzelf een kosmisch wezen te maken, maar de mens keek haar niet in de ogen. Hij was bang dat het gevoel in zijn hart de tirannie van zijn bange brein zou breken. Dus leidde hij Karma naar de slachtbank, zette haar een ijzeren pin op haar hoofd en doodde haar door haar schedel te breken en haar brein te doorboren. En toen zei hij: “dat zal haar leren, om ons zo te laten lijden.” Dat was het einde van het onstaan van de kosmos: het ware verhaal.

Laat in de avond sloot ik het boek en ik voelde me triestig, ik staarde lange tijd voor me uit in de steeds donkerder wordende kamer. Ik stond op en ging naar mijn moeder en vertelde haar dat ik niet ziek meer was, maar daar wilde ze niets van geloven. Ze gaf me aardappelen met worst te eten, en ik kauwde en dacht aan Karma.
Die nacht lag ik in bed en kon ik de slaap niet vatten. Het was een warme avond en mijn raam stond een beetje open. In de verte baadde de weide van een boer die vlakbij ons woonde in het maanlicht. Ik sloot mijn ogen en probeerde mijn slaap te forceren. Plots hoorde ik echter geloei, luid en duidelijk alsof het vlak naast me in de kamer was.

Toen ik echter mijn ogen opendeed zag ik niemand. Ook toen ik opstond uit mijn bed was er niets of niemand te bespeuren. Ik ging naar het raam en tuurde in de verte. Alleen maar de weide, met daarop een paar koeien. Niets buitengewoons. Maar plots vroeg ik me iets af. Hadden daar dan vroeger geen paarden gestaan?
Ik deed mijn sportschoenen aan en sloot mijn jek. Ik kleedde me goed aan, want ik wilde niet doodgaan als ik daarbuiten in de voor mij zo schadelijke lucht kwam. Ik deed ook een muts aan en handschoenen en ik voelde me een beetje als een astronaut die voor het eerst een maanwandeling ging maken.

Ik stapte buiten, in de verwachting van onmiddellijk door mijn ziekte geveld op de grond te zullen vallen met een ontploft hoofd, maar tot mijn grote verbazing voelde het best wel goed aan, zo een beetje buitenlucht. Ik bedacht dat de grote geleerden die weten waarom kinderen ziek worden misschien toch niet alles kunnen weten.
Ik stapte naar de weide van de boer en zag dat er vier koeien in de weide stonden, drie rode en één wit met zwart gevlekte, zoals Karma. Ik ging voor het gevlekte beest staan, dat grote waterige ogen en een vochtige neus had, en streelde over haar snoet en probeerde om te ontdekken of het Karma was, of niet, want hoewel ze maar één uier had en dus niet volledig met de beschrijving van “Het ontstaan van de kosmos: het ware verhaal!” overeenkwam voelde ik aan het tintelen in mijn buik en tenen en vingers dat zij geen gewoon beest was. Ik opende mijn mond en ik piepstemde:

“Karma?”

Ze hield haar hoofd schuin, deed een onhandige halve pas achteruit en keek omhoog. Haar koeienblik tuurde boven mijn hoofd en ik keek met haar naar de volle maan die boven onze hoofden zweefde en naar de sterren maar ik begreep ook wel wat zij bedoelde. Zij was diep verdrietig over de wereld waarin zij maar als een stom beest werd gezien, maar tegelijk ook blij dat ik bij haar kwam en over haar snoet streelde. Karma was een blije koe. Ze deed nog een stap achteruit en zei:

“Meuuuuh”

Ik vond het jammer dat ik geen Koe’s sprak, maar ik knikte toch maar van “ja” want ik geloof dat ik wist wat zij bedoelde. Ik zat een paar uur naast haar en ging dan weer naar huis en sliep in mijn bed tot de ochtend even later kwam. De volgende nacht ging ik haar weer bezoeken, en de nacht erop weer. De koe werd mijn beste vriend, de eerste vriend die ik ooit had in mijn leven, en het was niet eens een mens. Misschien was dat ook wel beter, mensen kunnen zo vervelend doen en ik dacht aan de geleerde, die alles leek te weten, en aan de eerste mens, die een brein kreeg en het gebruikte om Haar te doden.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik tot het einde, tot vandaag, elke avond stilletjes bij Karma heb gezeten, maar we komen naar het einde van ons verhaal, en hoe kan een einde niet triest zijn, tenzij het niet echt het einde is, en dan komt de triestheid wel ergens op een onverwacht moment, als je het niet ziet aankomen. Het is zoals Karma het ook al wist, niets blijft voor eeuwig duren.

Op een nacht naderde ik de weide en zag ik alleen de drie bruine koeien staan. Hoe ik ook riep en tierde, Karma was nergens te bekennen. Ik bedacht dat er moest gebeurd zijn wat ik al vreesde dat er ooit zou gebeuren. Het was zoals in het boek dat ik had gelezen. Mensen beschouwden de beesten als hun eigendom en omdat zij niet naar hun hart luisterden zagen ze niet dat ze hetzelfde als hen waren, dat ze geen koningen of heersers of bazen waren of andere levenden, maar gewoon ook lopend vlees met een beperkte tijdsduur.

Ze hadden Karma vermoord, en ik bleef vriendloos en een beetje huilend op de weide achter, maar niet omdat ik triestig was omdat ze was verdwenen, want ik wist ook dat dit bestaan niets voor haar was en niet kon blijven duren maar omdat ik weer alleen was. Mijn eerste vriend en mijn eerste egoïstische verdriet waren beiden naar me toe gekomen, en ik besefte dat ik beetje bij beetje volwassen aan het worden was.

Kleine revolutie, grote revolutie, daar zal weer veel volk naar komen kijken.

2011-06-27T14:17:00.000-07:00

Ik zit weer aan mijn pc, dat zoemende vervelende ding dat ik onderhoud alsof het de gans met de gouden eieren is, in mijn kot te schrijven, zoals een ziek konijn dat al veel te lang in hetzelfde hok zit en geconfronteerd met de open deur al niet meer weet dat er ook nog zoiets is als buiten, en dat als het naar buiten zou gaan bij de kloten van de godverdomde god niet zou weten waar het naartoe zou moeten gaan. En buitenkomen, wat is er mij ook aan gelegen? In de stad zijn er alleen maar overal bange kakkerkes, een spoor van stinkende excretie achterlatend, zwelgend in hun eigen zaligmakende walm, groteske wezens die na het moeizaam verwerven van hun posities in de samenleving van de grote mensen, wat meestal neerkomt op wat studeren en dan wat werken, en na het bezwangeren van hun vrouwkes, en na het kopen van hun autootjes en het lenen voor hun huizekens zo verschrikkelijk bang zijn om het weer te verliezen dat ze met hun kop en hun geest dicht en toe lopen en heel hun leven ja knikken en op voetpaden lopen met hun handen in hun zakken sprekend over een schitterende “soirée” hier of die zijn kast van een huis daar, dat toch wel de moeite is maar dat we wel goed moeten weten waar dat geld vandaan komt. Maar wel schreeuwen en tieren in hun habitat, tegen hun vette maatjes, in hun mercedeskes, in de schaduw van hun eigen grootspraak waarvan ze weten dat hij uiteindelijk ook op niets slaat, en maar roepen en tieren om niet te moeten zien dat ze leeg zijn. Een vrouw en een kind en een auto en werk en werk en werk? En doe je dat graag dat werk? En zie je ze graag die vrouw? Het zijn allemaal irrelevante vragen, omdat ze hen zo doodsbenauwd maken. En ik ben ook benauwd, ik kan soms niet slapen van de schrik en ik zit te bleiten in mijn auto als ik hoor dat een meiske van acht jaar door terroristen met haar rugzak is opgeblazen. Dan denk ik, blaas hen godverdomme toch eens op, die dikke bange kakkerkes. Ik zal er ver mee komen, met zulke gedachten.

En er is dan ook nog die andere groep, ietske donkerder van complexie misschien, en met een bijna natuurlijke schaduw over hun bestaan, een altijd maar groeiend leger van mensen die naast de kakkerkes wonen en die niets hebben en dus ook niets te verliezen hebben en die niet eens het kleine licht van in hun ogen worden gegund, omdat het toch allemaal maar marginalen en luiaards en profiteurs zijn, zogezegd. En dan is er een dikzak met puitenogen die de ongelijkheid in de hand werkt omdat hij er zelf beter van wordt, en geen mens die het doorheeft, of iedereen doet alsof het niet waar is, of die er iets over wil zeggen, want het is niet hip meer om aan politiek te doen en de enigen met nog een mening zijn de idioten die beter zouden zwijgen Het is godverdomme allemaal om van te kotsen. En willen ze een revolutie, de veel te velen, die zogenaamde onderbuik van de maatschappij(het zou wel kloppen die metafoor, behalve dat het aan een onderbuik nog warm en gezellig is)? Willen ze dat er iets verandert aan dat oneerlijk systeem dat langs geen kanten klopt? Bah nee, ze willen vlees eten, alle dagen, en met de grootste BMW rijden die er bestaat, een BMW turbo vijfduizend met superspoilers en een ingebouwde kutflipperkast, of iets anders dat een hoop corporate mannen in corporate pakken, of t-shirts of wat ze ook dragen de laatste tijd, hebben bedacht om het maximale bedrag uit de zakken van de arme sukkelaars te kloppen.

En ik zou best ook wel gelukkig kunnen zijn, of wat daarvoor doorgaat, en er gaat geen week voorbij dat mijn moeder mij niet vraagt, jongen waarom hebt gij nu toch geen rechten gestudeerd, ge zou zo ne goeden advocaat geweest zijn, en ik weet dat wel, dat ik dat kon geweest zijn. Maar waarom, waarom zou ik dat willen worden moeder, om dan ook weg te zakken in de betekenisloze onverschillige leegte van hun debiliserende bestaan, waarin ze dan poppen gaan verzamelen, of postzegels of bij een kutkoersclub gaan waar ze dan de dikste fluit van de hele hoop armetierige kakkerkes bij elkaar zijn/hebben/willen worden. Nee, nee, laat mij maar zitten op mijn kamer, als een schildpad die niet beseft dat ze al een uur tegen een glazen wand aan het oplopen is, laat mij maar schrijven, laat mij maar gerust, ik wil geen deel uitmaken van jullie systeem met jullie sociale promotie voor wie het toch niet nodig heeft, met jobsactivatie en aansporingspremies, met aansporingen voor het niets van de kleinburgerlijke hel en activeren tot het hebben van kleine en egocentrische gedachten, met subsidies voor verwende kutkunstenaars die al veel te veel hebben en die ze beter hun geld zouden afpakken en het aan de echte arme sukkelaars geven, om maar één van de vele trieste voorbeelden te geven die er constant door mijn kop flitsen. Laat mij maar zitten, laat mij maar wat schrijven, laat niemand mij maar lezen, of laat iedereen mij lezen, het kan mij niet schelen, als de mensen niet willen veranderen gaan ze niet veranderen, en we hebben wat dat betreft gans de geschiedenis van de mensheid tegen. Tant pis. Too bad. Jammer, jammer.

De nachtkat huilt eenzaam uit haar muil.

2011-06-15T14:45:00.001-07:00

Hij dronk een biertje,
En een whisky’tje toe ,
En hij aaide het huiskatje aan zijn benen,
En hij keek dreigend en banaal uit zijn ogen,
Die als rode knikkers in zijn gezichtsgaten zaten,
En daar helemaal niet leken te passen,
Als haringen in een pispot.
Hij zwaaide een vinger naar de barman,
En dan nog eentje,
Hij had er immers toch genoeg.
Hij schreeuwde:
“Van zodra de banale banieren zijn gezakt,
De symbolenstrijd van de heren al is gestreden,
Kom ik uit deze saloon gestormd
Met mijn revolvers recht naar voren,
en schiet ik een gat in het hoofd van de verwachting
Van de verachting, van de versmachting, van de verkrachting,
Van alle kinderen die ik was en elke volwassene die mij ooit is geweest.
Het wordt prachtig, waarachtig.
Kablam.”
Bij dit laatste woord,
Zette hij een vinger tegen zijn hoofd,
En siste hij tussen zijn tanden:
“Kablam.”
En het klikte in zijn vinger.
En wij maar lachen.
“Haha. Hihi. Hehe. Huhu.”
Elke klinker welgemeend.
En toen hij naar buiten stormde,
Zijn biertje leeg,
Zijn whisky’tje uitgedronken,
Vol, vol, vol van iets daarbuiten
Iets als onze hopeloosheid,
Voor ze dat werd,
En hij naar buiten stormde,
Om daar te bemerken,
Dat hij revolver noch banieren had,
En hij genoopt was,
Om zielsziek en alleen,
Naar huis te strompelen.
Mijn god,
Konden wij wel janken.
“Boehaha.”
Nog een whisky’tje,
Nog een biertje.
Niet om te tanken,
We drinken om te janken.

De (enige) dakloze van Hamme.

2011-06-13T03:34:00.000-07:00

Het is nog vroeg,
Het gekwinkeleer van de vogels,
Waarvan hij de namen niet kent,
Verdrinkt de stilte.
Hij zit aan tafel,
En de schemer van in zijn kop,
Verdringt al de schemer van buiten,
en trekt het zonlicht door de ruiten.
"De mens komt altijd eerst.
Het zijn allemaal kenprocessen."
Dat heeft hij geleerd,
En hij kan het niet vergeten.
Hij leest de annonces en denkt
“Waveur minsen da der ammel toch zijn.
Het is mij nondemiljaar toch wa, ze.”
En hij slaat het bladje toe,
En hij rekt zich uit
En kijkt naar de hoeken van het plafond,
Die in geen tien jaar nog zijn gekuist,
En hij denkt weeral in volle zinnen:
“Het is ammel gelek in een sprookske,
Waarin der nooit of te nimmer iet verandert,
Alleen ist echt, giene ziever uit een boekske,
En der goat er hier giene prins kommen,
Of het moet dien debiel zijn, met zijne roare kop,
die het tweebruggenplein voagt veur een pak friet.”
Hij drinkt van zijn tas koffie en bijt van zijn boterham,
Hij zit tussen taal en tussentaal gevangen,
Tussen affectie en koele dwang,
In iemand anders zijn is hij nooit goed geweest,
Zichzelf zijn maakt hem veel te slecht,
Het doet zijn darmen rollen en brengt de rot al in zijn kop,
Hij gaapt en denkt:
“Tes doef, het goa nog sturmen.
De trekvogels vliegen laag."

De kwatong

2011-04-29T03:57:00.000-07:00

Liefdevol opgedragen aan MVDS,
Een vrouw die mooie broeken draagt,
En geen ziel heeft, ze lijkt wel een snoepje.

Ze woelt tegen het licht, visceraal en duister,
Er is geen nachtvlinder zonder schade,
De raamloze huizen van de straat, de hare,
Zijn muf en onverlicht, zijn holen zonder luister.

Ze heeft een gat in haar wezenloze gezicht,
Haar woorden parelen met catatonisch venijn,
Geen brandglans doet haar rimpels vertrekken,
Ze grossiert in trivialiteiten en levenspijn.

Aan de voet van de hellingsloze berg,
Is de raad van drie heilig en gezeten,
Het verleden wurgt het al manke heden,
Niet één, samen kunnen ze alles weten.

Er schuilt een fabriek in de zompige benarring van het vat
De chemische wet van de zuurheid maakt haar trieste lot,
Dwangarbeid loont niet, de banden draaien stevig door,
Haar kop is ongeneesbaar,haar neuronen zijn kapot.

Devolutie

2011-04-24T07:41:00.001-07:00

Een lied breekt langzaam de slaap,
Noten en sonanten vervangen,
De troebele wensdromen,
Van een eeuwig kind.
Terwijl de meloen op de hals,
De slijmerige zak uit zijn narcose haalt,
Straalt het licht en is alles zoals het was,
Zo vast en zo oud en zo vertrouwd, en zo leeg.
Door de oude Gaia vastgelegd,
De natuur en de mens ertussen,
Een orde waaraan niet valt te tornen.
De drommen druiven aan onze ledematen,
Te zien verdorren tot lege bellen,
Was dit verdoemde ras maar nooit bewust geworden.

Rijst

2011-04-22T16:11:00.000-07:00

Terwijl mijn geest ten onder gaat in de ruines van deze verloren wereld denk ik aan al wat ik ooit heb gehad, en ik ween. Een doorzichtige wand scheidt mijn lichaam van het voorbijflitsende landschap, van de voorbijrazende woestijn van oleanderkleurige organismen. De natuur buiten imiteert mijn gebaren binnen, dikke druppels vertroebelen mijn blik op de aarde die zich 360 graden rond me heen uitspant. Ik denk aan de eeuwigheid van wat altijd is geweest, van de aarde,van de bomen en van de lucht die we inademen, en besef dat mijn gedachten over permanentie en standvastigheid illusies zijn. Er is niets dat er altijd al geweest is, en alles is in zijn bestaan gebonden aan de voorwaarde van verval. Het verval heeft me gegrepen, en ik weet dat ik, hoewel ik nog jaren kan leven, voortaan altijd alleen zal zijn.

Ik ontmoette haar tijdens wat het laatste jaar van mijn formele scholing zou zijn, in een regen van rijst. Ze gooiden de rijst over mijn beste vriend en zijn kersverse vrouw, als een hagelwitte regen. Hij droeg een grijs pak en een kostuum van de beste stof, en het scheen me een duur pak te zijn, hoewel ik over zulke dingen nooit veel heb geweten. Ik was zelf gekleed in een sjofel zwart pak met vale schoenen, die ik had nagelaten te poetsen. Met een zekere volhardendheid keek ik glimlachend naar het koppel, naar hun gebaren en glimlachende hoofden en ik wist zeker dat ze bij elkaar hoorden. Er was natuurlijk geen enkele observatie in de natuur die daar een sluitend bewijs voor kon geven en misschien had hij haar zelfs nooit ontmoet als ze niet relatief dicht bij elkaar waren geboren. Maar de steriele conceptuele spelletjes van metafysici en de droge empirische bewijzen van wetenschappers konden me niet overtuigen van mijn simplistische overtuiging, ze konden me niet bekeren tot het tegendeel van mijn zekerheid dat deze mensen bij elkaar hoorden te zijn.
Toen ik in de opgestelde rij van vrolijken aan de uitgang van de kerk stond en het rijst over mijn hoofd regende en ik per ongeluk haar hand aanraakte had ik een soortgelijk gevoel. Ik keek haar aan en ik wist dat ze bij mij hoorde, dat we bij elkaar hoorden, als twee porseleinen herdersfiguurtjes in de kast van een ouwe vrouw met burgerlijke hobby’s.

Het moet je maar overkomen, iemand als ik ontmoeten. Ik raakte haar hand aan, stamelde pardon en dacht met één of ander primitief deel van mijn brein “die hoort bij mij, voor altijd”. Ik dacht het onwillekeurig en het leek me meteen de basisgedachte van ongeveer elke engerd of viezerik op de hele wereld te zijn. Ik besloot om mijn ware gedachten een tijdlang voor haar te verbergen en ze veel later maar naar boven te halen, of zelfs helemaal niet. Nog iets wat een echte engerd, een stalker of een pervers iemand vast als gedachte zou gehad hebben. Ik voelde me minder en minder in mijn nopjes, daar met haar in de regen van rijst, met al mijn absolutistische gevoelens diep vanbinnen. Ze beantwoordde mijn gestamelde verontschuldigingen met de verzekering dat onze onwillekeurige aanrakingen, waarnaar ze verwees als ‘het’, niets waren. Ik was daar natuurlijk niet van overtuigd maar vertelde het haar niet. Hoe kan overtuigd zijn dat iemand voor altijd bij je hoort maar toch van in het begin zoveel voor haar verzwijgen? Het is allemaal onbegrijpelijk als je ons mensen als rationele wezen zou beschouwen. In werkelijkheid zijn we allemaal angstige primitieve beesten, bang voor de minste verschrikking. Ik vroeg haar hoe ze mijn vriend kende, en ze bleek hem helemaal niet te kennen maar ze kende zijn vrouw wel. Daarna zei ik dat mijn mond plakte. Het was de eerste eerlijke zin die ik tegen haar uitsprak. Ze lachte. Ik begreep niet goed waarom ze dat deed, maar ik deed hetzelfde. Handelingen die je niet begrijpt zijn vaak de beste handelingen, je hoeft zelfs niet te proberen om ze uit te leggen, omdat ze toch aan elke verklaring weerstaan. Dat is wel geruststellend, ergens, het bespaart zoveel nutteloos denkwerk. Laten we even verder springen.

Ik nam enkele dingen uit het badkamerkastje en propte het in de grote lederen tas die ik naast haar op het bed had gezet. Ik keek naar haar met blauwe aders overwoekerde witte bleke lichaam. Ze lag dood op mijn matras, met haar hoofd en haren een beetje over de zijrand. Ze lag wat scheef op het bed, alsof ze zich in haar dood tegen te veel meetkundige precisie had verzet. We woonden in een sjofele motelkamer aan de rand van de laatste stad van de wereld, een drukke, maar slinkende waar nog niet iedereen was besmet. Ze was de week ervoor beginnen beven en ze had een hele nacht wakker gelegen om over hagedissen te praten. Ze had nog nooit eerder zo een fascinatie voor hagedissen aan de dag gelegd. Ik lachte en ik luisterde naar elk woord dat ze me vertelde, ook al wist ik dat er ergens iets fouts aan het gaan was in haar brein en dat ze niet echt wist waar ze over sprak. Volgens haar theorie over hagedissen aten de beesten het liefst chocoladepasta van een degelijk merk. Dat was omdat hagedissen ondanks hun stoïcijnse en hardleerse uiterlijk eigenlijk culinaire snobs waren. Dat maakte hen tot moeilijke huisdieren en vaak tot onmogelijke disgenoten, maar je kon wel ook heel veel van hen leren. De echte smaak kon je van hen leren, vertrouwde ze me toe toen ik er haar naar vroeg. En daarna riep ze nog een aantal keer “de echte smaak”. Ze bleef doorratelen tot ze bijna niet meer kon spreken, waarna ze doodmoe in slaap viel. Toen ze wakker werd was bijna al het leven al uit haar verdwenen. Ik legde haar hoofd in mijn schoot en zag dat er een doorzichtig wit vel over haar ogen was gekomen. Ze moet vanaf dat moment stekeblind geweest zijn. Ik legde haar hoofd op mijn schoot en ik keek naar haar en ik glimlachte niet meer om haar gerust te stellen, want ze was zich slechts van weinig nog bewust. Ik keek eerlijk gezegd maar triestig, omdat het ook zo triestig was, de hele situatie. Ze prevelde af en toe een woordje over hagedissen, en telkens ze haar ogen sloot dacht ik dat ze niet meer open gingen gaan en uiteindelijk was dat ook zo. Het was godverdomme zo treurig, dat kan je met deze dwaze stompe woorden niet zeggen, de menselijke taal is te onnauwkeurig. Ik was de enige mens in de kamer, dus ik sprak tegen mezelf, om mezelf te troosten, maar al wat ik zei klonk als een banale leugen, als een sprookje voor een debiel kind.

Ik was zo verliefd op haar geworden dat het me niet stoorde dat we elkaar met het banale “lieveke” aanspraken, hoewel ik als ik andere mensen het woord hoorde uitspreken steevast een rilling van afgrijzen door me heen voelde gaan. De eerste avond dat we samen sliepen legde ik haar in mijn bed aan de binnenzijde, tegen de muur, zodat ze niet zou kunnen ontsnappen. Ik was doodsbang dat ze zou opstaan en uit mijn ledikant zou stappen als ik zou slapen en dat ik in een lege akelige nachtmerrie wakker zou worden. Ik was al zover heen dat ik het meende, dat van die nachtmerrie.

We hadden allebei behoorlijk wat gedronken de eerste avond en ik liet mijn lippen met zoenende smakken over heel haar lichaam glijden. Ik vertelde haar opnieuw dat mijn mond plakte en ze zoende me. Ik had weer die rare sensatie van bij elkaar horen, maar mijn grote brein vond het maar wat belachelijk.

Weet je, brein, ik heb jou ook altijd belachelijk gevonden, je snapt er ook niets van, je snapt nergens iets van.

Op een bepaald moment werden de grenzen van het land gesloten en mocht er van nergens nog iets of iemand het land in. Je mocht wel nog het land uit, maar er was niemand die echt een reden had om dat te doen. Buiten het land was er niet zoveel anders dan binnen het land. Iedereen ging aan een rottempo het hoekje om. We werden compleet zelfvoorzienend, onze nobele natie, wat met de al sterk gereduceerde bevolking eerlijk gezegd ook geen probleem bleek te zijn. Voedsel was bijvoorbeeld geen probleem, de moeilijkheid lag hem eerder bij het vinden van gezonde monden om het voedsel aan te geven. Lijken kunnen niet goed kauwen, hoewel ze wat verteren betreft best hun mannetje staan. Toen men de grenzen sloot wist ik dat we allemaal verloren waren. Als je de dood in een doos laat en die doos vervolgens hermetisch sluit zijn alle inwoners van het ding reddeloos en onherroepelijk verloren. De regering leek het echter wel een goed idee te vinden om het totale isolement op te zoeken. Nooit eerder heb ik zo een vreselijke bende zelfvoldane grijnzen gezien als toen, op het moment van de grootste rampspoed van de mensheid. Iedereen ging kapot en zij vonden zichzelf geweldig. Het kon me allemaal niet zo erg verbazen, het menselijke ego is een ongelooflijk stuk stront.

Toen we uit onze stad vluchtten, na onze tranen en snikken en onze weeklachten aan de goden en het gebrek aan goden omdat al wie we ooit graag hadden gezien al was gestorven, schreven we een testament op elkaars buik. Nooit eerder was mijn zekerheid dat we bij elkaar hoorden door zoveel biologisch bewijs ondersteund. Het simpele feit dat we beiden virale golf na virale golf overleefden leek een teken uit den hoge dat de schepper, de boetseerder, het astrale ei, de opengespleten aardegod of de spuwende kinderslang ons gunstig toegenegen was, ons beiden, als één entiteit een dikke pluim gaf en zei “doe zo voort” of “Goed bezig, mannekes”. Natuurlijk was er ook ruzie tussen ons zo soms, en ook strijd, maar alles werd weggeveegd door het simpele feit dat we allebei bleven bestaan. Het was een behoorlijk significant iets dat blijven bestaan, het was bijna niette geloven dat het voordien zo evident had geleken.
We verlieten onze stad en trokken op weg naar de laatste stad van de wereld. Het duurde maanden voor we die bereikten. We gingen met de fiets. Dat ging verbazend vlot vooruit. Erg veel verkeer was er niet, en we meenden dat het levensbedreigende dodelijke globale virus en het einde van de wereld en van die dingen daar een belangrijke rol in speelden. De rampspoed had ons komisch talent hoegenaamd niet aangetast.

In het toeristisch bureau van de laatste stad van de wereld vertelden ze ons dat we een kamer kregen toegewezen, maar dat er plannen waren om de stad vrij spoedig te evacueren naar het oosten, naar de echt allerlaatste stad van de wereld, omdat het virus ook her en der al was uitgebroken. We zouden een oud treinspoor gebruiken en met een trein ver het Aziatische binnenland inrijden. Ik geloof dat we het wel grappig vonden, dat er nog mensen bestonden die dachten dat we ergens veilig waren. We waren ook blij dat we tenminste niet naar Azië hoefden te fietsen.

We sloten ons op in onze kamer en vreeën en dronken en aten ons te pletter. Ik had geen angst dat ze me ooit voor een andere man zou verlaten, met het einde van de wereld en de bijna virtuele uitroeiing van de menselijkheid en van die dingen. Voedsel en drank waren er ook al genoeg, het aanbod oversteeg de vraag plots vele malen. Dat ging natuurlijk allemaal niet blijven duren. Ik vertelde haar dat het een illusie was om te geloven dat niet alles voorbij zou gaan. Daar moest ze om lachen. Het was, hoe je het ook bekeek, geen grappige uitspraak, maar ik denk niet dat ze lachte omdat het grappig was. We waren dolgelukkig op één of andere manier, daar in onze sjofele kamer. Dat duurde wel even. Toen begon ze plots over hagedissen te praten.

Ik overwoog om ook een karton met kookbuiltjes rijst in mijn koffer te laden maar ik zag af van het idee. Ik opende de builtjes en goot ze over haar dode lichaam, vooral over haar hoofd. De rijst verspreidde zich over haar gezicht en bleef op haar lippen, voorhoofd en in haar haren rusten. Ik ontblootte haar buik en kuste mijn testament van haar huid. Haar laatste ritueel was een oefening in absurdisme. Er zou niemand zijn om mijn laatste wil uit te voeren. Ik nam haar hand vast en zei haar dat mijn mond plakte. Omdat ze zweeg zei ik haar zelf maar dat het niets was en ik huilde een beetje, maar ook niet te veel. Daarna verliet ik de kamer.

Er zat bijna niemand in de eerste klasse van de trein, en de andere overlevenden leken niet veel nood te hebben om met me te spreken. Een koppel zat voor me aan de andere kant van de wagon. Ik kneep mijn ogen toe en probeerde te bepalen of ze bij elkaar hoorden, op een metafysisch niveau, zoals ik en zij bij elkaar hadden gehoord, maar ik kon er niet echt veel van maken. Ze leken me een doodgewoon stel te zijn, ze waren uitgedost alsof ze samen een dagje naar de zoo gingen. Ik keek naar zijn handen, die de hare vasthielden. Ik voelde er niets bij.

We bewegen van nergens naar nergens. De tijd die we hebben is door het tijdloze gereduceerd tot luttele resterende uren, dagen, jaren, eeuwen. Niemand kan me zeggen wat er met ons zal gebeuren. De wetenschappers die alles probeerden te voorspellen hebben gefaald en de analytici die betekenis probeerden te geven aan de gebeurtenissen zijn onder het gewicht van de werkelijkheid platgedrukt. De waarheid is dat we niets kunnen zeggen. De waarheid is ook dat we dagenlang kunnen praten. Stilte of woorden maken geen ene zier meer uit. De zelfvoldaanheid is uiteindelijk van hun gezicht gewreven, hun arrogantie is verdwenen. Ik laat de droefheid als een deken over me heen komen en sluit mijn ogen, ik droom van vliegende rijst en dode vrienden, van zoenen op buiken en terloopse aanrakingen die alles veranderen. Wanneer ik mijn ogen open zijn we nog steeds aan het rijden. Op mijn buik lijkt de aanraking van haar handen als hete kolen te branden. Ik sta op, ga bij het andere koppel zitten en begin over hagedissen te praten.

Klischee

2011-04-16T13:30:00.000-07:00

There’s a strain of cyanide in our veins,
It hasn’t killed us yet, but it will someday,
The future is bleak and hopeless, I fear,
It’s so hilarious, I’m making silly faces,
At the obscene demiurge, at our crazy maker,
But he doesn’t seem to notice,
He has to be blind or stupid, or both.

We’ve been living this pestilent dream,
We call life, eksistens, the waking sleep,
For quite some goddamn fucking time,
Makes me wonder when our luck will run out.

My body softly chills me, as I sit on the flesh of my ass,
The spring rain is pouring down all over my tired face, I’m
Thinking about the mesmerizing quality of your wonderful eyes,
About the shaking rhytm of your thighs, of your hips and belly,
About the osmotic soundwaves leaving your mouth and lips,
I cannot rid myself of the verbal clichés,
So I won't say a word, no description fits,
Except perhaps that,
It really is,
Quite something.

We are deeply involved with hiding the obscene and awful truth,
That life is a cruel and frigid bitch, and that
We’re not very successful in masquerading this plain fact.

No,
It is like an adamant stain dripping from our lower bowels,
The shit keeps leaking out, leaving nothing but filthy towels,
In the end, we will all be dead and in the soil, tainted by mud,
Scratching ourselves, talking these dirty vowels, no more.

But while we wait, let us drink
Some misery and a drop of joy,
Kiss me quickly, before the long,
Dawn comes again and blinds us,
my sour- and sweetness,
Do it promptly, act,
because of words alone,
we won't make it, not now,
in this springtime,
desolateness.

Playtime of two lukewarm lovers.

2011-04-05T13:35:00.000-07:00

"To M., who is not my lover, but with all the love I can muster." F.D., on his blog, disguising a dedication as a quote

In the hall,
through which we seared,
Leaving the wooden boards,
Of the dark and smooth surface,
scorched beyond recognition,
The clock is tick tock ticking,
The plates are well guarded
In the cupboard,
Not a thing is breathing,
We are living in the bedroom,
We are quilts of flesh.

You are a delicious creature,
Beautiful beyond my language,
I will not try to describe you.

I told you:
“Bliss is brittle,
Happiness, once achieved,
After the toil and travel,
On the long and shady road,
Of despair and failing,
Is a mere smile,
Forever lost in an instant,
Torn down like,
The organic treepapers,
Their veins, their tissue,
The ugliness of the flowerless,
The hopes and dreams,
Of thoughtless things,
All killed by the unconscious wind.
Still.
Will you smile at me?
Give me a small peck?
It will only take a second.
And afterwards,
We’ll go out and get a pizza.“

Your lips touch my cheeks,
We become more like the room
And less like humans,
History has just ceased to be relevant,
And a new narrative smoothly unfolds,
It will all end in disaster,
But I'm not complaining.

Neonbord.

2011-04-03T14:43:00.000-07:00

"Je voudrais bien manger,
encore un croque messieur."
Pierre Bourdieu, Brasserie L'enfer

Mijn vlees kronkelt om je naam,
We wassen je voeten met zand,
Diepe domme kloven om te dichten,
Nog een triljoen mijl te stappen,
Waarom heb ik mijn autoped,
Alweer verkocht?
Laat je ogen op mijn ziel rusten,
Ik weet het,
Ze is niet makkelijk te ontdekken,
Ik denk erover,
Om een neonbord te laten installeren,
Met daarop “mijn ziel”
En ook nog “welkom”.
En “vergeet de gids niet”
Maar dat mag allemaal niet te veel kosten,
Want ik heb geen rotte rotte cent,
En ik ben een gierigaard bovendien
Misschien maak ik gewoon zelf,
Een bord van bordkarton.
Ik houd het in beraad,
Ga het grondig overwegen,
Maar zou je me in de tussentijd,
Willen zoenen?
En zo ja,
Is er nog tijd om even snel,
Mijn tanden te poetsen,
En ga je deze pauze niet gebruiken
Om van me te vluchten?
Mercikes.

Buhuizi

2011-03-30T08:44:00.000-07:00

Tijdens een niet wakend moment,
van de blauwe ademstille nacht,
Kwam een grijsaard in mijn vertrekken,
Hij stelde zich voor als Buhuizi,
bekeek me met een glimlach op zijn lippen,
En boog zich over mijn slapende gezicht.

“Je gelooft dat je in de put zit,
Tot je ziet dat je zelf de put bent,
En dat er niets is om in te schuilen.

Je ziet een ooievaar, een wolf, een vrouw
En kreunt onder hun schoonheid,
Maar de last is licht,
als hij een deel van je lichaam is,
als een voortdurende kracht.

Een eeuwigheid geleden was je oud als ik,
Je vrouw van je heengegaan, je kinderen overleden,
De tranen kwamen voor maanden, maar weken,
Jij maakte hen dood en levend, je speelde
En kon alleen nog lachen,
Je werd onverwoestbaar.

Zie die dingen, jij bent die dingen,
Hoor die dingen, jij bent die dingen,

Als het licht is, hoef je niet meer te zeggen,
Wat er voor je staat.
Als je weet hoef je niet meer te denken,
Aan wat er kan gebeuren.
Als je liefhebt, wil je geen verlangen,
En leef je als de dageraad.”

Mijn lief wekte me,
Door mijn slapen te kussen,
Ze zei,
“Je praatte tegen jezelf,
In je slaap.”

Ik was verbaasd,
Mijn hoofd deed zo ’n pijn.

Ik bewoog mijn ogen,
tuurde naar buiten,
Op het raam dauwdruppels,
Tienduizend exemplaren,

Ik zei,
“ Ik zie niet in,
Wie er anders is,
Om mee te spreken.”
Toen werd ze kwaad,
en begon ze te huilen,
met mijn kolkende gelach,
kon ik haar niet troosten.

Mijn ziel is een grazende geit.

2011-03-26T11:02:00.000-07:00

Dedicated to Carson McCullers, whose heart was a lonely hunter.

Mijn geest beefde en alles was afgelopen. Onder me lag ze, met haar bleirende blauwgeschminkte ogen, als een porseleinen popje uit een winkel vol afgedankte waren, als een travestiet misschien, niet als een diva of als een prinses. Mensen zijn als gebouwen, na hun gave jaren brokkelen ze af. Sommigen behouden hun charme en anderen zijn fitness voor de sloophamer. Ze was me dierbaarder dan mijn ogen.
Enkele minuten daarvoor penetreerde ik haar alsof er geen morgen zou komen. Ze nam ze gelaten in zich op, al die gewelddadige vibraties. Om haar mondhoeken geen rimpels, maar diepe lachkloven, haar tanden waren gelig. Ik kuste haar tong en ze likte mijn lippen. “Zout, zout is het verlangen”, dacht ik en daarna zei ik luidop, “ik ga komen.” Ze spoorde me aan, zette haar nagels in mijn rug. “Kom dan toch, mijn gekke eend.” Dat deed ik, alhoewel ik geen eend ben.

Het was allemaal weer tegengevallen. Ik had een dag en een nacht in de stad rondgelopen en me met geen levende ziel verbonden gevoeld. De winkels en stenen, de terrassen en yuppies, de moeders en de klokkenluiders, de vreemdelingen en de zon en de maan in de hoge blauwe lucht, alles was me onverschillig. Ik vroeg me af hoe Paracelsus zich voelde toen hij in zijn donkere kamer dag na dag aan zijn theorieën werkte. Zijn fascinatie voor het heelal, de aarde en de mysterieuze krachten was grenzeloos. Hij werkte zwetend en naarstig, vastberaden om alles te ontcijferen. Het leek me dat zijn persoon diametraal tegengesteld was aan de mijne, ik die me in niets of niemand interesseerde, die van de wereld en de dingen erin niet heet of koud werd.

De wereld, een grote kinderboerderij waarin bijna alles perfect te begrijpen was. De wroetende varkens, de loeiende koeien, de geit met haar voorspelbare stank, de domme kippen en hun eieren, de schildpad, traag en lui en egoïstisch en de kirrende kleuters met hun pijnigende, goedbedoelende maar willekeurige handen. Ik had alles doorzien. Alles behalve de grote vragen. Waar gaat het kieken naartoe als het dik genoeg is, waarom wordt het varken dik en wat geeft ons de kracht om voort te streven? Wat is liefde, en waar kan ik ze vinden? Hoe kan ik mijn hart en geest op orde brengen, en vrede vinden?

De dag kwam hard aangelopen en vertraagde toen. De tijd passeerde met dwergenschreden, maar uiteindelijk werd het donker. Ik was bleek en ongeschoren, mijn neus deed pijn en mijn borst sleurde me naar beneden. Ik slenterde naar het water en keek naar de weerspiegeling van de maan. “Oh rikketik, wat heeft het allemaal voor zin?”, zuchtte ik. Ik overwoog om in het water te springen, maar mijn legendarische lafheid hield me tegen. Plots kwam er een antwoord op mijn vraag. Ze antwoordde me met één of ander cliché, waarvan ik de precieze inhoud ben vergeten. Het kwam erop neer dat ik me geen zorgen diende te maken. Ik maakte me kwaad maar vergat daarbij dat ik me misselijk voelde. Ik kotste op haar schoenen.
Verbaasd en geschokt keek ze me aan, nadat ik me van mijn gehurkte positie had opgericht. Ze gaf me een klap in mijn gezicht. Ik bood haar aan om iets te gaan drinken. Het was een onwaarschijnlijk eerste afspraak. Een zombie, bleek, gedesoriënteerd en zonder veel energie dronk een glas bier met een volgekotste schoonheid en de wereld keek niet om.

“Mocht dit een fucking Hollywoodfilm zijn, hij trok volle zalen debielen”, zei ik.

“Je bent een Hugh Grant uit den Aldi”, zei zij. Maar ze vond de Aldi overigens wel een erg goeie winkel, dus dat zat wel snor. Ik vroeg haar of ze geen zin had om met me mee naar huis te gaan. “Om seks te hebben?”, vroeg ze. “Dat hoeft niet”, zei ik. Ze zuchtte en draaide met haar ogen. Ik was net Jezus Christus van de Aldi geworden, informeerde ze me.

Toen ik de deur van mijn huis achter me sloot kirde ze. “Hier woon jij dus?”, zei ze. En even later: “Wat een krot! Jij moet echt geen rotte cent hebben!” Ik haalde mijn schouders op en leidde haar mee naar mijn bed. Ik trok haar slip over haar voeten en stak mijn vingers in haar vochtige spleet. We zoenden. “Je bent het eerste meisje van wie ik eerst de onderste lippen voel, en pas daarna de andere”, zei ik. De rest was stilte en beweging.

Ze lag in de zompige warmte van mijn oksel. Haar voorhoofd leek te vibreren, alsof er ectoplasma uitstroomde. Ze glimlachte tevreden en ik keek bedrukt naar het plafond, alhoewel ik me vrij aangenaam voelde. Ze vroeg me waarom ik aan die brug had gestaan, die avond, maar ik slaagde er niet in om mezelf duidelijk uit te drukken. Ze begon dan zelf maar te praten.

“Ik droom van een huis in een glooiend groen landschap, waar mijn ziel als een eeuwige geit in de hei kan grazen. Waar het niet uitmaakt dat ik een verouderende vrouw ben, zonder kinderen en met sporadische huilbuien. Ik wil ook dat daar iemand is die van me zou houden, zonder dat de tijd er een effect op zou hebben. Een affectie die niet buigt door de corrosieve krachten van de gewoonte” Ze keek me vragend aan.

“Het leven is een orkestsymfonie voor dove mensen. Als er geen geluid is valt de dikke kop van de tubaspeler op, maar schoonheid kan je niet ontdekken, alleen mysterie”, zei ik. Ze lachte en porde me in mijn zijen. Ik legde mijn kin in haar venusplooi en deed alsof ik een baard had die gemaakt was van haar schaamhaar. We lachten en we zoenden.

"Binnen een jaar zal ze een herinnering zijn, binnen tien jaar zal ik haar niet meer herkennen als ze me op straat zou passeren, binnen vijftig jaar zijn alle mensen vluchtige wezens in de mist, en is het doodeng als ze uit het niets opdoemen", dacht ik en ik streelde haar haren.

“Ik leef in het langgerekte heden, ik heb geen toekomst en geen verleden en niets kan me redden”, zei ik. Ze vond het de grap van de eeuw.

“Ik had gisteren nooit vermoed dat ik met Sartre van den Aldi in zijn bed zou liggen.”

Lang leve lachende vrouwen, en mijn ongelijk.

Fuck off, David Hume

2011-03-21T17:00:00.000-07:00

There are still
Two pillows in my bed,
They are lying there,
Unbothered by all things human,
Silent witnesses to,
The moments of my past life.

Maybe I should get rid of one,
Make a big fire out in the yard,
And commit it to the flames,

That’s what David Hume would do,
To a thing rendered useless,
A mystical, emotional object,
Unproven and stubborn,
Resisting with no struggle,
A thing of no value,
For all my homes.

No pillow will be distraught,
It would be like burning her,
Her human flesh and tar black hair,
Her oleander skin, her bouncy and
permanently resiliating chair.

My face droops,
As I see her, smiling, naked,
Loving me wildly,
Sleeping on my pillow,
Rendered useless,
As memories often are.

So fuck you David Hume,
I will do what I want,
Pursue my own foolishness,
Perhaps,
Insist on being unhappy,
As some would say,
My life has known great beauty,
But life’s no fucking eternal teenage party.

Lalapaloosa

2011-03-19T11:55:00.000-07:00

Een dolle kreuner in het hooi,
Twee tijden doorkruisen onze duur,
We zijn geen gescheiden lijven,
Dichtgetrokken eenheid van het heden.

De rode bollen in het zwerk,
Geen sycofantendaden of verraad,
Geen wanhoop, geen misbehagen,
We ademen dense neutronen,
We zijn veel zwaarder dan we lijken.

Scheef praat ik jouw oren stuk,
Je wangen en je sluikse haren,
Als je lacht kan alles wachten,
Ik weet niet zoveel, na al die jaren,
We zijn verdoemde idioten.

Het zoet zwemen van mijn verlangen,
Is een kwalijke gifwolk .
Kan je het rumoer in mijn borst horen,
Kan je je huid naar me toe bewegen,
Dan zal de rest wel volgen, vast.

We hoeven niet meer te wachten,
We nemen alles nu, en hier,
Fastfood voor die illusoire kern,
die dwaze mannen, lang geleden,
de ziel noemden.

Vroegste herfsttijd van de wenende kersenbloesem

2011-03-12T10:32:00.000-08:00

De plooien in mijn satijnen gewaad hinderden me,
Mijn vederhoed heb ik afgezet, mijn hoofdhuid jeukt,
Een dikke laag eczeem bedekt mijn handen en ik stink,
Ik ben beter af dan vele anderen, of misschien ook niet,
Ze laten lege plaatsen aan de tafels, hun zwijgen is oorverdovend,
Ze zijn geveld door de tijd, die als een pletwals in het amazonewoud,
Rij na rij alle bomen afgaat, zonder onderscheid, zonder echte logica,
Behalve starre, starre vooruitgang.
Bah,
Ik heb een hekel aan,
Exacte monsters zoals wetenschap, handel, hygiëne en naastenliefde.
Mijn mond smaakt naar dode dieren, ik kan mijn tong niet bewegen,
Het is moeilijk om des ochtends uit mijn bed te kruipen, moeilijker nog
Om des nachts de slaap te vatten. Ik gebruik alcohol en tabletten, of
Zou dat moeten.
Zou dat moeten?
In mijn gedachten heb ik je als een beest opgezet,
Verstard in diepe, plechtige schoonheid,
Je lachende wangen en je blote dikke tetten,
Je uitpuilende venusheuvel en de overvloed van je billen,
Geconserveerd in een stille ingewandsloze idylle,
Het beeld is leeg vanbinnen, een simulacrum,
Zoals schreeuwend lelijke porseleinen katten,
Op een ouwe druif haar vensterbank.
Ik wou dat ik mijn verstand terug had,
Zodat ik het kon verliezen,
Maar misschien,
Sinds oude, antieke tijden,
is dat al te vaak gebeurd.
De waaiende banieren van mijn stoere hart,
Het ruisend schuifelen van onze dode liefde.
Beminnelijkheid en leugen constitueren,
een duel voor alle dagen,
We zijn maar raamloze monaden,
We blikken nooit echt naar buiten,
Er is ook niet veel te zien.
Ga jij om choco schat?
Ik moet even janken.
Kom vlug terug.

De heuvel op het einde van de wereld.

2011-03-08T14:17:00.000-08:00

Hij bereikte de laatste klimwand van de heuvel voor de top. Met een laatste inspanning hees hij zijn lichaam hoger en hoger, tot op het plateau. Hij kroop als een baby of een kreeft over de grond, ging op zijn rug liggen en zuchtte. Hij was hierheen gekomen, naar deze verheffing boven het landschap, om de dingen vanop een afstand te kunnen bekijken. Perspectief was het enige dat nog telde, op dat moment. De zon boven hem scheen helrood, en de lucht was grijs en dik, alsof ze gelatine was. Zijn longen deden pijn. Hij bleef een halfuur op zijn rug liggen. Uiteindelijk vond hij de kracht om zichzelf rechtop te hijsen. Hij tuurde naar het voor hem uitgestrekte landschap. In de verte zag hij de vernielde stad. Rookpluimen rezen her en der op en vervuilden de vervuilde lucht. Hij staarde intens naar beneden en dacht aan de dood, die hem nog nooit eerder zo volledig had omringd. Hij wilde wenen, maar er was niemand om hem te troosten of te zien, dus hij kon het niet. Verdriet is een sociaal gegeven.

Net voor de onlusten begonnen, toen het water begon op te raken en ze elkaar op grote schaal begonnen af te slachten, werd ze onwel. Ze hadden de avond ervoor gevreeën. Haar grote slanke lichaam reed als een amazone op zijn bruine harige romp, haar borsten wipten op en neer en ze kreunden allebei, in unisono. Toen hij bijna klaarkwam lachte ze naar hem. Hij staarde naar de kuiltjes in haar wangen. Ze begon al wat rimpels in haar voorhoofd te krijgen, als een gedenkteken van hun gezamelijke ouder worden. Hij voelde zijn penis verstevigen en hij greep haar voeten vast. Ze kreunden. Hij spoot en ze gutsten over. Daarna sliepen ze.

Ze maakte hem rond de ochtend wakker. Ze schudde aan zijn schouder, hij werd traag wakker en keek slaperig en verward in haar helder blauwe ogen waarrond rode netwerkjes van bloed liepen.

“Ik voel me kotsmisselijk”, zei ze.
Hij ging met haar naast het toilet zitten en hield haar haren vast terwijl ze braakte. Haar misselijkheid beterde na een uur.

“Morgen gaan we naar de dokter”, zei hij.

Ze viel in zijn armen in slaap op de vloer van de badkamer. Hij droeg haar in zijn armen naar hun bed en stopte haar in. Hij gaf haar een zoen op haar voorhoofd. Hij kreeg het gevoel dat er iets vreselijk mis met haar was, maar probeerde het gevoel af te schudden. Hij had geen vertrouwen in bijgeloof.

De diagnose van de dokter was vrij vlug gesteld.
“U bent zwanger, mevrouw”, zei hij. Hij zei het lachend, alsof het iets belachelijks was.

Ze keek hem in de ogen en hij wist niet wat ze dacht. Hij hoopte dat het iets anders was dan wat hij dacht. Daar was voorlopig geen uitsluitsel over. Op de weg terug gaf ze hem de zekerheid waar hij naar snakte.

“Ik kan dat kind niet houden. Niet nu, niet in deze wereld.”

Hij voelde dat ze gelijk had.

“Het zou wel ons kind zijn. We zouden doen wat we kunnen.”

“Dat zou niet genoeg zijn. Het heeft geen toekomst. De wereld is kapot.”

“Dan hebben wij ook geen toekomst.”

Ze zweeg. De busrit leek uren te duren. Thuis ging de stilte door. Er leek geen einde aan te komen. Ze gingen slapen en toen hij wakker werd was ze weg. Toen ze terugkwam was het kind een herinnering.

Toen het nieuws uitkwam dat er geen water meer te vinden was in de stad, was er een bestorming van een meute mensen uit de arme zuidelijke wijken op de villa’s in het noorden van de stad. De rijke bastions waren tot de tanden toe bewapend, voorzien op eventuele aanvallen. Rij na rij voddige en horrelvoetige oprukkende lompenmensen werden met machinegeweren neergemaaid. Het leek wel op een droeve remake van de slachtpartijen in de velden in Vlaanderen. De geweren bleven spuwen, maar de proleten waren met te veel en uiteindelijk bereikten ze toch de muren, beklommen ze en vernietigden en verscheurden al wie ze op hun pad tegenkwamen. Een blonde vrouw met een poedel werd met haar en hond verscheurd. Ze rukten haar oogbollen uit en roosterden het beest over een groot vat brandend afval. De waterreserves werden opgedronken tijdens grote waterbacchanalen. Het water raakte weer op en ze begonnen elkaar nu uit te moorden. Voddige vrouwen werden verkracht door waanzinnige mannen met rotte tanden in stinkende kleren en het duurde niet lang of er werden lijken opgegeten. Iedereen was waanzinnig van de honger en de dorst. Er doemden tanks op in de verte. Zonder waarschuwing begonnen ze op de mensen te schieten. Wie nog niet dood was ging eraan, in een fantasmagorium van ontploffende ledematen.

Hij nagelde zijn voordeur dicht en barricadeerde de ramen. Hij nam het grote lompe vuurwapen dat hij van zijn vader geërfd had van de kast en ging naast haar zitten. Haar haren begonnen steeds grijzer te worden. Deze laatste dagen maakten haar sneller oud. Ze wreef over zijn kaken, maar niet als een geliefde. Er lag wanhoop in haar gebaren.

“Mijn stoere grote lieve vent.”
Haar ogen stonden vol met tranen

“We hebben niet zoveel meer te drinken. Je kan beter niets verspillen”, zei hij en hij veegde de tranen van haar wangen.

Ze lachte, maar hij kon de wanhoop in haar glimlach zien. Hij had altijd een moeder in haar gezien, haar wens om voor een levend wezen te zorgen was enorm groot geweest, zelfs toen ze nog maar net een relatie met elkaar hadden sprak ze over een moeder worden. De abortus en de laatste tumultueuze dagen waren haar langzaam maar zeker kapot aan het maken. Ze brak bijna letterlijk in stukken voor zijn ogen. Ze was zo bleek en mager dat het licht door haar heen leek te schijnen.

“Je moet volhouden. Houd de goede dingen in gedachten”, zei hij.
Ze keek naar haar schoot en mompelde. Hij zei haar dat hij haar niet kon verstaan. Haar ogen schoten woest omhoog, ze schreeuwde.

“Welke goede dingen? Er zijn geen goede dingen! Iedereen gaat dood.”

Ze was altijd een hartstochtelijke optimist geweest. Als ze een tegenslag had vond ze steeds iets om de situatie te relativeren en om de dingen in een gunstig licht te zien. Maar nu was er geen gunstig licht meer, waar ze ook zocht. Hij was altijd al een negatieveling geweest, een pessimist zelfs als alles goed ging. Hij was op alles voorbereid. Zijn pessimisme redde hem van de wanhoop, op een bepaalde manier. De gebeurtenissen waren niet erger dan hij ze zich had ingebeeld. Ze waren alleen concreter en echter.

Toen ze al twee dagen opgesloten in hun huis zaten bonsde er iemand op de deur. Een luide mannenstem vroeg of er iemand binnen was. Ze doofden de lichten en hielden zich doodstil op het tapijt in de woonkamer. Geruisloos rolden er grote angsttranen over haar wangen. Hij drukte haar tegen zich aan. Het bleef stil. Hij stak het licht weer aan en ging rechtop zitten. Zijn haren waren kletsnat van het zweet.

“We zijn hier niet meer veilig”, zei hij. Ze reageerde niet op zijn woorden, ze bleef maar wenen en voor zich uitstaren.

“Mijn lief, verman je. Ik houd van je tot het einde van de wereld. We moeten samen blijven.”

“Sorry”, prevelde ze, “ik kan het niet. We kunnen nergens heen. Je houdt van me tot het einde van de wereld. Wel dit is dat moment. De wereld is op zijn einde.”
Hij bekeek haar. Ze zag er doodmoe uit. Haar gezicht stond rimpelig en hard, haar haren lagen vet en grijs over haar slapen. Toch was ze bloedmooi, bloedmooi en ongeneeslijk ziek. Hij besefte dat ze nooit met hem mee zou gaan. Ze was te bang om te vluchten, te radeloos om te hopen.

“Waar moet je heengaan in een wereld waarin alles kapot is?”, vroeg ze.

“Misschien is er ergens nog een plekje. Zolang er leven is, is er hoop.”
Hij kon bijna niet geloven dat hij dezelfde clichés waar hij heel zijn leven al mee spotte nu met dodelijke ernst verdedigde.

“Je zal me moeten achterlaten”, zei ze.

“Ik zal je godverdomme niet achterlaten!”, schreeuwde hij. Hij nam haar bij haar schouders en schokte haar hevig heen en weer. Ze begon hysterisch te krijsen. Hij sloeg haar in haar gezicht. Daarna werd alles stil.

“Neem dat geweer en schiet me in de borst”, zei ze. Haar gezicht vertrok met geen rimpel, ze meende het.

“Ik heb het kind gedood. De wereld is dood. Ik heb mezelf gedood, mijn lichaam weet het alleen nog niet.”

“Ik zal je niet neerschieten”, zei hij. Hij wilde de kamer uitgaan maar ze klampte zich vast aan zijn benen. Ze probeerde zijn geweer van hem af te nemen. Hij gaf haar een harde klap met zijn vuist. Ze viel op de grond. Hij voelde hoe er een brok in
zijn keel schoot en hij wilde schreeuwen, maar hij bedwong zich.

“Klootzak. Egoïst.”, schreeuwde ze, “Als onze liefde ooit iets betekend heeft voor je dan schiet je me door mijn borst.” Hij liet haar schreeuwen, ging naar boven en vulde een zak met wat kleren en een klein flesje water. Hij deed zijn jas aan en gespte een stofmasker voor zijn gezicht. Hij ging weer naar de woonkamer. Ze lag op haar buik, met haar gezicht naar beneden, op de vloer. Hij smeekte haar om iets te zeggen, maar ze zweeg. De deinende beweging van haar rug en middenrif verrieden dat ze nog leefde.

“Vaarwel, mijn lief”, zei hij. Hij maakte de onderste planken van de voordeur los en kroop op handen en voeten naar buiten. Hij voelde zich als een insect dat jarenlang in een grot geleefd had. Hij spijkerde de deur weer dicht en stak de hamer daarna in zijn tas. Hij schouderde zijn geweer en zette koers naar de heuvel. Hij stapte stevig door, en vocht de oprukkende wanhoop in zijn buik naar zijn ledematen.

Hij voelde zich verdrietig noch blij toen hij de stad vanuit de hoogte bekeek. Hij hoopte dat zijn geliefde nog ergens ademde, maar wist dat zijn hoop wellicht ijdel was. Hij keerde de stad rug toe en richtte zijn blik op de grote droge wildernis die voor hem lag. Een oneindige zee aan herinneringen vanbinnen dreef hem naar de toekomst, weg van de dorheid van het heden en mijlenver van het geluk in zijn verleden. Als de hele wereld kapot is maakt het niet uit waar je heen gaat, als je maar blijft bewegen. Stilstand in een dode wereld is gelijk aan zelf doodgaan. Hij glimlachte en begon te stappen, weg van alles dat hij kende.

Zwakke lofzang van een begrafenisfeest.

2011-03-06T14:26:00.001-08:00

Je gooit mijn overbodige lichaam,
In de diepte van de put,
Waarop het de bodem raakt,
En vormloos en stil blijft liggen.
Je zegt:
“Ik geloof dat als je aan astronauten,
Wereldleiders en nobelprijswinnaars,
Zou vragen,
Wat het belangrijkste moment van hun leven was,
Dat ze dan zouden spreken,
Over al die dwaze futiele dingen,
Die voor niemand iets uitmaakten,
Maar voor hen de wereld waren.”
Je plooit je handen,
Ook al is er geen god om tot te bidden,
Maar het lijkt nodig,
Om een ongewone handeling te verrichten,
Op een banaal moment als dit,
Je kan niet stoppen met lachen,
Je ziet geen lijk,
Geen ontbindende vleesbundel,
Slechts door wormen bijeengebonden,
Er zijn alleen maar goede dingen.
Onze lachende lichamen, je blauwe nachtjapon, je witte sokjes en de zon, het smeken en het strelen, het stoppen met ademen, het kloppen in onze borsten, de dingen die stilstonden en de dingen die verder tikten, witte tanden onder rode lippen, ik ben een aap van velours, je bent een monkeykoningin, zware eden, dure zuchten, een transfusie van verlangen, het dartsbord van je borsten, mijn ondoeltreffende vogelpikken, je zal altijd bij me blijven, de stromen die verstikken, het adagio was uitgesponnen, de herhaling werd te groot.
Je lange vrouwenvingers,
Grepen de haren op mijn borst,
Ijdel hopend op mijn hart,
Maar vingen niets,
Een wegglijden.
Je mond is vlakbij mijn oor,
De wereld is een roze zonnendroom,
Je fluistert al die zinnen,
Een eeuwigheid,
Ging zopas voorbij.

Recurrent fantasy of a vain sinner.

2011-02-25T17:22:00.000-08:00

Listen to this psalm,
I have been singing since,
Obscure and lost medieval times.

Should you be the dark faced imperatrix
Of my drowning submerged demi-monde,
Joy would fill my edges, and
Bliss would stream out of all my pores.
I am, of course, a beggar,
Scruff and filth make up my grounds,
Though I am not without some capitalistic logic,
Eccentric may it be,
Spare me a penny, a button from your shirt,
And I’ll give you back a dollar, I mean it.

We could conceive the laughing child,
That ephemeral creature,
His golden hair, his famous brow,
His pedestrian appearance,
His spirit untainted by earthly vileness,
Would be none but ours,
And though into the system of our unity,
The knowledge would seep,
Out of this constellation,
Just terror or death could come,
We wouldn’t care, in amour,
Necessity would tempt our vast brains,
Leaving just our blind emotions,
Viscerations, that are always,
Worth the fight.

24

2011-02-23T10:30:00.001-08:00

Je bent van hem afgescheurd,
Hij is een mank gedrocht,
Hij heeft geen reden, geen motief,
Hij leeft een arbitrair bestaan.
Hij is een leeggelopen baarmoederzak,
Hij is een huilende moeder,
Met haar dode kinderen aan haar voeten,
Het bloederige mes in haar scheve klauwen.
Hij is een genocidair,
Die nooit heeft willen weten,
Hoeveel hij er over de kling heeft gejaagd.
Hij is een hobbyclub,
Zonder boetseerklei.

Het is goed, nooit meer denken en niet dromen,
Het is goed, de absolute stilte,
en in de schaduwen liggen,
de zon boven en de koele schaduw van de bomen,
de zoutheid werd een rimpel en een zucht,
en we hebben alles overwonnen,
en eindelijk rusten we, de strijd is niet meer,
enkel de lauwheid van onze gekruiste armen,
enkel de zoete chemische extase in onze hoofden,
enkel het kalme rimpelloze water aan onze voeten.

De ruimte rondom het lichaam is leeg,
Het versnelt, roerloos zittend,
De blauwe toon van gedachten,
Het leven kwam uit een warme poel,
Met zoutig stilstaand water,
Ik zoek mijn schubben zorgvuldig uit,
Bind mijn benen samen, een amorfe staart,
En geef mijn denkvermogens aan de jeugd,
Op mijn buik in de branding wacht ik op,
De golven van het bevrijdende water,
En huilend naar de maan wast de maan mijn
Schuldig verzuimende lijf en handen.
De evolutie van de mens bereikt nieuwe hoogten,
Er ligt een lijk op het strand,
Laten we het verbranden.

Tripoli

2011-02-21T16:30:00.000-08:00

The revolution spits and moans,
But they are not watching,
Obsessed by beauty,
Oblivious of the ugly faces,
They can only see their masturbation.

We are crossing fingers,
We are a heap of bodies,
Sighing in the brownish colors,
Desperately springing from,
Pissy yellow stinking corners,

The good are better, still
The damp get damper,
Entwined in the umbers,
Of the world ablaze,
Our bodies are not forever,
Our cries resonate into space,
And dart through emptiness,
Unheard by white people,
And other animals.

They will shoot us with their bang bang dummy guns,
The clowns and sillies, the dogmatic and the idiots,
Will violently rape our mouths and asses,
They will puke their bombs into our bellies,
Until we are all,
Pregnant with hatred.

We will all die,
And as our corpses vanish,
The world will not whisper,
Will not cry, not scream, not agonise,
Well, maybe,
No probably,
There will be some commercials,
And some loser,
In a fat land far away,
might write a poem,
About us,
Hooray.

That’s how the sad story goes,
Been going on for a long time,
But that’s just history,
What’s worse,
There are no omens,
For a happy ending.

Zombieparade

2011-02-18T10:57:00.000-08:00

Ik glijd door de straten als een schaatser op een overjaarse schaatsbaan, de weg ligt open en doet me struikelen. Mijn voeten liggen open van het stappen, mijn tenen bloeden aan de randen, mijn handen jeuken van de kou, ik laat mijn neus maar lopen. Mijn korstige ogen steken en ik kan wel janken. Ik ben heel alleen in mijn stad. Het is vrijdagavond. De bars zitten vol en in de restaurants wordt er gegeten, zo gaat dat. Niemand denkt aan werken of aan zijn dromen najagen. Een voorlopige aanvaarding van de uitvreters, we spenderen alweer een weekend in de leegte.

Toen mijn moeder in oude dagen tegen me sprak zei ze vaak dat de mensen niet deugden. Ik vroeg me luidop af of dat ook voor haar van toepassing was, maar daar kon ze me geen antwoord op geven. In plaats daarvan begon ze te huilen. Kritische vragen verraden vaak een tekort aan affectie. Wie lief heeft aanvaardt. Zelfinzicht is ook een zeldzaam gegeven. De waarheid leek me genuanceerder dan dat ‘niet deugen’ waar zij over praatte.

De mensheid is een diep verbonden ras. Tussen het niets en onze levens gaapt een flinterdunne muur van de meest broze substantie. Mogelijk karton of piepschuim, ik weet het niet goed, ik ben niet technisch aangelegd. Dat voortdurende tegen het niets aangapen maakt ons tot smeerlappen en goden, tot helden en duivels, het drijft ons voort en geeft ons poeier, tot we creperen en omvallen en de leegte het licht in onze ogen uit doet doven. De eeuwigheid is voor altijd op je rug in de tropische oceaan drijven en naar de zon staren. Dat is ook geen leven. Maar het is wel leuk natuurlijk.

Ik kom thuis en schop mijn schoenen uit. Ik ga naar boven en stel verbaasd de leegheid van mijn bed vast. De spinnen houden feest aan de uiteinden van mijn matras. Er heeft hier al in eeuwen niemand meer geslapen. Het is een kale lege ruimte, een kadaver. Dat was ooit wel anders.

Ik streelde haar vingers en haar handen en liet mijn blikken op haar dijen rusten. Ze lachte en zei me dat ze wilde dat het nooit zou stoppen. Maar wat het precies was dat ze wilde laten persisteren kon ze niet zeggen. Ze was een mystica, beter met bewegingen en daden dan met taal en concepten. Ik legde mijn middenvinger op haar muis, en klikte erop. Ze kreunde en haar glimlach deed me opveren. We bedreven onze liefde in langdradige rukken van een onevenaarbare kalmte. Er was ons niets aan voortplanting gelegen. We lagen in een tijdloze immanente oceaan van directe liefde. Ik was tevreden.

Woorden hebben me nog nooit laten voelen wat ze met een aai klaar kon krijgen. Ik was een loopse hond in haar armen, we sloten ons voor dagen, voor weken op in mijn kamer. De ruimte was gevuld met gelach en zoenen en geschreeuw en zaad en tranen en met ons leven. Het was fucking geweldig.

Toen ze met me brak ben ik gestorven, op een bepaalde manier, zoals velen voor mij en velen die nog zouden komen, een groeiend legioen van dode levenden. Arme arme zielen. Toen het brak wou ik plots dat ik haar zwanger had gemaakt, dat iets onze vervreemding had kunnen overleven. De mensheid wordt uit armoede voortgezet.

De ruimte is leeg en het vale licht van de schemering van de februariavond valt op mijn kille nest. Ik ga op de rand van mijn bed zitten en neem mijn hoofd in mijn handen. Er is geen geest of god om me raad te geven. Ik wil huilen maar mijn kop zit zo dicht als een dichtgeschroeide biefstuk. De mensheid is een diep verbonden ras. We zijn bereid om elkaar dood te maken voor een brokje tijd, bereid om elkaar lief te hebben om de eeuwigheid te vinden. Bereid tot alles, en veroordeeld tot het niets.

Ik doe mijn jas weer aan en plof mijn schoenen rond mijn vermoorde voeten. Ik heb niets te zoeken thuis, het is er als een gemeubileerd kerkhof. Er wacht me een nacht vol kilte en de kans op warmte is zo goed als onbestaande. Maar we moeten het erop wagen, er is maar weinig tijd. In discotheken, in cafés en op pleinen van onze drukke steden, we zijn een brigade van gebroken harten. Kijk ons dansen, kijk ons bewegen, zie ons, vermaak jezelf met ons. Wij zijn de zombieparade.

Requiem voor Morel

2011-02-12T06:29:00.000-08:00

Het is wellicht waar,
Het is niet de schuld,
Van je ukjes van kinderen,
Dat jij zo’n boosaardige trut was,
Maar moet je dan een martelaar worden
Gewoon omdat je bent gestorven?

Het moet zwaar zijn geweest,
En je hebt veel gevochten,
Maar hé,
In de NSDAP werd er ook gevochten,
En zes miljoen joden doden,
Is echt geen sinecure.

Het gaat niet om de strijd,
Maar om de richting waarin je hakt, en
Je hebt de oneindigheid niets gebracht,
Behalve haat en onverdraagzaamheid,
En ik hoop,
Vergeef me mijn theologisch simplisme,
Dat we op een dag,
Samen mogen branden.

Tot dan,
Zal ik je gedenken,
Als een middelmatig wijf,
De vijand van goede, brave mensen,
Door jou tot speelballen gemaakt,
Een ideologische domkop,
Een hardnekkige schandvlek
Van ‘ons’ Vlaanderen,
Een vrouw, inderdaad,
Die toevallig kanker kreeg,
En vrij luizig doodging.
Ocharme.
Zal ik dan maar janken?

Liefde is een kanker, vandaag.

2011-02-11T06:37:00.000-08:00

Mijn deltagolven ruisen rimpelen dreinend,
Schreeuwend en snikkend, je bent misvormd,
Je neusloze gezicht onder je oeverloze ogen,
Je koude kop die ik eens zoende en eerde,
Ik zal je met een beitel of een hamer verfraaien,
Vertrouw mijn grijns, mijn immobiele mondhoeken,
Streel mijn grijpgrage pingels,
Dans in mijn klauwen,
Kwaadaardigheid komt altijd ongelegen,
Je kan mijn malevolentie vertrouwen,
Vergiffenis is het werktuig van zwakke dwazen.

Lillend en zout,
De dagen verglijden als tranen,
Ik verlang naar je zachte wangen,
En naar je kut, om in te knijpen,
Nooit, nooit was er een mysterie,
Altijd was alles al begrepen,
Onze poëzie voor zwarte dagen,
Een komedie ondergedompeld in tragiek,
Een geschenk dat stak en deed braken.

Leef nog even, adem, vuur je electronen,
IJdelheid van vooruitgang en beterschap,
Mijn coördinaten zijn stationair,
Een hypostase van niets speciaals,
Natuurwetten buigen noch sneven,
Plantaardig is mijn leven,
Bevlekt is mijn ondergoed,
Het is grappig, echt,
en zoet.

All ye western boys.

2011-02-07T09:55:00.001-08:00

I ate with the scoundrels,
Ingesting my tubeless food,
The inverse of being ill equipped,
Even, an evisceration of feeling
Not so good.
A beast inquired,
“What will you rape,
Once we plunder and pillage,
The opal gates of Iznik,
And ravage,
The walls of Antakya.
Do you favour brunettes,
Pale and slender,
Moaning and squirming,
Silently hating,
Through you violent acts.
Or,
Perhaps a big titted negroe,
Passionate,
Roaring at your pecker,
Spitting in your face,
Cursing still,
As you slit her throat.”
I marveled at his question,
The mind is a serene locution,
That rules the body,
No violence had been in my head,
Until he quacked it there,
I spat.
“I am a holy man of a sacred gender,
Rape interests me not,
It’s salvation I seek,
In no woman’s cunt,
This can be found.”
Silence pervaded our diner,
Until,
One chuckled,
And soon,
They roared with laughter.
“Good chap,
You are still young,
And a holy man you might be,
But first of all,
You’re a virgin boy.
And you know nothing
Of cunts,
And less still of violence.”
The light quickly faded,
And as we grew fatigued,
I lost consciousness,
Under foreign Asian skies,
and dreamt of my mother.

Op het einde, opgedragen.

2011-02-06T14:32:00.001-08:00

Heb je gedronken aan de bron van Sodom,
Het schreeuwende water in je opgenomen,
Heb je je lichaam belast met zonde,
Ben je duizenden kilo’s zwaarder geworden.

Het zijn die hoeren die ik met me meedraag,
Al die liefde van me weggenomen,
Hun verrotte vormen schreeuwen in mijn dromen,
Ik kan hun blijheid overal ruiken,
Hun viskutten aan je handen,
Je vingers zijn besmet.

Ik ben een elektronenwolk,
Verberg je gezichtsloze warme schaamte,
In mijn centrumloos gezicht.
Ik heb geen kracht om los te breken,
En ik weet niet wie ik ben of hoe snel ik ga.

Een burcht van melk en honing,
Een vel over een schedel,
Een gebroken schepsel alleen met spiegels,
Beter niets, dan op je wachten
En het verbreiden van deze smarten.

Elke sobere trouw heeft enkele regels,
In kwaadaardigheid,
Heeft onze uithouding,
Veel aan neuken,
Je onderste uitsteken,
Als lelijke tijden in je draaien.

De anafoor van Kelvin.

2011-01-29T03:54:00.000-08:00

Zing je uta dat zo heerlijk klinkt,
En geurt naar Eleysche velden,
Hoe,
Kunnen onze lotvallen dogma’s worden.

Er zijn geen redenen om
in iets of niets te geloven,
in de barre woestijn daarbuiten.
Door de grijnzende schaduwen hierbinnen,
worden de laatste calculaties uitgevoerd,
de necrose van het verkillende mensdom.

Je stem smaakt zoet op mijn tong,
Laat ons plakken als klein glaskruid,
Jouw borsten, mijn buik
Onze toppen, neus aan neus,
Glimlachend, onbevangen,
Als kinderen aan zoete stokken.

Een prozaïsch perspectief,
Heeft alle hoop vervangen,
De camera pant,
Hij rijdt niet op kristallen wielen,
Over het spant van de hemel,
Het tochtige sop zonder waarde,
Hij laat,
Zijn pas steeds versnellen,
Schiet als een kogel,
Door de grijze nexus,
Naar de anorganische bodem
Van een lege oceaan
van semantisch vampirisme,
Dat ons op zal slokken.

Het woordenboek van de duivel, 2011

2011-01-24T15:31:00.000-08:00

Ambitie (de; v –s) Verlangen om als meer beschouwd te worden dan men eigenlijk is en om daardoor enig effect te sorteren bij het andere geslacht. Oorzaak van te snel rijden en spreken en van erectieproblemen. Leidt op lange termijn tot blaashoofdigheid en operabezoek.

Bestialiteit (de; m –en) Daad die getuigt van een meer dan normale affectie voor niet-menselijke zoogdieren, vogels, vissen en reptielen. Vooral populair op het platteland, waarschijnlijk omdat er in de stad menselijke prostitutie is en er maar weinig, bijvoorbeeld, koeien voorhanden zijn. Syn. de natuur liefhebben, “ne keer gaan zien hoe het met ons Bella is” (coll.)

Citroen (de; m en v –en) Sappige, gele vrucht die standaard in de smoel van menig secundaire wiskundelerares zit.

Dementie (de; v) 1. Grappige ziekte die ouwe mensen op bijna magische wijze weer sympathiek maakt. 2. Algemene geestesgesteldheid van pubers nadat ze het schoollokaal binnengestapt zijn.

Erudiet (bn) 1. Eigenschap van idioten die zichzelf niet als idioten beschouwen. 2. Niet in staat om zijn eigen veters te strikken. 3. Niet geschikt om te werken.

Fonetiek (de; v) Deel van de taalwetenschap dat perfect verstaanbare woorden onverstaanbaar en onleesbaar maakt.

Gezond (bn, bw) 1. Op een tijdelijke fictie gestoelde lichaamsgesteldheid bedoeld om zichzelf ervan te verzekeren dat men niet zomaar dood kan vallen. 2. Stadium dat voorafgaat aan verval en ziekte.

Hopen (ww.) 1. Vervelende gewoonte, (voornamelijk)van religieuze mensen, om te geloven dat het allemaal wel mee zal vallen, uiteindelijk. 2. Excuus om problemen niet op te hoeven lossen.

Idealisme (het; o) 1. Vermomd egoïsme. 2. Deugd die uiteindelijk evolueert tot zijn absolute antithese, maar waar men nog het hele leven lang rechtvaardigend naar terug kan grijpen.

Jaar (het; o) Periode waarin de aarde eenmaal rond de zon gaat en waarin er voor de rest absoluut niets van enig belang gebeurt. Elk jaar eindigt op dezelfde dag en begint ook op dezelfde dag, wat handig is, maar ook vrij voorspelbaar en tendentieus.

Kast (de; v(m) –en) Ding waarin men vooral dingen bewaart die te lelijk zijn om erbuiten bewaard te worden. Ook voor personen geldt dit en men zegt dan ook vaak “was hij maar in de kast gebleven” wanneer iemand uit de kast is gekomen.

Lapzwans (de;m –en) 1. Persoon die zich bezighoudt met het opstellen van onzinnige definities van een resem woorden. 2. Persoon die toegeeft dat hij niet weet waar hij over spreekt, in tegenstelling tot al de rest, die ook niet weten waar ze over spreken maar het niet toegeven.

Matuur (bn) Door conditionering onnozel genoeg geworden om een resem nutteloze taken te vervullen, zoals werken, stemmen en een broek dragen.

Naakt (bn) Door God bedoelde staat van onbedektheid die duidelijk te kennen geeft dat Hij niet goed snik was. De helft van de mensen zijn naakt niet om aan te zien, en de andere helft is de moeite niet waard om tegen te spreken.

Onanie (de; v) Milde daad van verzet tegen de dwingelandij van externe factoren in een poging om de situatie in de hand te houden.

Prostitutie (de; v) Lucratief beroep waarbij de centrale handeling er één van wrijving is en allebei de participanten hetzelfde willen, zij het om verschillende redenen. Is in veel landen illegaal maar wordt vaak oogluikend getolereerd door politici, die vaak handelen op basis van eerste handsinformatie.

Quatsch [de; m] 1. Denigrerende term voor de waarheid, zeker als die ingaat tegen de eigen mening 2. Alles wat je ouders je ooit vertelden over neuken. 3. Alles wat een priester je ooit vertelde over neuken. 4. Alles wat de porno-industie je ooit vertelde over neuken. 5. Neuken

Rudimentair [bn, bw] 1. Voldoende gesofisticeerd om niet-snobs te behagen. 2. Aanduiding voor de sanitaire voorzieningen in Frankrijk

Spelen [ww] De belangrijkste activiteit in het leven van een kind maar helaas niet in het leven van elke volwassene. Wordt door menig idioot als het omgekeerde van werken gezien. Werken leidt tot hartaanvallen, spelen niet.

Taart [de; v(m)] 1. Zoet gebak en dikmaker, meestal verorberd door kinderen, wiens metabolisme er wel tegen kan, en oude vrouwen, voor wie het uiterlijk toch eerder geschiedenis is. 2. Scheldterm voor iemands vrouw, zeker als ze een beetje traag en aan de mollige kant is.

Uurregeling [het; m] Rooster waarop de tijdstippen van iets vastgelegd zijn. Door de spoorwegen vaak misbegrepen als een oneindig flexibel iets, waarbij tijd relatief is en het op geen uur steekt. Uurregelingen werken vaak op de heupen, zeker bij mensen die veel tijd hebben om er zich druk over te maken.

Viskroket [de; m –en] Kroket voor mensen die allergisch zijn aan aardappelen. Meestal vergezeld door een glimlachende kapitein die eruitziet alsof hij nog nooit één van zijn eigen rottige kroketten heeft moeten eten. Goedkoop snel voedsel, en zo smaakt het ook.

Wahabisme [het; o] Door niet moslims algemeen afgekeurde moslimstrekking, waarvan niemand precies weet wat er zo afkeurenswaardig aan is. Het vermoeden gaat meestal dat “ze iets in hun schild voeren”. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Xenofoob [de; m -en] Meestal onbewuste neiging om aan te nemen dat wat men niet begrijpt belachelijk is, bijvoorbeeld als een creationist over de snaartheorie hoort.

Yoghurt [de; m] Dikke witte prut uit de tieten van koeien. Wordt door de reclame gepromoot als het middel bij uitstek om goed te kunnen kakken.

Zaalwachter [de; m -s] Mens die in zijn living op het lumineuze idee is gekomen dat hij misschien betaald kan worden voor wat hij het beste kan, nl. op zijn gat zitten. Zaalwachters hoeven geen vervelende mensen met een klagerige stem te zijn, maar het wordt in het beroep zeker gezien als een pluspunt.

Ancientism

2011-01-22T08:32:00.000-08:00

“Ik innoveer mijn keuken met beukenhout. Want dat is gewoon beter.”
Barbara, 43 jaar, geïndoctrineerd door beukenhoutmaffiosi.

Plastered in the rotting walls,
I am rocking the cradle
Of our stillborn baby
The house is quiet
Alien screams are leaving,
The festered gape of my mouth,
Momma,
What will we eat tonight
It echoes right back at my head,
There is no answer,
And death is all around.

I was never a swordsman,
In the imperial army.

Oblivion,
As I’m accelerating,
Greenish around the eyes,
With blue foam at the mouth,
Into the zombie-like state,
Of middle age.

Van spite naar spijt, in minder dan 4 minuten.

2011-01-20T15:49:00.000-08:00

"Homo homini pinata est."
Thomas Hobbes, na een paar pintjes, zwierend met een stok.

Die hele godverdomde materialistische hoofsheid van het gebeuren.

Je bent de mooiste van het land.
En met welke auto rijd jij eigenlijk?
En wat vind je van de politiek en zal je me nooit bedriegen?
Wat bedoel je?
Je weet best wat ik bedoel.
Ik ben rechts gematigd, centrum links, hier en daar een beetje begrensd.
Dat bedoelde ik niet. Die andere vraag.
Nee, dan.
Echt nooit?
Bijna zeker echt nooit.
Dat is goed.
Je bent zo mooi.
Ja, dat zeg je maar.
Nee, echt.
Iets anders?
Wat anders?
Zou je voor me doodgaan ook?
Hm.
En wat als ik mezelf zou misvormen?
Tja.
Of als ik blind zou worden, doordat ik door een gekke Duitser in mijn ogen wordt geschoten?
Terugschieten.
Sorry?
Ik zou terugschieten.
Dat vroeg ik toch niet.
Wat dan?
Laat maar.

Is ze preuts?
Of is ze een hoer?
Het lijkt wel alsof ik met een kind praat.
Mijn moeder was een heilige.
Laat haar nu niet op mijn moeder lijken.
Wat zou ze een goed geschenk vinden?
Een bon voor een chocoladelavement voor twee? Voor drie?
Schilfers? Een konijn?
Bloemen misschien, of misschien is ze het type niet,
Daarvoor. Te vrijgevochten.
Vrijgevochten vrouwen willen nooit bloemen.
Die planten ze zelf.

Misschien is hij wel een player,
Een pimp, een trickster, een hoerenloper, of
Misschien heeft hij gewoon het geduld niet,
Om een meisje te leren kennen, echt te leren kennen,
Ook al ben ik zelf wel bijna dertig jaar,
En hoef ik ook geen tien jaar te wachten,
Mijn moeder wil ook graag eens kleinkinderen,
Liefst nu of anders volgend jaar.
Of is hij soms een lul die meteen wil,
En die niet kan wachten,
Je weet wel,
zo’n patser die tegen 200,
Met zijn zilveren Lexus over de baan glijdt,
En vrouwen behandelt alsof ze snoepjes zijn,
Zoet en voor eenmalig gebruik.
Misschien zou dat ook wel leuk zijn.

Het is een hemeltergend traag proces,
Zelfs al duurt het maar een avond,
Je voelt de tijd vreten en de zwaartekracht rukken,
Want het moest maar eens lukken, of niet,
En zij/hij denk dat hij/zij de ware is,
Of ze is gewoon wel heel,
Heel erg lekker.
Of hij is aardig en lief,
En heel heel, goh ja,
Wel hij is wel aardig.

Maar kom, het gaat goed,
En ze gaan samen naast elkander liggen,
Zoals men neuken vroeger noemde,
De minne bedrijven,
Verstop de saucijs spelen,
En dan begint er weer een heel
Delicaat gevoelig psychologisch spel,
Oftewel: gewriemel,
Dat uiteindelijk culmineert,
Met de man die een verlengstuk,
Dat plots magischerwijze is verschenen,
In haar schuifje dringt,
En dan als een spastische gek begint te beven,
Alsof hij een gsm met handenvrije functie is
Die pas werd opgebeld.
Dan wat grappige geluiden,
En zoutig vocht, tot hij harder begint te trillen,
En zijn oogleden lillen,
En explodeert.
Wat een natte zooi.
Staan er geen doekjes naast je bed?
Hij is tevreden,
En als het meevalt heeft ze er ook wat aan gehad,
Maar dat hoeft niet echt.
Varkens, apen, koeien, springkanen en neukberen,
Doen het ook,
Maar zij hoeven achteraf niet te spreken.
Gelukkige beesten.

Ik lag naast haar, zonder te bewegen en
Ik wreef over haar haren,
En ze moest lachen en fluisteren,
En ik moest wel om haar geven,
Godverdomme, ik kon het niet laten,
We probeerden te bedenken of er iets belachelijkers,
Dan de vleselijke liefde bestond,
Maar we vonden niets,
Of het moest alles zijn,
En dat was wel wat te veel,
Om zo laat nog op te sommen.
“Zou je me ooit verlaten?”
Schreef mijn vinger op
Het glooiende oppervlak
Van haar vlees dat ik vereerde,
Met een nederigheid die aan het belachelijke grensde,
Ze lachte weer en door haar lippen te tuiten,
En wind uit haar borst te blazen,
En haar tong tegen haar mondholte te klakken
Zei ze: “Nee. En jij?”
“Nee”, zei ik, en ik dacht:
“Dat is niet gelogen.”
Waarop we een potje belachelijk deden.
Ze is een trut en ik hield van haar,
En ik ben een grote stomme onnozelaar.
We zijn mensen. Alle sympathie voor onze zwakten.

Treurlied van de carnivoren.

2011-01-17T16:13:00.001-08:00

Wanneer daalt,
De toorn van de goden
Op het leven onverstoord, nooit
Door de emoties van anderen gegrepen,
Een lyriekloos varken,
Op een grauwe vuilnisbelt,
Onwillekeurig verplicht,
Door zijn aard en door zijn genen, om
In zijn eigen uitwerpselen te leven,
En naast hem, om en om, vele anderen,
In oneindige uitzichtloze rijen,
De lucht is rood, of nee, geel,
In het kamp bestaat er geen lucht,
Het hoofd gaat geen tachtig graden,
De poten blijven dicht bij de grond,
En de snuit snuffelt aan alle stenen,
Beter om vandaag te leven en te vreten,
Te schijten en te pissen, wat rond te knorren,
Geen eeuwigheid om,
Naar de bruine lege vlakte te staren,
En door een man met een strooien hoed,
Aangetikt te worden,
De lome koelte van de vroegzomer te voelen,
En vanbinnen het lied van de eeuwigheid
Te horen,
Beter slapen en schransen, en slapen,
“Wie zal er met me dansen,
Als ik dood ben,
En het zelf niet meer kan?”
Vragen die niet wakker houden.
En maar schijten.
Een beest naar het beeld van de mensen.
De meer opportunistische vogels,
De gieren, de meeuwen, de eksters en de raven,
Misschien zelfs ook de duiven,
Het hele areaal aan ongedierte,
Een bonte vergadering,
Klaar om het vlees te vergaren,
Aan de resten te plukken,
Stomme beesten hebben,
Geen ethiek.
Hoe vlug kan je je vader worden,
Hoe snel kan je hem vergeten?
Hij was er maar heel even,
Voor hij is weggesneden.
Er zijn maar enkele ogenblikken om te ademen,
Het bestaan is kort,
Maar we zien elkaar terug, na dit leven
Onder helder licht, binnen grijze muren,
Een plaats,
Bevolkt door engelen met gezichtsmaskers,
En scherpe botte boutgeweren,
Van de schroeikop tot de hakmolen,
We zijn allemaal vlees,
En God is ons vergeten.

Drie clandestiene brieven

2011-01-16T14:29:00.000-08:00

“Ik heb geen adem meer voor jou
Want ik heb astma, door de kou,
En dat mag dan banaal klinken,
Het doet mijn bek wel stinken.”
Friedrich Nietzsche, 14 jaar, voorlopig nog geen Ubermensch.

Mijn lieve Gertrude,

Ik heb je gisteren een brief vol beeldspraak geschreven, een epistel waar ik uren aan gezwoegd heb om het af te krijgen. Gezweet en gevloekt heb ik, mijn uiterste ik heb ik gegeven, omdat ik wilde dat het mijn meest perfecte brief zou zijn. Mijn hele dag heb ik opgeofferd om hem op punt te zetten. En het resultaat mocht er best wel wezen! Ik denk dat ik mezelf behoorlijk overtroffen heb wat de lieftalligheid van mijn prachtige lyriek en de poignante precisie van mijn proza betreft. Mijn brief aan jou is een parel, en zal de geschiedenis van het briefschrijven ingaan als niet minder dan een kunstwerk. Een episch stuk van een man die weet hoe zijn hart moet vergeestelijken en hoe hij een dame het hof moet maken. Mijn brief is een subtiele ode aan de liefde en een verheerlijking van de poëtische sensualiteit van de seksuele betrekkingen tussen man en vrouw.

Elke normale vrouw zou door zo’n schrijven overdonderd geweest zijn, mijn Poesje Katje Lieveke, en zou me vast mijn zin gegeven hebben. Ik vraag zo weinig, en ik span me zo hard in om je te behagen. Maar jij was niet tevreden, oh nee.
Vandaag kwam de elektronische bode aan mijn huis met een uiterst kort bericht van jou. Ik zat toen al uren op je te wachten. Ik had minstens verwacht dat je me met een lijfelijke aanwezigheid zou verrassen, maar blijkbaar heb ik te veel van jou verwacht. Blijkbaar heb ik je als vrouw en als seksueel wezen onderschat. Dat vind ik jammer.

Is het waar? Moet ik het jammer vinden? Of is er meer aan de hand?
“Nee, dat mag je niet. Ik voel me gekwetst”, is dat echt alles dat je me wenst te zeggen? Ik geloof bijna dat er een boosdoener aan het werk is, een gemeen en laag persoon die onze hoge liefde uiteen wil rijten.

Als het echter je echte antwoord is, dan moeten wij misschien als vreemden naar elkaar kijken, en als vreemden onze eigen wegen inslaan, respectievelijk, voor altijd op reis, zonder soelaas. Dat lijkt me oneindig hard, maar als het moet, dan moet het.

Vertel je me wat je denkt, Bezekoekske? Ik wacht op je antwoord, dat zonder twijfel alles zal veranderen.

Voor altijd de jouwe,

Hopelijk toch,

Je Bertrand.

Beste Bertrand,

Ik weet niet wat jouw standaarden voor de poëzie zijn, maar ik vond je onnozele verzen erg vulgair en puberaal. Ik citeer hier nog even de meest aanstootgevende passages, want blijkbaar is je geheugen wel heel volatiel.

“Gertrude,
Als ik jou met iets moet vergelijken
Dan hoef ik niet zo ver te kijken,
Hier naast mij in de wei,
Een beest net als jij,
Mevrouw Staesens,
U bent mijn koe,
Als ik u zie, I love joe,
U hebt uiers van wel tien ton zwaar,
En overal wit-zwart lichaamshaar,
…
(dan gaat het even verder en vergelijk je me ook nog met een zwijn en een loopse vrouwelijke hond, ik durf het precieze woord niet in de mond te nemen.)
…
Mijn lieve zoogdier,
Doe me een plezier,
Ik weet niet hoe het te vragen,
Misschien kan je het niet verdragen,
Maar zou je het erg vinden,
Als ik je vast zou binden,
En als een beest als ik mag,
Hem even in je gat rag?”

Noem je dat “een subtiele ode aan de liefde en een verheerlijking van de poëtische sensualiteit van de seksuele betrekkingen tussen man en vrouw”? Het is pornografie van de meest denigrerende soort.

Ik had toen ik deze verhouding met je begon moeten weten dat ons leeftijdsverschil een probleem zou worden, en ook al vind ik dat je je soms kan gedragen alsof je een volwassen man bent, je bent het duidelijk nog niet. Ik voel me inderdaad een koe, een domme koe dat ik zo blind verliefd op je ben geworden. Maar dat is nu over, dit kan niet meer.

We kunnen elkaar maar beter niet meer zien. Jij hebt nog een heel leven voor je, en ik… nu ja, ik heb ook mijn verantwoordelijkheden, ik verwacht niet zoveel meer, dus ik heb niet veel nodig.

Het was leuk je gekend te hebben, Bertrand. Doe het goed, wat je ook doet.

Vaarwel,

Gertrude.

Lieve Gertrude,

Wat gebeurt er? Stopt de maan met stralen? Kan de zon niet meer schijnen?

Je kan, nee, je mag me niet verlaten! Mijn leven was leeg en betekenis zonder jou, je hebt me zelfwaarde en levensvreugde gegeven. Moet ik dan werkelijk terug naar het aflebberen van veertienjarige grietjes achter het bushok? Meisjes van mijn leeftijd zijn zo onbeholpen, ze lijken wel wasmachines. Ze hebben ook puisten, en ze ruiken niet fris. Ik moet onwillekeurig aan een muffe woonkamer denken als ik ze zoen, de verrotting van hun ouders zit hen in het lijf!

Ik besef dat ik in mijn lyriek, bevlogen en bezeten door de Dionysische demon, misschien een tikkeltje te ver ben gegaan. Je weet hoe groot mijn liefde voor natuurmetaforen is.

Maar mevrouw Staesens, ik vraag u met aandrang: maak het niet gedaan met mij. Ik zou niet weten hoe me te gedragen, als ik u weer zie, daar in dat muffe hok, omringd door al die idioten, die het niet waard zijn van naar u te kijken. Ik kan niet verder leven, doen alsof er niets gebeurd is! Niet als ik niet zeker weet dat ik u mag aanraken, betasten en de mijne mag maken.

Ik weet dat het verkeerd is, maar ik kan niet stoppen met u te willen. Is dat dan volwassen worden, verlangen en niet kunnen, kunnen maar niet verlangen? Het is belachelijk.

Ik smeek u: nog één keer, morgenavond. Nog één keer en dan nooit meer.

Wanhopig hunkerend,

Naar uw volle uiers,

Uw melkman,

Bertrand.

Liefste Bertrand,

Ach, ik geloof ook niet dat ik echt afscheid van je zou kunnen nemen, niet nu. Blijf na het zevende lesuur de vrijdag maar even in de klas, dan leer ik je iets.

Je lieve,

Gertrude.

P.S. Ik vind het nog steeds leuker als je me mevrouw noemt.

Een E17 parabel

2011-01-13T04:36:00.000-08:00

“No matter how many times you ask Him to forgive you for your sins,
You can pray as long as you want, even to the point of being a lamb of God,
most he ever does is sigh, shrug, and stare into the distance.
Guess he’s kind of disappointed. I must be the one to blame. Sure.
Blame everything on JC . Why the fuck not?”
J.C., the Messiah, taking up his troubled relationship with his Father.

“Poëzie (v, subst.) 1. In stukken gesneden proza dat er alles aan doet om niet als dusdanig geïdentificeerd te worden. 2. Excuus om doffe beeldspraak te verspreiden en als het ware literair uit de bek te stinken 3. Boekje waarin kleine meisjes hun seksuele onvolwassenheid belijden.”
F.D., Groot woordenboek van de Nederlandstalige pedanterie.

“Feng zi says: 'I hit the father with the stick, the father hits the son with the stick and the son throws stones at the bird. Heaven cries. I sure’d hate to be the bird, but hey, what’s he gonna do?' Master answers, says: 'shit on you'.”
Master Confukrap, One times a 1000 analogies for less than virtuous people.

Op een recht stuk van de weg die van Oostende naar Antwerpen liep,
de E17,
lag een object van een merkwaardige aard.
Het betrof,
een vierkante kist van zo’n twee meter breed en
ongeveer even hoog, maar niet helemaal.
Ze was zichtbaar voor iedereen,
op voorwaarde dat men niet vlugger bewoog,
dan stapvoets,
dat is zo’n 5 km per uur.
De kist was dus
min of meer onzichtbaar
voor het passerende verkeer.
Het zal wel een mirakel heten
Of iets met quantumwetenschappen,
Maar dat is
voor de leek
toch hetzelfde.

Een pelgrim,
die te voet was gekomen,
uit het verre noorden van Afrika,
om redenen van economisch asiel,
wat populistische politieke partijen
“komen profiteren” noemen,
liep langs de wegrand,
Op zoek naar kansen, en
vond onmiddellijk,
door zijn traagheid,
een auto had hij niet,
de kist op de weg
hij glimlachte,
en mompelde iets,
"onverstaanbaars in dat taaltje".

Hij hoopte op iets leuks.

Hij stevende op de kist af,
verwijderde het laken,
snuisterde rond en kwam prompt
tot de heerlijke conclusie dat
al zijn tribulaties
en lange, harde zoektochten
naar meer materiële welvaart en
een toekomst voor zijn kinderen,
afgelopen waren.

Hij was niet
“beter in zijn eigen land gebleven”.
O neen.

Waren het goudstaven?
Of honderden kilo's coke?
Alleen de heer kan het weten.

Hij bracht zijn handen naar boven en
bedankte de krachten in de hemel,
waarvan hij meende
dat ze hem geholpen hadden,
naïeve neger.
Hij stond daar met zijn handen,
zijn tandvlees bloot te grijnzen,
en werd toen
pardoes
door een 45-jarige trucker uit Eksaarde,
stekeblind en met de radio op,
aan 120 kilometer per uur,
in 346 aparte stukken gereten,
en over honderden meters makadam
uitgespreid en gestreken,
als beleg op een stenen boterham.

De trucker,
die Ghyslain heette en
een tamelijk goed karakter had,
kon die ochtend aan de ontbijttafel
toen hij het spek met de eieren,
dat zijn aanzienlijk veel jongere vrouw
voor hem had klaargemaakt,
opat,
ook niet bevroeden dat hij,
die namiddag,
voor de eerste keer in zijn leven,
iemand zou doden.

Maar toch was het zo.
Ook al gebeurde het per ongeluk.

Het vreemde was,
noem het een mirakel,
of een metafoor,
dat komt voor leken,
op hetzelfde neer,
dat hij het vergruizen,
en vernietigen,
van het leven van de jonge pelgrim,
niet eens opmerkte,
en er geen minuut minder door sliep,
ook al was Ghyslain,
zoals de mannen van het café zeiden,
“gene slechten”.

Ironische apologie van een gementaliseerde penis.

2011-01-11T09:58:00.000-08:00

Laat ik het me mezelf maar vergeven,
Mijn eindeloos smachtend kreunen,
mijn urenlang weemoedig zuchten,
Als een weke mossel in mezelf,
In een metersdiepe put begraven,
In de doodskist van mijn gedachten.

Laat ik mezelf maar excuseren,
Om mijn indolente en dwangmatige dralen
In de gangen van het verleden,
Om mijn dwepen met wat sterft en stinkt,
Als een gier op zijn kale knot,
Met zijn rug naar de zon gezeten,
Met de rode duisternis in zijn ogen.

Laat ik een pardon van mezelf verspreiden,
Geblaat in lege oren,
Gepleit tegen dove muren,
Als een binaire code te midden van
Polymorfe semiose,
Laat me,
Met een kwalijke geur,
de neuzen verkrachten,
en fluitend over de leegte kruipen.

Het heeft geen zin om
Al te zwartgallig te denken,
in het land van de vrolijke idioten,
in de tijd van de middelmatige imbecielen,
in dit lijf, tijdelijk en kort beschoren.

Macintosh conspiracy?

2011-01-08T11:22:00.000-08:00

Yesterday I was patrolling the lovely streets of my good old hometown when I came across an odd creature. He was wearing an old army trench coat and had a worn off pair of jeans on. His shoes looked like moonboots and he had these demented silvery gloves on his hand. He jumped about like an idiot, which completed the 'out of this world' look his clothes alone had already given me. As I shyly gazed at his face I noticed he had this utter look of madness in his eyes, which scared the dead shit out of me, so I quickly tried to get away from him. In passing him however he was able to slip a conspiracy note into my hands. I wanted to throw the thing away at first, but on closer inspection I found some things on it were, well, quite interesting. Basically, the note warns us for the human devil that will bring chaos to the world in this unholy year (MMXI). I will have put the integral text below for you, the loyal and somewhat weirdness prone reader of my Bie-log.

BEWARE OF THE MACINTOSH! IT HAS BEEN FORETOLD THAT THE EVIL ONE WOULD COME TO EARTH IN THE UNHOLY YEAR OF 1984, LINGERING FOR 17 YEARS ON THIS EARTH BEFORE SETLLING AND ESTABLISHING A KINGDOM OF DOOM! We can find proof of this throughout the holy texts of the ancients.

The bible (yeahsayer 12, 7):

"And they sayeth the evil one will cometh forth after the advent and rise of a man pursuing on his quest by a horseless horse, just propelled by two wheels and he willeth look silly and they will calleth him JOBUS andeth his carriage will be nameth SEGUWAI."

The Qur'an (Sura of the Apple)

"Many of them during that time dined from the Apples of the grandson of Abdallah, but the Seal was not pleased with this. It came during a nightly sand blizzard and forebode them to eat of the Apple. Musa, however, resisted the Seal's holy demands and bit from the Apple of the city known as Makh-Ibn Town. A voice came out of the heaven: "Be forwarned, Musa, I forbade you to eat but you ate. Now you and your kin will spend their lives sitting in damp rooms and thinking about imaginary worlds!" It is said that after this curse Musa made a contract with Iblis, the unhumble Djin."

The Epic of Gilgamesh (CH 6,5):

"And after the slaying of Google-anna, Gilgamesh and Enkidu encountered a path, most strangely shaped. And the voice of Ishtar came from heaven, exclaiming: "Because you denied me, Gilgamesh, you can only take this one path, known to mortal man as the I-PATH. Following it you will have to journey deep into the underword and suffer many hardships." And so it happened, and Enkidu cursed the earth, and was not allowed in this world anymore."

The Lalitavistara Sutra:

"Around that time Sakyamuni was temporarily blinded by the evil eye of Mara the tempter and in the darkness he had a vision. He saw a white square, not much bigger than a breastplate, and it opened in the middle thus doubling its' size and out of it shone a radiant light. And the voice of Mara said: "Heed this object. Touch it, for I will give you the unlimited power, the power as only the ancient Maya-toshi has had in ancient times." But Sakyamuni saw the hidden darkness and the straying from the path, and no transient glory did he touch. The evil vanished before his eyes, and the true jewel of Masa Dosa lingered, unsurpassed in both beauty and frugal practicality."

Pietje Puk en de grote gemene Informaticus (English version was not yet included, sorry people):

"Pietje was niet erg blij met zijn nieuwe I-pod. Het ding blokkeerde de hele tijd en het probeerde zich ook de hele tijd te synchroniseren met de nummers op zijn PC, wat Pietje helemaal niet wilde. "Maar", zei Pietje Puk, "Misschien kan ik naar de techsupport bellen." Pietje Puk belde naar de techsupport, maar er nam niemand op. "Dat is vreemd!", riep Pietje Puk,"ze zullen daar toch niet ALLEMAAL aan het vogelen zijn." Maar even later werd er gebeld en wie anders dan Steve, de grootste baas van de wereld zelf stond voor de deur! "Hoy, ben jij Pietje Puk?", vroeg hij een tikkeltje innemend. "Ja", zei Pietje Puk,"Ik ben Pietje Puk." "Neem dit schoft!", schreeuwde Steve plots en hij haalde keihard uit met zijn vuist, recht op de smoel van Pietje Puk. Pietje Puk viel op de grond, zo recht roefel naar beneden, en Steve maakte ervan gebruik om over zijn hoofd te urineren. Dat was niet lief!"

Binnen of buiten.

2011-01-08T06:08:00.000-08:00

“De dood is slechts een leerling van de liefde,
geen meester.
En hij woont zeker niet in Duitsland.”
Henry van Spaeveldt Mencius, literair criticus in
‘Over Paul Celan en andere voddenventen.’

Het is een glorieus klein monster,
Lillend, vunzig en jubilant schreeuwend,
Schurkend in de schaduw, grijnzend aan de hoeken,
Het is voor altijd voor jou,
Het is niets, maar een kleinigheid,
Een knipoog, een hand verstrengeld,
Een lach onder blonde lokken,
Het is futiel, echt,
Het is van de grootste onbelangrijkheid,
Een uitvinding van binnenhuizen,
Terwijl er buiten mensen sterven,
En de raven in ogen pikken,
En kannibalen peuters en bejaarden verscheuren,
Metaforisch gesproken, dan,
En dat is ook al jammer.

Hier is het warm en zacht,
En als onze armen en ons vlees kruisen,
En als onze lippen raken en onze banale lichamen,
Gekastijd door het leven, eeltig na wrijving, beven,
En als ons gemoed zwelt,
Tot het de ruimte vult,
Dan weet ik dat ik zo kan sterven.

Er zijn,
Geen vragen die nog resten,
Er zijn,
Geen oplossingen voor ons scheiden.
Er is alleen nu,
Er is geen morgen,
zogezegd.

De verkrachting, een verhaal over kroketten.

2011-01-04T15:48:00.000-08:00

Moreturius Degrill was in de eerste plaats een fascinerend persoon. Pas daarna was hij een klootzak en een totale verliezer. Vooreerst kon hij ervoor zorgen dat mensen zich verloren in zijn onverdeeld fantastische en breedsprakerige uiteenzettingen over de kosmos, het leven en alles daarbuiten. Het was pas na een paar keren met hem in contact gekomen te zijn dat er dingen begonnen op te vallen, kleine dingen, zeker, maar dingen die desalniettemin niet zo fraai waren.

Het viel bijvoorbeeld op hoe hij nooit echt luisterde wanneer je iets vertelde dat niet over hem ging. Hoe hij de kont van alle passerende vrouwen met een strakke blik aankeek. Hoe hij hen ook vaak effectief achtervolgde als ze in een bar hun plaats verlieten om hun spons te gaan uitknijpen. Hoe hij eigenlijk nooit iets positiefs of lovends kon zeggen over de kosmos, het leven en alles daarbuiten. Hoe hij altijd te veel dronk en dan ruzie zocht met iedereen en uiteindelijk, maar niet onbelangrijk, hoe hij zichzelf steeds verloor in uitgebreide verbale geweldfantasieën over het aftuigen van stumperds die hem hoegenaamd niets verkeerd konden gedaan hadden, veelal gehandicapten en kinderen. Hij had het ook niet zo voor de multiculturaliteit, omdat hij vond dat die niets dan problemen had gebracht.

Hij leek absoluut geen gevoelens of affectie te bezitten voor gelijk wie dan ook en hij ging er zelf ook prat op dat de weke genoegens van de liefde niet aan hem besteed waren. “Ik ben een beest van de passie, liefde is dan toch maar een secundair en week afbleeksel van wat echt telt. Stompen en gestompt worden.” Wie daarmee niet akkoord ging kon wat hem betrof oprotten, en deed dat ook meestal. Het overgrote deel van de mensheid vond hem een pompeuze eikel, ondanks zijn dashing good looks, zijn dandystatus, zijn formidabele scherpzinnigheid en zijn gevoel voor ironie.

Moreturius zelf twijfelde echter niet aan zijn sympathiciteit en morele integriteit. Meer nog, hij vond zichzelf het einde, een formidabel mens, met bijna bovenmenselijke gaven. Hij was om zijn eigen woorden te gebruiken “een toffe peer, maar dan zonder zoetheid”. Hij achtte zichzelf ook een goed minnaar en die overtuiging straalde, zoals dat vaak gaat, af op de vrouwen die hij ontmoette.

“Ze lijken maar al te bereid om met hun scheur open op hun rug te gaan liggen, die wijfjes. Aan zo’n bink kunnen ze niet weerstaan”, zei hij, waarna hij met zijn linkerhand zijn kloten iets meer naar boven in zijn broek trok en met zijn linkerhand zijn glas pils leegdronk. Zijn vrienden knikten en lachten. Hij had een exquis gezelschap van ja-knikkers en idioten om zich verzameld, een select clubje.

Zijn criteria voor lidmaatschap waren eenvoudig, iedereen kwam in aanmerking, maar wie hem tegensprak vloog eruit. Over de blijvers sprak hij met eerbied en op serene toon, dat was hun beloning. “Dat zijn mijn maten, mijn echte makkers.” Niemand van hen kon het tegenspreken of ontkennen, ze waren er immers voor geselecteerd om het niet te kunnen.

Nog iets waar Moretorius vaak over pochte was over zijn fantastische gaven als amateurkok. Zijn specialiteit was de zelfgedraaide kroket.

“Mensen denken vaak dat kroketten maar banaal voedsel zijn”, declameerde hij keer op keer,” maar dat is een belachelijke en banale gedachte van mensen die niets van koken kennen. De waarheid is dat de kunst van het kroketten maken één van de hoogste gastronomische disciplines is, en dat hij, die deze kunst beheerst, en alleen hij, een meester van het culinarisme mag genoemd worden. En ik, ik beheers die kunst tot in de puntjes.” Het was dan aan zijn vrienden om de juiste gevolgtrekkingen te maken, wat ze al gauw deden, tot zijn trots en grote tevredenheid. Hij vond dat zijn selecte kring niet selecter kon worden, en ook niet perfecter. Voor de zekerheid zei hij toch nog “Ik ben een meester van het culinarisme”, waardoor alle twijfel werd weggenomen.

Enkele vrienden pinkten een traan weg en toen ze in zijn afwezigheid, want hij ging vaak vroeg slapen om rimpelvorming op zijn gezicht tegen te gaan, zijn uitspraken prezen waren er een paar die helemaal in de ban van een geweldige emotie kwamen en geen woord meer konden uitbrengen.

Op een avond in juli reed hij met zijn BMW cabriolet door de lauwe avondlucht. Hij had zijn trui rond zijn schouders gebonden, wat hem altijd een gevoel van jeugdige onstuimigheid gaf en hij genoot van de omgeving en de luide muziek die door de speakers van zijn bijzonder krachtige audio-installatie kwam. Op een bepaald moment zag hij een knappe jonge vrouw met motorpech aan de zijkant van de weg staan. Hij twijfelde geen moment en besloot om haar te versieren.

“Oké, groovetime”, dacht hij en hij parkeerde zijn auto voor die van haar op de berm. Ze bleek Irma te heten, wat hij maar een belachelijke naam vond, en ze was een lieflijke bruinharig meisje van een jaar of twintig. Na haar met het vervangen van haar band geholpen te hebben keek hij diep in haar ogen. Hij dacht: “ Ze valt zoals bakstenen vallen als ze van een hoogte naar beneden gelaten worden, keihard en zonder enige restricties. Voor mijn onweerstaanbare charme.” Hij nodigde haar uit om bij hem thuis iets te komen drinken. “Wie weet, kunnen we wel een kroketje eten”, zei hij, zonder met zijn ogen te knipperen. Irma keek lichtelijk verbaasd naar hem terug. Hij keek even naar zijn biceps, en merkte op dat ze nog steeds bruin gebronsd en gezwollen waren. Dat was een opluchting. Irma liet haar auto staan en stapte naast hem in. Hij schakelde meteen naar tweede, gaf serieus gas en racete de baan op. “Speciale naam, Irma”, zei hij. Ze knikte. “Wat zijn die man zijn tanden wit”, dacht ze, maar ze zei er niet van. Ze was niet het soort van vrouw dat vaak of vlug complimenten gaf.

Toen ze bij hem thuis arriveerden had ze nog maar nauwelijks iets tegen hem gezegd. Hij daarentegen had haar al bijna alles verteld wat er met hem gebeurd was de afgelopen vijf jaar en hij maakte geen aanstalten om te stoppen met tateren. Hij parkeerde de auto voor zijn deur en legde de motor af, waarbij hij haar even schalks en, zo hoopte hij, sexy aankeek. Hij had het kinderslot van de deur aan de passagierszijde ingesteld, zodat hij een heer kon zijn als er mensen keken en nadat hij was uitgestapt keek hij even sardonisch glimlachend naar haar tevergeefse pogingen om zelf de deur open te doen. Met enig misbaar stapte hij naar de andere kant van de auto en maakte de deur open, waarna hij haar zijn hand aanbood. Ze nam zijn hand aan en stapte koket uit de auto.

“Dit wordt een superavond, die griet is zo geil als boter”, dacht hij.
Ze stapten zijn huis binnen en hij leidde haar rond waarbij hij niet naliet om haar te imponeren met zijn meticuleus uit magazines overgenomen interieur en zijn door literatuurprofessoren samengestelde boekenkast. Hij vroeg haar om het zichzelf makkelijk te maken en te doen alsof ze thuis was en nadat ze haar schoenen had uitgedaan en op de sofa was gaan zitten kondigde hij aan dat hij kroketten voor haar zou maken. Het was zijn ultieme verleidingstruc. Ze wierp nog tegen dat ze niet zoveel zin had om te eten maar dat bezwaar wuifde hij weg.

Hij ging naar de keuken en deed zijn kookschort om en hij begon met een aardappelpasta te bereiden. Binnen de kortste keren had hij een tiental goudbruine kroketten gebakken. Hij deed ze in een schaal en kwam weer in de woonkamer binnen. Toen hij haar hoofd vanachter de plant zag verschijnen leek er niet veel aan de hand, maar hoe dichter hij kwam, hoe meer het hem opviel dat ze poedelnaakt was. Zijn mond viel open van verbazing.

“Wil je geen kroketje”, zei hij en hij rinkelde schaapachtig met zijn schaal. “Ik lust geen kroketten”, zei ze, en ze trok hem bovenop haar. Ze had zijn kleren in geen tijd uitgetrokken en stak zijn lid in haar muts.

Nu, ze was een prachtige vrouw met mooi haar en een geweldig lichaam en het hoeft niet gezegd dat hij van hun hitsige vrijpartij genoot. Maar toch lag er een nevel over zijn fysieke plezier, want het was niet helemaal verlopen zoals hij dat had gewild. Ze hadden eerst kroketten moeten eten, dan had hij ondertussen een plaatje soulmuziek opgelegd en daarna had hij haar een glas wijn uitgeschonken en haar traag maar zeker uitgekleed. Nu was het allemaal ontzettend prozaïsch geweest en hoe meer hij erover nadacht, hoe meer hij zich een gevioleerd man voelde. Ze reed met haar kathedraal van een lichaam op zijn piemel en ondanks zijn irritatie kon hij niet laten om meebewegend te kreunen, haar kont vast te nemen en na een paar minuten haar poes krachtig vol te spuiten. Ze schreeuwde en viel bovenop hem, zuchtend als een gek. Met het verlaten van het sperma uit zijn lichaam kwam meteen weer zijn gevoel van irritatie naar boven. Hij duwde haar onzacht maar niet al te ruw van zich af en ging op zijn zij naast haar liggen.

“Wou je dan echt geen kroket?”, vroeg hij verbaasd.

“Ga je nu godverdomme zwijgen over die stomme kroketten!”, snauwde ze terug. Hij keek verbaasd naar haar gezicht en zag dat haar bruine ogen vurig en gemeen stonden, ze had een harde trek rond haar mond. Hij stamelde iets, maar ze onderbrak hem. “In wat voor een lelijk dwaas huis woon je ook? “ Ze vroeg hem ook of hij een sigaret had, waarop hij op verontwaardigde toon antwoordde dat hij geen sigaretten had, omdat hij roken een onheuse gewoonte vond.

“Oké, loser. Dan ga ik even sigaretten kopen”, zuchtte ze. Ze stond op een stapte in haar rokje en knoopte haar blouse dicht. “Houd die pik wat stijf”, want ik ben zo terug. Ze lachte alsof hij een hoer was die ze net een bundel biljetten had gegeven en ze knipoogde liefdeloos.

“Ze heeft helemaal geen klasse”, dacht hij en toen hij haar door zijn voordeur zag verdwijnen wist hij dat hij net verkracht was.

Hij voelde een brok in zijn keel zitten en zijn maag zat in de knoop door de emotie. Hij voelde de nood om aan iemand te vertellen wat hij meegemaakt had dus hij nam zijn gsm en hij belde één van zijn vrienden op. Die vond het helemaal niet erg dat hij zo laat nog belde. “Integendeel zelfs, ik vind het super dat je aan me denkt”, zei hij. “Er is iets vreselijks gebeurd”, riep hij in de hoorn. Zijn vriend reageerde precies zoals het moest, met nauwelijks verholen horror in zijn trillende stem vroeg hij wat er dan wel gebeurd was.

“Ik heb de meest wrede, gevoelloze en narcistische vrouw ooit ontmoet. Ze heeft geen culinaire smaak en ze heeft ook nog een lelijke naam”, zei hij.
“Gooi haar er dan uit! Je bent wel beter dan dat!”, zei zijn vriend.
“Je begrijpt het niet”, de brok in zijn keel kwam terug en hij voelde de tranen in zijn ogen komen, “ik ben stapelverliefd op haar, ik denk dat ze de vrouw van mijn leven is.” Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn en hij zette zijn telefoon af.

Toen ze terugkwam lag hij nog steeds in zijn blote flikker op de zetel. Hij keek haar aan alsof ze het allermooiste was dat hij ooit gezien had. “Wat zit je daar zo stom te grijnzen, idioot? Heb je weer van je stomme kutkroketten gemaakt of zo?”, zei ze.

“Het is pure poëzie, die woorden van haar”, dacht hij. Ze doofde haar sigaret door ze met haar hiel op zijn mat uit te drukken, kwam naar hem, gaf zijn penis een tikje en verkrachte hem opnieuw.

Een lied voor de burgerman

2011-01-03T05:26:00.001-08:00

Raak de blaadjes, maai het gras,
Strooi zout op debiele slakken,
De melaatsheid in je ziel kan
Alleen maar dieper zakken.

Je wijf heeft twee verlepte peren,
Je lijf gaat langzaam aan suiker kapot,
Je vrienden zijn hele grote heren,
En ik ben dan wel de zot.

Je bibliotheek is geen kattenpis,
En je auto is je trots, kan je me tonen,
Wat het zoveelste nieuwe snufje is,
Dan kan ik interesse veinzen.

Ik heb je eigenlijk niets te zeggen
Behalve dat ik je kom pakken
De hond, je vrouw, je dwaze jongen,
Ik kom iedereen in stukken hakken.

Voor elkeen komt een vrolijk doel,
Ik begraaf je vrouw als mest in het bos,
Je blonde dochtertje wordt een stoel,
En van je hond maak ik een Macintosh.

Nachthonger.

2011-01-01T15:52:00.000-08:00

"A bite to calm my mind,
a sip to smooth my thoughts,
are the only things,
that keep my brain,
from falling apart."
(Antoniu Lesucre, 'Memoirs of an eating disorder', p.124)

Houd mijn kussen warm, mijn lief,
Ik ben maar een poosje weg,
Ik ga even naar de koelkast,
Een goede oplossing voor die kleine,
Honger, die knaagt en fret,
Zo dwars door mijn domme dromen.

Misschien eet ik een boterham,
Of een stukje lasagne, misschien,
Die je zo lekker kan maken,
Ik vreet als een bezetene,
Met snelheid en precisie,

Dus slaap maar door,
Leg je hoofdje neer,
Laat je lieve boezem rusten,
En sluit je ogen.

Het heeft geen zin om te denken,
Wat als hij nu weg zou gaan,
Om in Siam langs groene velden,
Onze grote enge vijand te gaan
Bestrijden, als een echte held,
Bezeten van alle nutteloosheid,
die alle echte heldendaden delen.
Ja,wat dan?

Nee,
Mijn lief slaap maar,
Pieker niet,
De slaap van de rede,
Houdt ons samen,
Als het moeilijk wordt,

Houd mijn kussen warm,
Onze liefde blijft,
Ook als ik ben verdwenen.
Of dat valt tenminste toch te hopen.

A note on the old year

2010-12-31T06:54:00.001-08:00

How much happier, I was,
Just a mere year ago,
Though it now seems,
Like a thousand years.
Broken in your gentle embrace,
Sheltered and sighing
Between your loving thighs
And nurtured by your mouth
And lips, completely
Envisioned in your laughing brown,
Compassionate eyes.

I am a sensuous swine.
Please forgive me.

You will always be,
If the occasion allows me,
To be nothing but a scribbling
Sentimental fool,
A part of me.

And you will,
leave my memory no more.

Even though,
Our struggles fought
I can’t but think,
It’s all for the best,
This rupture I am feeling
As if my heart was torn,
From my ragged breast.

Sick and sickening,
Weary from all this mundane
And futile bickering and bitching,
I want to rest and be gone,
But I can’t but sleep and eat,
Cowardly and vainly follow,
The uttermost logic of things,
And wait for my end.

De geschiedenis van de westese wijsbegeerte.

2010-12-29T09:55:00.000-08:00

Thales en zijn vrienden, de klassieke filosofen, besloten op een dag om een excursie te ondernemen om de filosofische vriendschapbanden wat steviger te maken. Er was de dagen ervoor heel wat gekibbeld en iedereen meende dat een wandeling allen goed zou doen. Op een bepaald moment liepen de wijsgeren voorbij een wilde rivierbedding.

“Mooi water!”, zei Thales, “dat is vast de oorsprong van alle leven!”

De meesten knikten en bijna iedereen verklaarde luidop zijn welbevinden. Iedereen behalve Thales’ vriend Anaximenes, die niets zei. Hij staarde naar boven en bevond zich klaarblijkelijk in hogere sferen.

“Niet akkoord, Anaxi?”, vroeg Thales kameraadschappelijk, en hij gaf de man een vriendschappelijk klopje op de schouder. Anaximenes viel echter totaal uit de lucht, brak zijn nek en was op slag morsdood.

Iedereen stond er maar wat ontredderd bij, behalve Socrates, die zich geen vragen stelde. Ook Parmenides scheen het niet goed te begrijpen.

“Is hij dan niet altijd al dood geweest?”, vroeg hij zichzelf luidop af. Heirakleitos gaf hem hierop een lap tegen zijn voorhoofd, waardoor hij in de rivier viel en terstond verzoop.

“Nu zijn er al twee dood!”, riep Seneca, “Dat moet het lot zijn!” Maar niet iedereen was daarvan overtuigd en velen hadden het gevoel dat er toch iets ondernomen moest worden. Pythagoras stelde voor om muziek te maken, maar dat vond bijna iedereen ongepast.

“Ik heb een Idee!”, zei Plato, waarop hij zweeg.

“Kan je iets concreter zijn?”, vroeg Aristoteles.

“Als je goed nadenkt weet je het al”, zei Plato. Maar hoe ze hun hoofd ook braken,
niemand scheen op het Idee dat Plato bedoelde te kunnen komen.

Protagoras suggereerde om aan Anaximenes en Parmenides zelf te vragen of ze dachten dat ze dood waren. Ze deden dit. Na een tijdje proberen bleek er echter geen antwoord te komen. Voor Epicurus was de maat vol.

“Foert, als ze niet willen antwoorden laat ze dan liggen, mijn vrienden waren het toch niet. Ik ga in mijn bloot gat in mijn hof liggen”, zei hij en hij vertrok, op de voet gevolgd door een geïntrigeerde Diogenes van Sinope, hobbelend in zijn ton.

Het hele voorval leek op een impasse te gaan uitdraaien, maar het toeval wou dat ook de middeleeuwse filosofen net die dag een excursie hielden. Eriugena had hen immers beloofd om eindelijk eens uit te leggen wat de vier naturen van de Heer nu eigenlijk waren. Hij riep iedereen samen en liet hen plaatsnemen voor de grote theofanie. Toen iedereen neerzat had hij naar het plafond gewezen en “kijk daar den heiligen geest!” geroepen. Toen iedereen naar boven keek had hij het op een hollen gezet, recht het woud in. De woedende bende had daarop vloekend de achtervolging ingezet.

De opgejutte groep Middeleeuwers bereikte de rivierbedding en Augustinus zag meteen dat er iets mis was. De klassieke filosofen biechtten hem terstond op wat er gebeurd was, dat er al twee filosofen gestorven waren en dat ze niet echt nog durfden bewegen uit vrees voor meer doden.

“Ho maar, twee doden, dat is niet erg”, zei Augustinus, “ze waren vast toch al verdoemd, niets aan te doen. We zien ze terug tijdens het laatste oordeel.”

Terwijl Augustinus zo sprak was Pelagius helemaal rood aangelopen. Hij vloekte eens maar zweeg uiteindelijk toch, want Augustinus kreeg meestal gelijk van de overigen.

Thomas van Aquino vond het hele probleem maar triviaal en zei dat ook.

“Met alle respect voor de klassieken, maar de echte vraag is hoeveel mensen de heer zou kunnen doen sterven, gesteld de beperkte deelbaarheid van de tijd”, zei hij, “we kunnen het antwoord vinden als we het goddelijke licht laten schijnen.” Hij meende het.

Iedereen vroeg zich echter af waar hij het over had en menig wijsgeer voelde zich een beetje geïntimideerd door zijn formele eruditie.

Giordano Bruno, die altijd al een beetje een durver was geweest, trok zijn stoute schoenen aan en zei; “de kosmos is oneindig en er zijn natuurlijk nog vele werelden, dus de heer kan oneindig veel mensen laten sterven.”

De middeleeuwse filosofen waren geschokt en ook Thales en de zijnen keken niet echt tevreden. “Wil je soms zeggen dat God niet bestaat”, vroeg Anselmus van Canterbury,” ik heb het bewijs nochtans bij mij hier!” Hij flapperde met een papier, maar stak het vlug terug weg zodat niemand kon lezen wat erop stond. Bruno stotterde dat hij het zo niet bedoeld had, maar ze luisterden al niet meer. Er werd besloten tot drastische maatregelen. Ze besloten om Bruno in brand te steken. Boethius, die altijd al een zachtaardig en troostend karakter had gehad, ging ongemerkt dichtbij Bruno staan en fluisterde: “Ik zou wel helpen, maar ik ben bang dat ze me dan zouden wurgen.”

Ze sprokkelden hout, bonden Bruno aan een paal en maakten aanstalten om hem in brand te steken. Augustinus twijfelde echter.

Hij zei: “Ik twijfel.”

Hij had de woorden nog maar net uitgesproken of René Descartes, die zich al de hele tijd achter een boom verstopt had, kwam te voorschijn. Hij nam de toorts uit de handen van de kerkvader en wierp hem zonder verder nadenken op de brandstapel.

“Als er twijfel is, mag je zeker zijn!”, zo verklaarde hij zijn boude actie. “Dat weet ik nog zo niet”, zei Immanuel Kant, die nu ook vanachter een boom sprong, “maar het is goed dat je erover begint.” “Hij was alleszins een staatsgevaarlijk figuur,die Bruno”, zei Thomas Hobbes, die op zijn beurt uit de kruin van een grote eik kwam gesprongen.

Meer en meer moderne filosofen sprongen nu vanachter de bomen in het woud en de Klassieken en de Middeleeuwers voelden zich meer en meer in het nauw gedreven. De bisschop van Berkeley wist hen echter gerust te stellen met de mededeling dat hun aanwezigheid waarschijnlijk toch allemaal maar een droom was van iemand anders. Karl Marx en Friedrich Engels waren niet geamuseerd.

“Een typische opmerking van een bourgeois kapitalist”, zei Marx en hij streek zijn baard glad,“als het een droom is mogen we uitgebuit worden, wil je waarschijnlijk zeggen.”

Een felle discussie tussen de twee ontstond, alhoewel Berkeley volhield dat het geen discussie was maar een monoloog. Adam Smith moeide zich echter en Marx werd door een onzichtbare hand de mond gesnoerd. "Ik voel mij soms zo verkeerd geinterpreteerd", morde hij nog, maar de hand drukte al snel al zijn bezwaren weg.

In de stilte die ontstond vroegen de timide middeleeuwers aan de modernen of ze er goed aan hadden gedaan om Bruno in brand te steken, of niet.

“Was het in overeenstemming met het subjectief beginsel van uw wil?”, vroeg Kant. Maar dat wisten ze niet. Blaise Pascal vond het allemaal maar huiveringwekkend en zei hen dat ze in hun hart moesten kijken. Erasmus zei dat het niet echt humaan was om iemand in brand te steken, maar hij werd weerlegd door Hume die zei dat humaniteit niet door feiten bepaald werd. “Ach ja, wie kan dat nu wat schelen, als het maar werkt”, zei John Dewey en velen gaven toe dat daar wel iets in zat.

“Maar hoe weten we dat God het zo wil?”, vroeg één of andere kerkvader timide.

“God?”, riep Feuerbach uit en hij begon smalend te lachen. “God bestaat niet!”

Hierop ontstond er zo’n ruzie dat alles gewelddadig uit de hand leek te gaan lopen. Hume smeet aan de lopende band boeken in het vuur en Nietzsche sloeg mensen met een hamer op het hoofd. Levinas bedekte zijn ogen en huilde zilte tranen, hij vond het echt geen gezicht. Wittgenstein trok zich niets aan van de hele scene, zette zijn ladder tegen een boom, kroop erop en begon kastanjes te plukken.

Husserl sloeg de ruzie van een afstand gade en zei “Ik vind het echt een fenomeen! Maar het is moeilijk om de essentie nog te zien.” “En het ergste moet nog komen”, opperde Schopenhauer. “Zo’n vaart zal het wel niet lopen! We leven uiteindelijk in de beste van alle werelden”, zei Leibniz, waarop Voltaire smalend lachte. “Jij hebt gemakkelijk praten, meneer de aristocraat.” Marcuse, Horkheimer en Adorno probeerden kritisch te blijven, maar wachten af tot Marx iets zei. Die zat echter in een hoekje te mokken en de internationale te zingen.

“Ach reageer er niet op”, zei Russel tegen Leibniz, “wat hij zegt is toch niet logisch!” Als uit het niets maakte Wittgenstein zich kwaad van op zijn ladder. “Iedereen zou beter zwijgen waarover ze toch niet kunnen spreken, hoe kan ik mij nu zo concentreren op het plukken van mijn kastanjes?”

Zijn woede was zo groot dat niemand nog een woord durfde zeggen, en Hegel uit pure angst zelfs de Geest liet. William James, altijd al de meest pragmatische van de bende, liep naar Wittgenstein en stampte zijn ladder om, waarna die zijn nek brak. Zijn mand met kastanjes viel recht voor de voeten van Sartre die ze gretig binnenhaalde. Iedereen was verbouwereerd door de daad van James en het werd muisstil in het bos.

“Niemand moet James veroordelen”, verbrak Heidegger de stilte, “wat hij deed was uiteindelijk perfect te begrijpen vanuit de tijdsgeest.”

“Gij zijt ook nogal nen totalitarianist”, riep Hannah Arendt woedend uit.

“Het zal Tijd Zijn dat iemand dat zei!”, riep Heidegger uit.

“Iedereen is toch vrij om te doen wat hij wil!”, viel Sartre Heidegger bij, wat velen verraste, aangezien de twee vaak ruzie maakten.

"Vrij of niet. Je hebt wel alle kastanjes voor jezelf gehouden, je had ook wel even aan de minder fortuinlijken kunnen denken!", zei John Rawls beschuldigend tegen Sartre. Hierop ontstond er een handgemeen tussen de twee waarbij Sartre uiteindelijk met de sluier van Rawls gewurgd werd.

De kastanjes werden hierop herverdeeld. Alweer viel er een moment van stilte over de groep.

“Dat is toch geen rechtvaardigheid, ik heb evenveel kastanjes gekregen als de rest maar ik heb er wel veel harder voor gewerkt!”, snerpte Nozick opeens. "Jij, boef! Ze zouden je moeten disciplineren en in de gevangenis moeten steken", riep Michel Foucault, die zijn kastanjes voor geen geld ter wereld wilde afgeven. Iedereen begon nu door elkaar dingen te roepen over rechtvaardigheid en kastanjes.

De discussie liep nog harder uit de hand toen Kierkegaard plots ironisch begon te doen over de kastanjes van de anderen. Het leek maar een kwestie van tijd voor er weer een dode viel.

“Hola, wacht eens even!”, riep plots iemand met luide stem. Iedereen keek op en stopte met knokken.

Het was Lyotard. Hij wees op zijn horloge. “Ik zie hier net dat het narratief gedaan is”, zei hij, “dus we gaan beter naar huis.” Er volgde wat gemompel en gemor. "Het heeft hier misschien al lang genoeg geduurd", zei Bergsson,"maar dat is natuurlijk subjectief." Maar dat vonden de meesten ook maar zever.

Fukuyama beaamde wat Lyotard had gezegd. “Het is beter dat de geschiedenis hier eindigt”, zei hij.

Derrida probeerde nog om een andere interpretatie af te dwingen maar uiteindelijk werd hij door Nietzsche overhaald om ermee te stoppen.
“Het heeft toch geen zin”, zei hij, “dus we kunnen ons maar beter op café gaan amuseren met dionysische liederen zingen.” Plato zei: "Een goed Idee", en daarmee eindigde de woudtrip ongeveer zoals hij begonnen was.

Het hele gezelschap sprong in de auto van Camus en reed naar de bar aan de rand van het woud. Ze waren alweer een dag ouder en heel wat wijzer, maar nog steeds geen wijzen.

Verfusion/conwarring

2010-12-28T07:03:00.000-08:00

De ardente dampen of my past
Are creeping like Muselmannër,
(Ghosts from oude vuile Läger)
Door mijn hoofd et puis, moi,
I can’t but see, projeté partout,

Your soft en zoete bruine ogen
My rough en kwalijke handen
En de shame, de diepe silly sin,
That invades mein ganzes Leib.

Twijfel niet,
Aan mijn eerlijkheid.

Bedrieglijke momenten.

2010-12-25T09:15:00.000-08:00

We wreven langs elkaar,
Als steelse bleke tieners,
Of misschien als haringen,
Die uit het water,
Plots ook leven konden.
Je zei:
“Humor is voor mannen,
Maar trek hier toch maar aan.”
Je keek zo hartverscheurend,
Mijn weke ziel aan flarden,
Als toen mijn dode konijn Theo,
Dat ik als kind in een put begroef
En waarvoor ik bittere tranen huilde,
Me die eerste trage nacht kwam kwellen.
Ik zei:
“Er is me niets aan gelegen,
Om nu niet met je om te gaan.”
En ging wat verder staan,
In een poging om de coolste jongen
On the modderfokking block te zijn,
De waarheid zijnde echter,
Dat ik wilde,
Je strelen en bezitten,
En wel meteen,
Wat me niet congruent leek
Met jouw begeerte,
Of misschien ook wel,
Er is geen zekerheid hier in het ondermaanse,
Zon en ster en wichelaars kunnen ons niets vertellen.

Maar in de zware gulheid van je blikken,
Over je appelwangen die naar boven wipten,
In het dal voor de heuvel van je lippen,
Was een heimelijke zoetheid wellicht geslopen,
Een plichtdier ooit, nu
Een beest, gek van verlangen.

Up up up, on the downside.

2010-12-19T13:26:00.000-08:00

"There is one big advantage to being a lonely prick. You don't have to go christmas shopping." Frank D'hanis, seemingly kidding around.

My friends are all getting themselves marriages at a pace that, to me, seems ludicrous. they are also all buying houses in the city. Even worse, my enemies are also getting married. Luckily I don’t have a lot of enemies, nor do I have a lot of friends. (As a matter of fact, I don’t think I have, even a single enemy, which makes me wonder if I’m really alive at all.) This is a good thing, I am grateful for it, since I never cared a lot for the presence of other people. I am a product of the individualistic west, a private and introverted person, social sickness is a game we all play. But even so, I can’t touch a girl and not fall in love with her. I just can’t. So better not to touch anybody, but that, of course, is also impossible.

Nobody, however, wants to feel totally alone, no matter how misanthropic he might be. But we have no choice, as life progresses, as we get old, as we start wearing the cloak of old age, as we get wrinkled, hands, knees, back and face. We are rocks, sinking in the ocean, we are all apart and blind, alone in the blue, stranded in the deep, till darkness swallows us up completely. Gobble, the heart is, indeed, a lonely hunter, and an unsuccessful one by nature.

As I’m looking at the pictures of my friends’ happiness, the radiant smiles, the white dresses, the perky tits and buff frowns into the camera, the walks in the park and the blue eyed cute children, I can’t help but feel that life is a transient and silly stage in a play that makes no sense whatsoever. This thought makes me smile, even in a dark time like this one. At an hour when I should be sleeping, I write and drink whiskey and grin like a fool. If anybody could see me they’d think I was feeble minded.

Happiness, as viewed from my external position, depresses me in the softest of ways. I’m like an old man looking at a young girl in a crepe silky summer dress as she progresses through the streets to meet her young lover. She stumbles, wearing her clumsy shoes, but she doesn’t care, she’s expecting. And the old man thinks as he sits and feels his bones and the ruins of his body, “She looks so soft and young and happy I could cry, but I won’t because I’m old and there’d be no point.”

I tend to look at things as if I were over one thousand years old, gray and dull and tired of my long and unsuccessful life. It’s a sad way of looking at thing, but I haven’t heard one single sensible alternative yet. Maybe I should look for a guru, or a sensei. Or maybe I should start by believing all the things I have never believed before.

That there will be redemption for the meek, and also for the strong, albeit not all of them.

That herbal medicine is a good alternative for chemically romancing our bodies with the sophisticated products of large or semi large evil and not so evil corporations.
That looking at the stars can and will tell me a lot about the characters, the minds, the ethics, yes even about the fate of myself, my neighbors, relatives and family members.

Similarly, that you can judge one’s character by looking at his toes and feet. That you can judge one’s character by looking at the lines on his hand. That you can judge one’s character by looking at his eating habits and/or his love or hate for small furry things, such as cats, baby rats and mink coat hats.
That the important things in life are decided by the flip of a coin or the drawing of a card. That if we really look for it we can see hints about the goodness and the essentially benevolent future of everything in our everyday life. That we should always be alert for this, and that we should keep our minds open.
That we all deserve and in fact will find happiness and love and that we should keep our faith and cross our fingers and not complain too much.
Truth is, even if I would be willing to try, I can’t believe those things, not really.

Sometimes I find myself sitting on the inside of a train or on a bus staring at the mesmerizing good looks of a girl, and while she’s unaware of my excited state, just reading a book or smiling as she looks at the snow filled landscape of my sad and green flat country, I am just dying to get inside her. I want to be near her, be naked next to her body and I would like to tell her that I’d always stay with her, even if I really know it’s a lie and all my seemingly profound feelings are just caused by horniness or confusion, or both. There’s no escape from desire once you allow it. There’s no need to not allow it, however. So I guess, I’m doing fine. I wish I could really believe that.

Breuk/ruptuur (maal hetzelfde).

2010-12-12T15:11:00.000-08:00

Het is zondag,
Mijn lieve leden omsluiten
De tenebreuze last van jouw geweten,
Het snikken van een voldaan verleden,
De dwalingen van een vrouw alleen.

Maar ik weet,
Hier is geen verlossing,
Niet in dit huis, niet bij dit lijf,
De gastheer wordt geplaagd door muizen,
Die zijn fundamenten en dakspanten aanknagen.
En hem doen trillen op zijn benen.

Het is waar, je kan de tremolo voelen,
Jij ook hoort de klokken in Keulen luiden,
En de donder die de donkere hemel wil verharden.
Maar je blijft blind voor natuurfenomenen,
Knijpt met je oogleden het blozen uit je wangen, en
Verdwaasd door verlangen, zie je niet wat voor je ligt.

Ik steek mijn vingers naar voren, scheef naar boven,
Mijn duimen zijn krom, met platte nagelriemen,
En harig als trollen.
De mogelijkheid van alle aanrakingen bengelt
Als een snoepje voor een kind,
Lachend, koddig, gehandicapt en suikerziek, in
Die gapende kloof tussen onze monden,
Een gevaarlijk wapen, voor diegenen
Die het verlangen daar bespeuren,
Maar we zijn geen klimatologen,
We zitten met onze neus vlakbij de feiten.
We zijn cartofoben.

We zijn twee guppies op het droge,
Onze vinnen molenwieken spastisch,
Naar een oord om te verliezen,
Een bos, een hei of een oase,
Wat hier niet valt kwijt te raken,
niet in deze tijd, niet met deze handen
niet hier,
niet nu, mijn lief,
het is zo triest,
je moet wel huilen,
Niets aan te doen.

Sollicitatie 'Grapjas' bij de krant De Morgen

2010-12-09T10:11:00.001-08:00

Betreft: Open sollicitatie vacante functie ‘Grapjas’ bij De Morgen.

Lieve hoofdredacteur en/of HR luitjes,

Ik ben een trouwe lezer van jullie krantje. Jullie horen dat vast graag, durf ik te wedden, en er komt dan nog eens bovenop dat ik de laatste grote intellectueel van het Avondland ben, dus dat is wel een pluim in jullie revers. Bravo hoor.

Maar voelen jullie zich toch ook maar niet te geflatteerd. Zo goed is De Morgen nu ook weer niet. Eerlijk gezegd zou ik het blad mocht ik, bijvoorbeeld, een Brit zijn nog niet gebruiken om mijn hol mee af te vegen. Het is gewoon dat alle andere kranten in België nog meer kut zijn dan die van van jullie. Vandaar mijn evidente keuze voor De Morgen. Hebben jullie even geluk zeg.

Er zijn dus wel een hele hoop dingen die wat beter kunnen in De Morgen, maar ik zal jullie niet bezwaren en vervelen door al die dingen op te sommen…
Grapje! Ik ga dat natuurlijk wel doen, jullie journalisten bezwaren en vervelen me bijna elke dag dus het lijkt me niet meer dan eerlijk dat ik ze even een koekje van eigen deeg bak. Laten we eens stap voor stap door de krant van vandaag (9 december) gaan. Tot pagina drie, want daarna is mijn pizza wellicht klaar, en zo belangrijk is deze hele kutbrief nu ook weer niet.

Op de hoofdpagina pakken jullie groot uit met een scoop (hoop ik toch) over een gehandicapt kind en de beroepsfouten van een dochter. Lijkt me eerder een artikel voor de voorpagina van Het Laatste Nieuws of Dag Allemaal, maar goed, we zullen er voor de eenvoudigheid van uitgaan dat het merendeel van de lezers van De Morgen subintelligente debielen zijn. Yves Desmet heeft dan een opiniestuk klaar op pagina 2 waarin hij het begrip schade analyseert. Hij gaat er daarbij vanuit dat hij dat ook kan. Dat is niet echt het geval, maar toch mooi geprobeerd.

Ik vind Yves een sympathieke mens. Ik had ooit eens een les van hem, en we vroegen hem of hij de linkse zaak en lifestyle niet met elkaar vond conflicteren, maar daar kon onze guitige salonsocialist alleen maar om glimlachen. Dat doet hij wel meer, hij argumenteert niet echt, maar wint toch op pure retorische schalksheid. Schattig, maar een beetje irritant in een krant. Bovendien heeft de mens absoluut geen gevoel voor humor. Hij zou er dus beter aan doen van meer op zijn pleemuur te schrijven en minder in de krant.

Dat geldt ook voor de ouwe mopperaar Hugo Camps, die drie keer per week een column schrijft, die dan op de voorpagina verschijnt. Zo gaat dat. De misantropische observaties van Camps toveren bij mij nu eens een diepe zucht uit mijn lijf en dan weer een grimlach op mijn gezicht, met een veel hogere frequentie van het eerste effect. Ik denk eerlijk gezegd dat iedereen zijn gemompel een beetje ziek is. Het is een leuke vondst om De Laatste Show ‘metafysica’ te noemen, maar waar slaat het in godsnaam op.

Ha wacht, het slaat op niets. Het is gewoon halfseniele pedanterie van een verzuurde malloot. Kan ik alleen sympathie voor hebben, maar ik wil zijn bullshit niet noodzakelijk ook nog lezen.

Erger gesteld is het met de kurkdroge azijnkan Margot Vanderstraeten, die ook al
drie keer per week een column op de voorpagina mag volkwakken. Margot verwart literair schrijven met het geven van random incoherente observaties.

“Ik zag een fiets. Dan zag ik een kind. Daar was een vader bij. Die vader was niet gelukkig. Veel mensen zijn niet gelukkig. Geluk is asperges eten.” Zoiets.

Eens ze uitgerambled is plakt ze aan het inconsistente geheel dan nog een moraal die de secretaris van de bond zonder naam nog beschaamd zou doen wegkijken en klaar is Kees, verbale diarree is geschied.

“Het leven in de stad is een kooi zonder einde met een deur van gelatine. Maar wie heeft er nog trek en de duiven slapen al.” Zoiets.

Wel, nu ik het zo herlees, dat is eigenlijk nog beter dan Margot haar gekribbel. Ze schrijft prut, ik denk dat dat de technische term is. Prut.
Op pagina drie van de krant gaat het helemaal fout. Het gaat om een paginabreed stuk over de Belgische politiek met de titel “Griekse tragedie in de Wetstraat”. Ik moest meteen fronsen, maar ik besloot om het toch een kans te geven. Dat was een vergissing.

Nu is er ten eerste niets dat de gebeurtenissen in de Wetstraat gemeen hebben met een Griekse tragedie. Ik kan me zelfs niet voorstellen wat ermee bedoeld wordt. Spraken de Walen plots Grieks? Begeert Yves Leterme zijn bejaarde moeder? Heeft Apollo de pest over Brussel doen komen? Wil Joelle Milquet haar kinderen laten vermoorden? Het verband van de beschreven gebeurtenissen, belachelijk politiek gekibbel zoals steeds, met enige Oudgriekse literaire werken is volledig bij de haren gesleurd.

Daarbovenop hebben de betrokken journalisten nog eens de belachelijke moeite genomen om de gebeurtenissen op een zeer arbitraire manier in te delen in de drie klassieke delen van een tragedie. Je kan eigenlijk alles op die manier in drie delen kappen en het een Griekse tragedie noemen.

Bijvoorbeeld: het middagmaal van frank D’hanis, een Griekse tragedie in Gent. Prologos: ik ga kaas kopen in de winkel. Epeisodion: ik smeer mijn boterhammen en eet ze op. Exodos: ik ga eens kakken. Ik ga dan best wel dood na het kakken, want zo ging dat bij die ouwe Grieken.

De gebeurtenissen in de Wetstraat hebben niet alleen niets gemeen met de structuur van de Griekse tragedie maar zeker ook niets met de inhoud, zoals ik nogmaals wil benadrukken. Ik herinner jullie nog even aan de courante thema’s van de Griekse tragedie: dood, echtbrekerij, ziekte, incest, familiemoord en seks. Gelekte e-mails over banaliteiten zitten daar niet echt tussen, zoals jullie wel zullen opmerken.
Als de echte Griekse tragedie een dergelijke lauwe ontknoping (Vande Lanotte die gesprekken voert met Franstaligen) had gehad dan was ze nooit zo goed bewaard gebleven in de Westerse culturele traditie.

Kortom, ik kan die hele pagina alleen maar opvatten als de mislukte poging tot een journalistiek grapje, en ik hoop dat de betrokkenen hiervoor ontslagen en/of gecastreerd/geïnfubileerd geweest zijn.

Gelukkig is er ook hoop. Ik bied mezelf aan om voor een schijntje (min. 1600 euro per maand en de A-team camionette als bedrijfswagen) jullie komisch adviseur te worden. Ik solliciteer hierbij officieel om de Grapjas van De Morgen te worden. Jullie hebben het nodig.

Mijn kwalificaties zijn dat ik de laatste grote intellectueel van het Avondland ben,
dat ik een diepe mensenhaat bezit die Hugo Camps zou doen blozen en dat ik goed lig bij jonge wijven die graag intellectuelen pijpen. Ik kan typen en ik spreek talen, denk ik.

Relatieve minpuntjes zijn mijn geweldige narcistisch afhankelijke persoonlijkheidsstructuur, een onvermogen om me in te leven in zwakkeren, beesten en kinderen en de neiging om Mia Doornaert recht in haar foef te schoppen. Maar misschien zijn al die dingen net voordelen om een journalist te zijn in België!

Goed, laat me iets weten of ik aangenomen ben. Of ook niet, ik ga er niet echt wakker van liggen.

Ongemeend hartelijke groeten,

Frank D’hanis

Low fidelity in the land of the stereo tower.

2010-12-06T02:27:00.000-08:00

I am so down
Low and lonely,
Down on the ground,
Just gripping the cracks,
Shifting barren sand,
between my fingers,
I feel like a rock,
Just a pebble, a thing
Has no soul to talk,
Knows of no time,
Desires but barely.

I am so down,
Down on the ground,
Among the rocks
There’s no hope,
No love, nor hate,
No future, to be found.

I'm glad.

A redemption story.

2010-12-01T06:58:00.000-08:00

"Roeland was een krijger, uit het land van de midnachtzon,
hij had een Thompsongun te leen, een zwaar en bruut kanon."
Warren Zevon - Roland the headless Thompson gunner

I petted my revolver and looked towards the flapping doors of the saloon. Inside, everybody was silent. Their catatonia was unexpected and sudden, as if they all had fallen into the same dreamless sleep together.

I looked through the window but there was nothing outside. Nothing but dust and sand and some horses. In the vast desolate landscape there was no movement. I could feel the beating of my heart in my throat. Every each minutes a painful pang went from my head through my body until it reached the utter extremities of my limbs. “I must be really nervous. Calm down old boy”, I tried to soothe myself. The silence of the horses outside struck me as odd, but I tried to pay no attention to it. It started getting cold.

“Is everybody looking at me?”, I wondered. Maybe they were, because I was about to embark on a great and perilous adventure. I was going to kill Gangbang Bronco, the meanest brute ever to cross these plains.

I had been chasing Bronco for the entire summer, riding through dust ridden towns and dark and cold deserts. I slept in saloons filled with gamblers, whoremongers and pimpstars. For all the scum I encountered, I knew of none that were as bad as Bronco. Nor as vicious.

The scumbags all told stories about Bronco. About how mean and big he was. About how he always carried a Louisville slugger, his Smith and Wesson Gun and a big old hunting knife. They said he liked to stroke the knife and that he even had given it a name. “Is it Susan?”, I laughingly asked the old miner who had told me the story.

He squeezed one eye shut. “Whadyamean?”, he asked me. I just shrugged. “Never mind”, I said. There was no room for drollery in the places I frequented.

They also frequently told the tale about how Gangbang Bronco got his nickname. Even though he was a bank robber and a thieving murderer, professionally, he had an even greater passion. Bronco liked to rape women.

“You can take that to be quite literal, young one”, a particularly pathetic boozehound told me one night in exchange for some company and some shots of whiskey. “He won’t just rape one woman at a time. He likes them at the dozen. He just ties them up together, puts their asses up in the air and fucks the hell out of them. One at a time. Really slow.” He laughed, speaking this filth, and I felt like shooting him or telling him how I felt in a quite straightforward fashion. But I held my peace, and said nothing, even though his sadism disgusted me. I was a man on a mission. I only wanted to kill Bronco. All the other scum in the world might as well had gone to heaven to eat pudding from silver spoons forever. I really didn’t care. There was no morality in my actions, only vengeance. Hatred tore me apart.

I also didn’t tell the old alcoholic that I already knew why and how Gangbang Bronco had gotten his atrocious nickname. I didn’t tell him that Bronco had come to our farm one night and that he had spread his infamy on my family.

It was near the end of April, the merriest of times. The sun shone continually and as we got out of the house every morning we were filled with the realization that the long dark winter was finally over. We had heard rumors about a gang of outlaws that frequented the neighboring towns, but we didn’t really worry. There was always some danger, be it a pack of wolves, some outlaws or veteran soldiers or just taxes.

We really didn’t bother to think about it, just happy to be living on our secluded farm.

Well, maybe I’m making too much of an utopia of our farm back then, there might have been hard times. My daddy wasn’t always an easygoing man and he and momma fought a lot. But I still think of my childhood in that place with fondness. But there’s no wonder I don’t recall the relative misery of the past, considering what happened that one night in sunny April.

As I woke up in the middle of the night, there was a violent noise that seemed to be originating in the kitchen. It sounded as if somebody was violently turning all of the furniture upsidedown. I heard a woman screaming. I recognized the voice as my sister’s. I put on my pants and I rushed out of bed.

There was a large bearded fellow in the kitchen. He wore a faded dustbuster and a black torn cowboyhat. But I could immediately tell he was not a cowboy. His peering eyes looked straight at me. He held my sister by the throat with one hand and a big hunting knife with the other one. The kitchen was a mess. He really had turned all the furniture around. I thought he probably had been looking for money, but we had nothing of value in the house. He must have divined what I was thinking because a big grin appeared on his face.

“I’ll just take this, then”, he said and he looked at my sister. He grabbed her crotch with his free hand and made a ticklish motion with his fingers. But she tried to kick him in the groin. He saw the attack coming, threw her on the ground and kicked her in the head with his boot. She shrunk on the wooden floor boards, reduced to a groaning puddle of misery. He moved towards me. My instinct told me to flee, or at least to fight back, but I couldn’t move. Perhaps it was cowardice, perhaps it was just a natural impulse because of the shock. He stood right in front of me. I could almost feel him breathing.

“You should go take a look in the bedroom later on”, he sneered. He petted me on the head, like you would do with a dog or a cat, after which he violently punched me in the face. I doubled over and slapped to the floor. I hit the ground with the back of my head first. I lay on my back and looked at the ceiling of our house. I had a trivial thought about the lumber work. “Looks solid”, I thought and I lost consciousness.

When I came to I was very cold. The light of morning was already shining through the window panes and the ruins of our kitchen bathed in the golden light. I rubbed my head and wondered where I was for a moment, but quickly recalled what had come to pass the night before. I also remembered the last words he spoke to me. I knew that whatever I was going to find in the bedroom would be horrible but I had to go. A force within me compelled me to take a look at what once were my parents. So I did.

Afterwards I sat in the kitchen for a long time, staring at the wall. My sister was nowhere to be found, not in- or outside. “That monster must have taken her”, I thought. I felt like putting a bullet through my head.

Around noon I left the house and went to the village. I alerted the sheriff. He responded promptly and our house quite quickly became the scene of an investigation, of sorts. Men were walking around talking bloody murder. They didn't strike me as very efficient and I got the feeling none of them really knew what he was doing.

The sheriff asked me to tell my story and I did, several times. I asked him if I could bury my parents, but he told me we would arrange these things later. They took the bodies and rolled them away in a wooden cart. In the end the sheriff petted me on the shoulder and asked me if I wanted to spend the night at his place. I told him I’d rather sleep at home. He said he was going to put one of his men outside, so I needn’t worry.

“We’ll find your sister”, he told me. But I knew she’d already died, I felt it somehow. Quite the visionary, I was.

The evening came and I went to bed alone. The fear I had felt had disappeared from my body and I felt utterly alone. I had also became angry. A strong feeling of rage I had never felt before overwhelmed me. I went outside, to the back of the house, and looked at the moon. As my eyes filled themselves with tears of rage I screamed at the moon.

"Damn his blood, damn everyone and everything he has ever loved",I thought.

The next day the sheriff came to my house and told me they had found the body of my sister. “He stripped all the clothes of her body and there were bruises on her face and all over her body. We believe that she was raped several times, though she has to be examined to be sure.” He asked me if I wanted to see her but I told him I didn't. "That's alright son", he said. He handed me a form to sign, which I did and then he left. “You take care now”, was all he said as he shook my hand. I thought he could’ve been more tactful but still he was the last decent human being I talked to.

I saddled my horse, loaded my father’s Colt, his much prided on Army Model, and put it in my belt. I also took some stuff out of the cupboards, tied it to the horse, mounted it and rode for two whole days. Everywhere I came I inquired for Bronco, and I quickly picked up his track of destruction and misery. I always came close, but just too late to cross his path. One day, near the end of august I was however lucky. I talked to a guy in a saloon that told me he was going to participate in a high rollers card game, at which "Bronco, the known outlaw" would also be present. He prided himself on this fact.

I rode to the saloon, some ten miles further down the railway. I tied down my horse to a post and I got inside. It was a dusty little thing, quite like any other shithole on this side of the ocean, in this day and age.

I ordered myself some whiskey and stood waiting at the end of the bar, looking closely at the doors of the saloon. The doors flapped, though I didn’t see anyone coming in and about that instant everything grew very silent.

I looked at my stomach. There was something there. It didn’t really belong. I had never seen it in that place before. It was quickly turning cold around me. I looked at my hands only to find they were covered in blood. I wondered who was bleeding and I turned around.

I looked straight into the grinning face of Gangbang Bronco. His lips moved but I couldn’t hear what he was saying. He grabbed the handle of the thing that had intruded my body and he pulled it out. "Susan", or whatever he called that thing, was moist with my own blood.

The mind leaps in a strange way, as one dies, and maybe the pain and the shock had made me mad but as I looked into the face of that great raping and murdering brute I could not see evil. In my haunted dreams he had been a villain, sadism exemplified, a very solid example of the abstractness of the boundless wickedness of man. But now, as my existence quickly faded, I could see nothing but a man, not good, not bad, and vulnerable in the very same way as any of us. I smiled and even though I couldn’t see it, I felt the surprise on his face. Maybe good and bad are important for men in their lives, running about like fools, but I know that God doesn’t care about them, nor does he understand them.

I fell to the ground. As I lie dying I am thinking about my life and I know I might as well hadn’t lived. It doesn’t bother me. It doesn’t bother me at all.

Metafysica van de zedeloosheid.

2010-11-23T03:00:00.001-08:00

Je zei,
“Er is geen leugen als de waarheid,
Dat fictieve gedrocht,
Dat ons, zogenaamd,
met wijsheid moet vervullen”,
En ik wist niet of ik lachen of huilen moest,

Ik beaamde luchtig dat het waar was,
"Dat wat je daarnet kwam te zeggen.
Zonder twijfel."
Ik knikte ook nog.

Met een sprongetje verwijderde je mijn handen,
Ik lag, met mijn lenden zichzelf omsluitend,
Op mij zij alleen in mijn witte dekens zonder leven,
Mijn lid en ledematen hingen slap over de matras.

Je ging staan, ik zag,
Je paarlemoeren gewrichten, hoorde
Je kraken over de plinten van ons huis,
Zo koud met ijsbloemen op de vensters,
Er was nauwelijks licht in de kamer, binnen,
En in de uiterlijke duisternis, buiten,
De warme gloed van zwart-witte gezichten,
En duivelse mensdingen.

“We zijn muizen in kartonnen dozen,
Doodziek en tam en bang voor alles,
En we maken geen enkele kans, vrijgelaten.”

Je voelde aan je hoofd, tastend met je vingers
alsof je er bloederige korsten zou bespeuren,
Maar er was niets aan de hand, en
De stilte was drukkender dan eender welke gruwel.

“Laat me nooit los”, zei je plots en
Kwam op je tenen naar me toe geslopen,
Je deed je slip uit en stak je handen in je plooi,
Als een gesmeerde machine ging je op me liggen,
en we besmeurden mijn laken.

Winterparade 2010 AD

2010-11-06T08:38:00.000-07:00

In december kwam het hardste in ons naar boven
En werden we schelpen, in onszelf vervat,
Het licht week en de schemer van dagen,
Brak in onze gelederen binnen.

Ze nam een lange trek van haar sigaret,
Zweeg en staarde naar boven.
“Hoe zou het zijn om op Mars te leven
En van daaruit alle nachten de sterren te zien?”
Ik haalde mijn schouders op en voelde,
Dat ik als ik dit niet wist, ik wel nooit iets zou weten.
Ik zei:
“Vrienden beginnen te vallen,
Als vliegen, als gekke rupsen,
Achterdochtig om ingebeelde spinnen,
Huilend en slijmend heel de weg,
Het is een zielig spel.
Het is weer zover, de tijd is daar,
We zouden ze moeten redden,
Maar ik heb ook mezelf nog op te rapen.”
Ze keek naar me met die blik van nooit van mijn leven,
En ik greep haar arm en drukte op haar longen,
Waarna de tranen zo in haar ogen schoten,
Automatisch, ze leek wel een machine.
“Het is weer herfst en winterkomst,
Spoedig zal het winter zijn.”
Ik knikte, ik vond het zelf ook wel vreselijk,
Maar het ontbrak me aan middelen om het te tonen.
We stonden op en gingen,
Ik sloeg de kiezels van mijn knieën,
Het bloed steeg me naar de ogen,
En bij het wandelen deed elke zucht me pijn.
Ik legde mijn arm om haar schouders,
En probeerde wel te lachen,
Maar niets was daar dat niet mislukte,
De bleke zon scheen vorst in mijn handen,
Haar gladde haren, rode kaken,
Haar vingers, ook al frisse haken,
Lieflijk de lucht die ze uit haar lichaam fluimde.

Ik kom niet los van al die winterbeelden
En de glimlach die plots toch verscheen,
Onverwacht en kort,
Als een filter over onze harten,
Als eendracht na te lang vechten,
En wat dan in onze geesten kwam gevlogen,
Zal me tot mijn sterven blijven achtervolgen.

Stochastiek van bevrijding.

2010-11-03T04:10:00.000-07:00

Sheena is een punkrocker, ja,
Welja, ze is een punk, punk, punkrocker,
Punk, punk, punkrocker
Punk, punk, punkrocker
Punk, punk, punkrocker.
(The Ramones, Sheena is a punk rocker.)

Hij spreekt,

“Wat modern was is kapot,
De aarde verzwelgt onze woorden,
En beelden doorklieven onze breinen
Bang, clang, Trang is afgesneden
De massa broedt en neukt,
Luistert naar woord, noch daad,
Zeden noch reden.”

Dat kan hij in de kranten lezen,
Dat kan hij in de blikken zien,
Dat kan hij misschien zelfs voelen,
Dwaas die daar nog in gelooft.

En zij, te midden van alles
Een lichaam onder honden,
Een hond onder teven,
Een maat voor het oneindig streven,
Naar het ultieme dal, naar onder.

(Hoewel de vorser met nauwkeurigheid,
In zijn domus van de wereld afgesneden,
Van geen hel, geen onderwereld,
Down there, daar beneden, weet.
Zoals we allemaal zelf wel weten.)

Ze kijkt hem in z’n mond en ogen,
Neemt zijn handen en zijn leven,
Om te dansen, belangeloos te spelen,
Ze leidt hem weg van de veel te velen,
En redt zijn gedachten, voor heel even.

Vectorenmeetkunde II

2010-11-01T17:44:00.000-07:00

Hij wast,
Zijn van nut verstoken handen, schrobt,
Zijn grijze haren, baard, schedel, botten,
Hij voelt zich,
broos als Engelstalige barden,
maar hij heeft nu geen stem om nog te zingen.

Hij bleef,
Woedend op de barenzee,
Zijn huis was overal,
Zijn geest kon nergens rusten,
Hij hoort,
Zoete, sombere kreunen,
Hij droomt,
van een oud spektakel in de hal.

Ze is al lang verdwenen, maar
Hij ziet haar lachen op haar benen,
Haar gezicht fluistert in zijn lenden,
Blozend, jong en met witte tanden,
“Mijn liefde, mijn diepe zee, blauw en wild,
mijn verlangen, wijd en groot, onbezeten,
Mijn smart, mijn einde, mijn onverzettelijke
Doel,
Waarvan ik weg moest vluchten,
Zodat het me niet zou verteren.
Laat me rusten,
Ik ben een rots in de winter.”

Op de zijkant van zijn ledikant gezeten
Hij buigt zijn hoofd, brengt het naar zijn handen.
De lijn is in zijn voortgang haar basis vergeten
En kan overal heen behalve terug.
De ene richting van belang,
Is voor altijd afgesloten.

Hij denkt,
“Het valt wel mee,
Om zo lang te leven,
Maar het loont de moeite niet.”
Hij zet zijn hoed op,
Doet zijn laarzen aan,
En gaat door de deur,
Naar buiten, naar de regen.
In dit oord, om half zeven,
Vroeg, nog een dag,
Wanneer niets hem wacht.

Vectorenmeetkunde I

2010-10-29T03:41:00.000-07:00

Dwaas in dromen, de mythische realiteit
met het paarse deken afgesloten,
wie kan,
De zware tenebreuze last voor ons torsen?

Zwoel, zwoel in puiten van ogen en koepels,
Ons vlezig en ondubbelzinnig verlangen
Kaak en haren plakken, zweet en peptiden,
Pluizig velours laat vegen op de wangen.

De lacher speelt, laat zijn beesten kreunen,
Het is zijn domme geest ignorant,
Dat er om halfzeven weer wat moet,
en dat slechts de stroom de bron kan stuwen.

Het einde van de literatuur, anno 2010.

2010-10-26T14:30:00.000-07:00

Hij vatte het beest bij zijn kraag en gaf woorden aan de woordeloze verschrikking die hij, wegzakkend in het groene velours van zijn barkruk, als een onzichtbare hand zijn keel voelde dichtdrukken en die zijn lichaam deed beven als een espenblad in de wind. Hij sprak.

“We hebben geen nood aan satire. We hebben nood aan schrijnende verhalen, onleesbare turven vol met half van ellende zwelgende en aan terreur en existentiële pijn ondergaande personages. We moeten meer onverstaanbare gecompliceerde poly-interpretabele en multireferentiële verhaallijnen hebben. Om het prozaïscher uit te drukken: er zou meer geschreven moeten worden waar niemand een zak van verstaat. Dat is natuurlijk mijn mening maar.”

Hij keek naar de man die naast hem zat en noemde hem vriend, doch slechts in gedachten. Hij wilde immers niet te voorbarig lijken.

Zijn vriend reageerde amper op zijn woorden.

“Vind je het niet exact zoals ik het gezegd heb”, dacht hij, maar hij deinsde terug om het te zeggen. Hij wilde ook niet te behaagziek lijken.

Hij nam een slok van zijn Bloody Mary en tikte met zijn vingers op de bar. Zijn gesprekspartner keek verveeld naar de grond. Hij dacht aan de crise die zijn vrouw die ochtend gehad had. Ze dacht dat hij haar bedroog, omdat ze meende vrouwenparfum geroken te hebben op zijn jas. Hij bekommerde zich niet om de triestheid die hij bij haar voelde of de wanhoop waarmee ze door haar beschuldigingen de passie van vroeger in hem probeerde op te wekken. Hij had simpelweg zijn schouders opgehaald en hun dochter naar school gevoerd. Daarna was hij naar zijn werk gereden en had hij zijn virtuele krant gelezen op zijn pc. Na jaren huwelijk en wederzijdse achterdochtigheid was het enige dat hij betreurde dat hij haar altijd trouw was gebleven. Hij had al jaren niet meer met een andere vrouw gevreeën. Hij probeerde zich te herinneren hoe oud zijn dochter was, maar er kwam geen cijfer in zijn geest. Hij ging door met praten, alsof hij zijn gedachten door woorden wilde verzetten alsof het meubels waren.

“Alles in de literatuur van de toekomst zou zo zwaar moeten zijn dat je nog geen halve pagina kan lezen zonder je te willen ophangen.”
Hiervan keek zijn vriend op. “Waarom ophangen?”

“Dat is de meest poëtische manier om dood te gaan. Of de meest grafische. Ik vergeet altijd welke van de twee het is.”

“Jezelf doodschieten lijkt me toch iets bloediger.”

“Ja, inderdaad. En pillen pakken is voor jeanetten. Je polsen oversnijden is voor tieners en oude Romeinen. Je verzuipen is dan weer iets voor dichters. Maar niet voor van die vette dionysische dichters, want die komen gewoonweg weer bovendrijven.”
Hij lachte. Hij was alleen, zijn lach weergalmde door het drinkgelag. Er werd geen muziek gespeeld in het café, en er werd ook bijna niet gesproken. Het enige wat hij hoorde was het monotone rinkelen van de op en neergaande glazen. “Het lijkt wel een drinkfabriek”, dacht hij en hij vond het plots vreemd dat hij er al vijftien jaar regelmatig kwam.

“Het kapitalistische publiek moet zo’n hekel krijgen aan al die onleesbare en onverkoopbare bagger dat er op de lange duur geen enkele uitgever nog zijn hoofd boven water kan houden. Uitgeverij na uitgeverij zou failliet gaan en literaire chaos zou het gevolg zijn.”

“En wat dan?”

“De literatuur lijkt zacht maar zeker te sterven. Maar dan leest één of andere eikel toch één van de schaarse boeken. Veeleer per ongeluk. Hij leest één van de boeken en ziet ondanks de zwaarte, ondanks de inertie, ondanks de existentiële beklemming, de commerciële mogelijkheden ervan in. Daarop schrapt hij de helft uit het boek. Hij verwijdert alle moeilijke woorden en schrijft een rammelig happy ending. Hij maakt er het scenario van een romantische film van. Hij verkoopt het script aan de studio, die happen toe, de film wordt vlug vlug gemaakt en verkoopt dan, in tegenstelling tot het boek wel. Een gigantisch succes! Anderen volgen het voorbeeld van de idiote schrapper en een literaire revival is het uiteindelijke resultaat. De wereld van de literatuur wordt gered door een bijeffect. Dat is pure serendipiteit!”

Hij hief zijn handen de lucht in en probeerde zo glorieus en triomfantelijk mogelijk te kijken. Zijn woorden schenen echter nauwelijks effect te sorteren. De man naast hem keerde zich naar hem.

“Kijk gast. Het interesseert me eigenlijk niet echt. Ik kom hier gewoon om een pint te drinken. Dat is alles. Dat je onzin vertelt tot daaraan toe maar kan je alsjeblieft iets minder luid roepen?”
Hij draaide zichzelf ook een kwartslag op de barkruk en keek eens goed naar zijn vriend, die half onderuitgezakt aan de bar zat en pintje na pintje dronk. Hij had zijn hoofd intussen alweer naar de toog gedraaid en zijn ogen weer op de grond gericht. “Hij heeft het gezicht van de vijand”, dacht hij, “of wel begrijpt hij me niet.” Hij besloot om die laatste denkpiste te verkennen.

“Ik bedoel gewoon dat er meer seks en geweld in de literatuur moet komen. Eigenlijk.”
Zijn vriend keek opnieuw in zijn richting. Zijn beduusde dronkemansgelaat was een schitterend masker geworden. Hij was één en al glimlach.

“Awel voor meer seks drink ik er nog ééntje!”

Hij voelde even de neiging om de man met zijn grote hoofd tegen de bar te slaan en dan het bierflesje op zijn schedel kapot te slaan tot zijn huid week voor zijn hersenen. Maar hij bedacht zich.
In plaats daarvan vroeg hij hem of hij wist of er ergens een goed hoerenkot was. Zijn vriend wist het niet. Hij dronk snel zijn Bloody Mary uit en stond op.

“De revolutie zal beginnen in onze voorbroeken en slechts zo in onze geesten sluipen! Adieu!”

Hij verliet het café. Niemand miste hem.

The plight of the Sundayman.

2010-10-22T05:49:00.001-07:00

We wonder, let us pray
If we may,
reason with you
Only for a little while
It won’t take long.
Let us wonder why
The sundayman
Has vanished
Out of existence.

As a kid
He loved ice cream
Doggies and kittens
Playing in the garden
And seeing momma
Happy and perky.
Now this was a problem
Because momma
That little bitch
Was a depressed
and melancholy
Woman with issues
And an alcoholic.
She should never have had
Little innocent children
Like the Sundayman
And his little pale sister

But since the world is not
At all perfect, in fact
Not even close,
She did.

He grew up angry
He didn’t go to the army
He didn’t study at university
He plainly didn’t know
What to do.

One day, he got
Himself a girl.
She was real pretty.
She told him
You have a funny face
Maybe you should
be a clown, with make-up
splattered over your face
a battlefield of white and red.
So that’s what he did.
It wasn’t a good decision
Because when he saw
He was good at what he did
Making them hurl with laughter
He couldn’t stop
Even though it killed him
When he did it.

His girl left him
He soon got a new one
And another one,
But the days grew shorter
And soon,
All was cold and dark.

So one day,
After a long and tiresome show
He threw a rope
Around the tree
Next to his trailer
And a little later
Hung on it,
By his neck,
He closed his eyes,
Maybe shat his pants,
And never again smiled.

His death was a joke
His life a dumb mistake
A clown and a jester
No more for him
When he laughed
And they all did too
He’d already died.

Het leven van Larry Le Cheese, Camembert.

2010-10-19T15:13:00.000-07:00

Ik ben, voor zover ik me kan herinneren, altijd een stuk Camembert geweest. Het feit dat ik er vanbuiten niet uitzag als een stuk Camembert heeft me nooit echt van mijn stuk( kaas) gebracht. Er waren echter momenten waarop het niet evident was. Dit is het verhaal van mijn moeilijkheden en hoe ik ze overwon. Het is het verhaal van een stuk kaas dat eruit zag als een blokje Gouda, maar vanbinnen een lopend stuk Camembert was.

Het begon al toen ik nog jong was. Als kind van een simpel blok Gouda en een vrij rudimentair hoekje Edammer had ik van in het begin de kansen tegen me. Er werd van me verwacht dat ik in het rek met de Hollandse kazen lag. Ik zou een lange tijd moeten liggen om uiteindelijk gekocht te worden door, naar alle verwachting, een boerse man met een snor. Ik zou dan op diens bruine boterham opgepeuzeld worden en het eind en het al zouden goed zijn. Dat was het plan dat mijn ouders voor mij hadden opgesteld, in alle liefde die ze voor me voelden en met alleen goede intenties als hun leidraad. Maar het was een fout plan en de grote Kaasmaker in de hemel heeft het uiteindelijk anders gewild.

Het probleem was dat ik wist ik dat ik anders was. Ik voelde het, het was een diepe niet-verbale maar ondubbelzinnige intuïtie die ik had. Ik keek naar alle andere jonge stukken zuivel, vaste zelfverzekerde brokken in het kaasrek van de Delhaize, en kreeg een diep en onevenaarbaar gevoel van anderszijn. Ik wilde niet vast en geel zijn, ik wilde smeuïg en lopend zijn. Ik was ook smeuïg en lopend, vanbinnen. Ik heb geen foto's van mezelf uit die tijd, maar vanbuiten moet ik er net zo uitgezien hebben als gelijk welke Hollandse gezonde zuivel van een paar maanden oud. Het gebeurde vaak dat meer belegen of zelfs oude blokken kaas naar me kwamen en me complimenteerden met mijn excellente textuur en gaatjes. Er was mij niets aan hun complimenten gelegen. Ik voelde me rot, alsof ik niet op mijn plaats in de wereld was. Alsof er iets fundamenteel fouts was. Ik wist alleen niet wat.

Het kwam natuurlijk doordat ik een stuk Camembert was. Maar ergens hoopte ik dat ik toch nog kon passen in mijn omgeving. Maar de mal was te klein, de karnton was stuk, de koe braakte zure melk.

Op een dag vertelde mijn moeder me de waarheid.
Ze zei: “Zoon, je bent nu wel belegen genoeg, al kan ik in jouw geval eerder van smeuïg spreken, je moet de waarheid weten.”
“Hoezo, moeder”, vroeg ik en ik liet een kaasboertje.
“Je bent niet van je vader. Je bent het onnatuurlijke resultaat van mijn vereniging met een buitenlandse kaasvariëteit.” Ik keek haar geschokt aan. Ik voelde een heel gamma aan emoties maar bleef uiteindelijk hangen bij woede. Ik voelde verontwaardiging en vernedering. "Hoe durft die kazige hoer mij zo maandenlang te misleiden en voor de gek te houden", dacht ik.

“Hij heette George, en tot vandaag heb ik geen man ontmoet met een sterker aroma dan hij!”,zei ze.
“Dat lieg je!”, riep ik, “ik zal het vader vertellen, dat je een ranzige leugenachtige hoer bent!”
“Je vader weet dit”, zei ze, “we hebben er jaren geleden over gesproken. Hij wil er nu niet meer over praten.” Ze legde haar korstje op me. “Het spijt me jongen.”

“Hoer! Hoer! Hoer! Ik heb geen moeder! Ik heb geen vader! Ik heb zelfs geen anus!”, schreeuwde ik. Ik was erg van streek vrees ik, en ik zei dingen die ik niet meende. Natuurlijk heeft elk stuk kaas een anus, hoe zou het anders moeten kakken, immers? Mijn moeder fronste en ging naar de andere kant van de kaasbak, dichtbij de Babybel maar een eind van de Fagotin, die wel eens in vrouwen hun gaten durfde te druipen.

Een stuk Camembert met een identiteitscrisis is geen knap gezicht. Ik vervloekte de grote kaasmaker en de verdoemde wrongel waaruit ik voortkwam. Ik begon Nederlandse vlagjes op mijn verpakking te dragen en met een sterk Fries accent te spreken. Ik wist dat ik geen Gouda was, maar wilde andere mensen daar toch van overtuigen. De andere blokken en stukken kaas begonnen meer en meer achter mijn rug te praten. Ik hoorde hen fezelen en honend lachen als ik eraan kwam. Als ik ergens kwam liggen verstomden alle gesprekken rondom me prompt. Ik werd een outsider, zelfs door zijn eigen ouders gehaat. Ik zag geen hoop, geen uitweg en mijn verdere leven scheen me een donkere vlek aan een pikzwarte horizon.

Maar toen gebeurde er iets fantastisch. Op een dag kwam er een man aan het rek staan. Hij keek bezorgd.

Hij bekeek de kazen aandachtig, en liet zijn blik rusten op mij. Hij nam me op en rook aan mijn lichaam. Zijn ogen gingen wijd open, hij legde me neer en krabde toen in zijn snor.
“Rudy, hedde gij godverdoeme stronsj in ou uugen of wadde? Wa ligt da stek camenbeir tussen al dien ollandsen brol te doen?”, zei hij zacht.
"A das een stek Gouda wer, da zie ne zot toch uuk!", zei een andere stem.
"Ma ge moet der ies oa rieken! Das toch giene gouda zenne!"
Een andere man kwam dichter, nam me in zijn handen en rook ook aan me.
"Aa, ma Millesju, da riekt neig gelijk camenbeir."
"Aja, wer, ik zaa ekik da in dien anderen bak leggen, bij de stinkende koas!"

Hierop gaf de ene man met aan de andere en die legde me in het rek met de Franse kazen. “Voila, se”, zei hij, “Excelsior, de orde van de kosmos is hersteld!”
Het zou ook wel kunnen dat hij dit laatste niet exact op die manier zei, maar zo voelde ik het zeker.

Wat is het einde van mijn verhaal vrienden? Het einde is dat ik een stuk Camembert onder de Camemberts ben, niet meer en niet minder, en dat vind ik prima. Ik ontmoette ook mijn echte vader George en moest toegeven dat hij inderdaad een sterk aroma had. We werden goede vrienden. Ik werd ook lid van de plaatselijke evangelische groep en werd en ben een zeer actief lid van de gemeenschap. Als je een gezond stuk heteroseksueel stuk Franse kaas bent is het hier goed leven. Mijn vrouw houdt zielsveel van me, ook al is ze eigenlijk een stuk Brie, en onze kinderen zijn de smeuïgste die ik ken. Echt waar!

Ik leef mijn leven en weet dat ik ooit ergens op de grote kaastafel in de lucht iedereen zal terugzien. Daar zal het niet meer uitmaken wie er Gouda, Camembert of zelfs Fagotin is, iedereen zal tot prut vermalen worden en bevrijd worden. Met die wetenschap heb ik verlossing gevonden, en verlost en gelukkig zal ik nu mijn simpele lange leven leiden.

Bifurcation

2010-10-17T17:15:00.000-07:00

Wanneer je nog jong was en heel alleen,
Wat voelde je toen, ver van iedereen?
(Neil Young, Only love can break your heart.)

Our roads are lengthy, our legs are strong,
You can carry me if you want to, but I’d rather walk
It’s healthier when one acquires a physique.

The sun is glaring, so are your eyes, I can’t feel,
What they’re saying.
Have your pupils always been this black?
They look like coffee cups, but colder.

Remember that time, we were stuck in the swamp,
Bitten by a thousand leeches, or maybe three.
Oh how you held me and told me,
You’d die to be near me.
What a very silly thing to say.

En weet je nog hoe je zei,
Dat wat voor goden was geschreven,
Als het door mensen wordt gelezen,
Verkeerdelijk als liefde wordt begrepen?

Was it a lie, my sweetness, my poodle?
My koochie, my saachie, my pradabaggie?
Probably not. Or Maybe it was.

Still, in our inebriation there was fondness, affection and even love
And for an epoch, a brief but silent moment, all was worthless,
All but you, and us.

Time passed and so did we, the wolves caught up and the night got lame,
We were never an item, we were never a wave, we were never a solid hit.
There’s more we weren’t, but nobody likes an enormous enumeration.
Have your eyes always looked so cold? They look like satellites, they really do.

Destiny, metaphysical Nigga-Ho

2010-10-07T10:11:00.000-07:00

When Stephen Chang met Destiny he was not at all surprised. It had been a warm dark night and he had been busy social networking on his computer during most of it. He had booted his computer with terrific confidence, a glow of visceral happiness penetrating his abdomen, spine and brain. During the long hours of the night, in which he was too excited to even think about sleep, he had grown progressively more weary and depressed. He didn’t really have any awareness of the cause of this sudden change, he just felt like shit. He put ‘Suicide Life’ by Eels on repeat on his pc and got up from his seat. He came back with a black wooden box he had taken out of the medicine cabinet, as well as a bottle of whiskey. He took a strip of barbiturates, some Diazepam, some Vicodin and a broad array of colored pills he didn’t really know what they were. He swallowed the bunch with a couple of gulps of whiskey. He didn’t feel anything at first, but he soon started to feel terribly unnerved, as if someone was sneaking up to him. He looked down at the floor and he closed his eyes. A pang of pain hit him on his temples like a whip. The pain quickly subsided and when he looked back up there was someone standing right there in front of him. It was a rather large black woman. She had a weave in her hair and she wore a miniskirt and purple sneakers. She was chewing on something, a gum perhaps, and looked at Stephen Chang intently.

“Are you Death?”, Stephen Chang asked.

“Damn no nigga, I ain’t not death. Uh uh”, she said.
She stood chewing and tilted her head just slightly. Her moving mouth reminded him of an industrial washing machine. It was silent for a while.

“Who are you?”, he asked.

“Shit nigga, me is Destiny”, she told him.

He scratched his hair and got up from the chair. She backed away, as if he was going to hit her or harm her in some way. “Calm down”, he said, “I am Stephen Chang and I am currently committing suicide. Nice to meet you.”
She looked in no way surprised of shocked or she hid it rather well. In fact, she didn’t react at all. He offered his hand to shake, but she just looked at him stupidly. He opened his mouth to talk, but he decided against it. They were silent for another five minutes, the fat black woman and Stephen Chang. He finally broke through the silence.

“So are you like some kind of genie? Are you going to show me the errors in my life? Show me what life will be without me? What the world will come to? I mean, why are you here? In my house? At this hour?” He looked at her expectantly. She gave no answer.

“You are Destiny?”, he asked. At this she smiled.

“I am Destiny”, she told him. She took his hand and put it on her massive teat.

“Do you accept me?”, she asked.

“I don’t understand”, he said. She just shrugged and repeated her question. He looked into her eyes, but there was only emptiness. He couldn’t understand. He told her he did accept her.

"Shit, homey, finally. That be some crazy shit", she said.

She embraced him and he felt her body surround him like a soft gelatinous wave. His crotch got swollen and tears came to his eyes. She whispered something in his ear. He thought it had to be important but he couldn’t understand what she said. After this she left him and he woke up. He was sitting at his desk in the early morning light, his computer was still on. In front of him was the black box and the unopened bottle of whiskey.

“Well, that didn’t make any fucking sense at all”, he said. He went to bed and slept.

De griezelige grot van de enge dokter Eksistenz.

2010-10-02T09:16:00.000-07:00

Wij liepen op de verhoging naast de stad,
Ik keerde me naar je toe, een zeldzaam moment,
Ik stelde je een paar vragen.
“Toen JC zijn kruis droeg , op die doornen dag,
Op die hele hoge kutheuvel zonder einde
En de Italianen zonder troost en wroeging
De Semieten op afstand hielden,
En hij viel, op zijn knieën en zijn handen,
Uitsteeksels die spoedig zonder functie waren,
Dacht hij dan: “Was ik toch maar schrijnwerker gebleven?”
Of kon het hem al niet meer schelen,
Alsof de jaren dagen waren, en het leven maar seconden,
Zonder hoop, betekenis en waarde.”

We zijn stenen in kippengaas,
Blind, doof en we kunnen niet stappen,
Het ook maar denken is dwaas,
Maar we dromen van ontsnappen.

In het licht van de natuur, je lippen, mijn mond
Ook al weet ik van pijn en huilen, ik ga je verliezen
Je weet mijn zielendam te dreggen, je danst met mijn grillen
We weten van geen dood, of het moet de onze zijn.

Ik leg mijn hand op je wangen
Je gelaat is zwanger en gezwollen
De wereld is een belofte
Maar er is niets dat ongebroken blijft.

Vakantieschisma

2010-09-15T12:27:00.000-07:00

De zon scheen en we lagen urenlang aan het strand te braden. Het was alsof we alle tijd van de wereld hadden. Wij waren twee dwazen, ons onbewust van ons ouder worden, niet op de hoogte van de wereld en haar lopende zaken. Een groep gebruinde jongens met gespierde torso's speelde voor onze ogen. Ze probeerden haar te imponeren met hun trucs op hun surfplanken. Dat bracht haar aan het lachen. Uiteindelijk verveelde zelfs de zon ons. We waren als ondankbare kinderen.

“Laat ons de stank van onze voeten wassen”, zei ze. Ik antwoordde: "oké."

We stonden op en ik trok haar naar me toe en kuste haar op haar lippen. “Jij lijkt verdomme wel een profeet, soms”, zei ik. Ze ging op de tippen van haar tenen staan en schudde door mijn haren. Ze blies het zand van mijn kruin.

We begaven ons van het strand naar de hotelkamer. We wasten het zand van elkaars lijven en begroeven onze hoofden in het bed. Het was half drie in de namiddag, stil, halfdonker en we waren helemaal alleen. Ik voelde haar lijf aan me plakken. Ze ademde diep in en uit en haar borsten drukten en wipten tegen me aan.

“Je zweet”, zei ze. Ze zei het als een droge vaststelling van de vochtige feiten, het was geen verwijt.

“Ik weet het”, zei ik, maar ik ging niet verder van haar liggen. Daarna zwegen we en sliepen we. We droegen niet veel kleren, maar waren toch niet naakt. Toen ik wakker werd hoorde ik het zoemen van de koelkast. Ik zoende haar in haar hals, waarover kleine blonde haren liepen. Haar kippenvel verried dat ze wakker was. Ik vroeg me af of ze een seconde geslapen had gedurende die hele tijd, maar vroeg het niet.

Die avond dronken we cocktails met een fleurig parapluutje. We zaten aan het zwembad. Ze droeg een korte denimbroek en een topje met spaghettibandjes. Haar donkere huid glansde van het zweet en van de olie. Ze smeerde zich elke dag en na elk dutje zorgvuldig in met het goedje.

“Het is alsof de zon nooit slaapt in dit land.”

“Dat is maar schijn, hier gebeuren hele erge dingen.”

“Zou dat door de hitte komen?”

“Als ik het zou weten zou ik het je vertellen.”

“Dat weet ik.” Ze keek me lachend aan en ik zoende haar op haar wang, haar voorhoofd en dan haar lippen. Geluk is zout en smaakt naar de zee.

In de beroering die volgde op de periode waarin haar moeder pijnlijk en traag was gestorven had ze tegen niemand gesproken, ook niet tegen mij. Haar lichaamsfuncties en haar gevoel voor zelfbehoud klapten in. Ze at niet, dus ik voederde haar lepeltjes voedsel, ze was vermoeid als een klein vogeltje. Ze sloot haar ogen en slikte, maar ze zag niets. Ik kon er evengoed niet zijn. Ik was een machine die haar voedde. Ze woelde en schreeuwde in haar slaap. Ze huilde hele dagen en haar ogen zagen altijd rood. Haar glimlach, de lach waarop ik zo verliefd was geworden, was gebleven, was als een steengravure in haar gezicht gekerfd. Ooit zo mooi, was het nu een grimas die ze maar niet van haar lippen kreeg. Ook naast de kist kon ze alleen maar lachen, terwijl haar hoofd en lijf zo bitter leden. Ze herhaalde duizenden variaties van dezelfde trieste mantra.

“Mama was de enige die me steunde. Nu ben ik helemaal alleen.”

Ik knikte en streelde maar mijn bewegingen waren nutteloos. Het regende al weken. Iedereen stond doorweekt voor zich uit te staren. Ik bedacht dat het in de volle zon wellicht allemaal nog een stuk erger was geweest.

De priester bazelde nog wat en liet de kist dan zakken. Zijn gebaren en woorden waren listen om de angsten te doen verdwijnen, hij was een goochelaar die niemand nog geloofde. Ze huilde en huilde. Ook dat veranderde. Haar verdriet erodeerde langzaam, als een rots in de woeste branding, maar het verdween nooit helemaal, het was altijd aanwezig.

De animatrice nam de microfoon in haar handen en verleidde de bejaarden tevergeefs tot beweging. “Hup met de beentje.” De vogeltjesdans zwol in onze oren. De limbostok werd uit de kast gehaald. Ik was al een klein beetje dronken. Ze keek naar boven, naar de nachtelijke lucht, en ik keek naar haar. Ze merkte me op en ik vroeg haar wat ze deed.

“Ik was verzonken in het hoogste”, zei ze.

“Ik ook”, zei ik en ik keek veelbetekenend naar haar borsten. Ze lachte.

“Slowtime”, zei de animatrice.

Ze nam mijn hand, trok me recht, schopte haar slippers uit en legde haar handen om mijn hals. Onze lichamen schuurden en ze keek me lustvol aan. Onder haar kleren voelde ik haar spieren bewegen. We dansten, samen op de lelijkste plaats op aarde, in een toeristenresort, waar niets echt was behalve wijzelf.

“Soms heb ik hoop, dat uit elke tragedie nieuw leven wordt geboren”, zei ze, "maar even later vind ik het weer hopeloos en banaal pragmatisme."

Ik keek haar wanhopig aan en dacht aan de tijd die aan alles rukte. Ze morrelde aan mijn oren. Ik lachte en keek haar aan, maar een oneindige triestheid staarde naar me terug. De muziek verdween uit onze hoofden. De ons omringende dansende bejaarden vervaagden in de diepe onmetelijk zwarte ruimte waarin we stonden.

“Het leek even of ik alles had verloren”, zei ze. Ik zei dat ik het wist, maar ik weet niet of dat de waarheid was.

We gingen naar boven. We hadden geen zin om te spreken dus we zwegen. Ze sloeg het deken open en deed haar kleren uit. Naakt stond ze naast het bed. Ik kwam voor haar staan en betastte haar borsten. We gingen liggen en we vreeën.

“Als de levenden het eendrachtig willen, kunnen ze nog gelukkig zijn”, zei ik. Het was een luidop uitgesproken wens.

Ze hield haar hoofd een beetje schuin en keek me verbaasd aan, terwijl ze haar vingers over mijn lichaam liet glijden. Ze lachte, legde haar hoofd op mijn borst en ging daarna slapen, heel dicht tegen me aan. Op haar gezicht was nog steeds die vreemde combinatie van triestheid en glimlachen te zien. Ik vroeg me af of haar lach en haar triestheid ooit zouden verdwijnen. Ik vroeg me af of de liefde alles kon overleven en zag mezelf in de toekomst, als een eenzaam wezen met een kromme rug, gebogen. Ik speculeerde, tot haar zachte slaapkreunen mijn twijfel deed vervagen en ik legde me te slapen. Ik droomde dat ik het zand van haar voeten waste en dat alles vrolijk was.

Gekoesterde illusies.

2010-08-28T16:28:00.000-07:00

Een mens, verkouden, strontzat en psychotisch,
met zijn snotneus en zijn houding, met zijn klappend mes
scheefgebogen, als een clown, uithalend naar demonen
heeft controle, is baas, de leider over zijn capriolen.
Geef hem honderd milligram Codeïne
En laat de spierontspanners vloeien
Voor hij gaat gieren en gaat brullen
Beëlzebub, Baal en Willy Sommers,
Zingen al gauw wat stiller
En na hun laatste en voorlaatste nummer
Is hij al zijn illusies verloren
En kan hij heerlijk dromen.

De vechtjas

2010-08-20T08:16:00.000-07:00

Wat is mijn lot? Wat is ons lot, als een ras van mensen? Waar zijn we eigenlijk, los van alle geografische en nationalistische onzin? Hoe is de werkelijkheid, hier en nu? Hoe was ze, vroeger? Waar gaat ze heen? Het zijn vragen die al jaren door mijn hoofd woeden, tussen de slagen op mijn ogen, mijn neus en mijn tanden heen. Ze zeggen dat kampers geen diepte hebben, dat we leven om te slaan maar niet kunnen denken. De wonden die ik in de wereld zie waren altijd groter dan diegene die mijn lichaam werden toegebracht. Mijn naam is Julius Kleimans, en ik ben een bokser.

Het eerste gevecht dat ik me kan herinneren was even onbenullig als mijn leven tot dat moment. Zoon van een kleine zelfstandige, onzeker en bleek en helemaal niet klaar voor de testosterongeladen wereld van de volwassenen, was ik ondanks mezelf tot een vrij sterke adolescent uitgegroeid. Ik was nooit een deel van de elite van pubers die de school en het weekend eromheen regeerden, hoewel ik erg naar een zekere statuspositie verlangde.

Op school was Penny de Kuttenman een figuur naar wie we enorm opkeken. Toen hij vijftien jaar werd had hij zijn vingers al in elke tienerpoes van de gemeente gestoken. Ze vertelden dat hij zijn eerste keer neukte toen hij nog maar twaalf jaar was. Ook al was zijn eerste vrijpartij met de grootste floezie van de gemeente, Mieke Mosterdtrut, een meisje dat makkelijker openging dan een schuifdeur, geweest, hij was door dit en andere verhalen een mythe geworden die onze jonge geesten niet losliet. Rond Penny hing een air van mysterie, geweld en erotiek en als hij ergens binnenkwam draaiden de hoofden eensgezind zijn richting uit. Hij reed met een glimmende brommer en als hij met grote snelheid door de straten zoefde leek niets hem te kunnen raken.

Veel later, toen ik al een bekende vechter was, vertelde hij me dat er van heel zijn stoere imago geen zak aan was. Hij verloor zijn maagdelijkheid aan een meisje op zijn zestien jaar, bleef zes jaar bij haar, trouwde met haar, maakte een kind bij haar en scheidde dan weer van haar. Ik vertelde hem dat ik enorm naar hem had opgekeken toen ik jong was, en dat hij me tot mijn eerste daden van verzet had aangezet. Daar keek hij wel van op.

“Je leek altijd zo onaanraakbaar en duister, ondanks je eenzaamheid”, zei hij.
“En sullig…”, vulde ik zijn beschrijving aan. Daar moest hij om lachen, maar hij kon me geen ongelijk geven.
“Nu ben je anders wel bekend”, zei Penny daarop, “en ik ben gescheiden en heb een kind dat ik niet meer mag zien.” Ik wist niet goed wat ik daarop moest zeggen. Het was geen vrolijk gesprek.

Als tiener nam ik Penny serieus, hij was een voorbeeld om na te leven. Ik dacht na over zijn succes, zocht naar oorzaken en verschillen met mezelf en besloot dat ik maar voor één aspect van zijn status echt talent had. Ik nam zijn gewelddadige imago over, zonder cool te worden, omdat ik niet wist hoe dat moest. Het kwam erop neer dat ik willekeurig mensen in elkaar begon te timmeren, zodat men tenminste over me sprak. Ik trad uit de schaduw en werd een tiran.

Op een dag liep Rudolph, een wat trage jongen die houtbewerking studeerde in de beroepsklassen, voor me op het voetpad toen ik naar huis ging. Achter mij liep een deel van de puberelite van onze school. Ik herinner me nog een blond meisje, ik geloof dat ze Vanessa heette, over wie ik wilde orgiastische masturbatiefantasieën had. Ik kon echter evengoed onzichtbaar geweest zijn. In haar sterrenstelsel was er maar plaats voor oudere jongens, popmuziek en bacardi breezers. Een zwartgallige eccentriekeling als ik zat ergens aan de andere kant van het universum, verborgen door de straling van duizenden grotere sterren.

Ik voelde haar zachte tred achter me op het voetpad. Ik kon haar ruiken en beeldde me in dat ik haar vingers op mijn schouder voelde. “Hey, wat is jouw naam?”, vroeg ze en er scheen licht vanachter haar hoofd te schijnen, alsof ze een cherubijn was. Haar lippen naderden zacht mijn verbaasde gezicht en ze plantte een zoen op mijn mond. Een explosie van gevoel straalde door mijn buik naar mijn middenrif en verlamde mijn hart voor een tel.

Toen ik ontwaakte uit mijn dagdroom liep ik nog steeds alleen op het voetpad, gevolgd door Vanessa en de uitverkorenen, en zelf de nog grotere loser Rudolph volgend. Het leek alsof ik heel mijn leven alleen zou zijn. Ik vroeg me triest af waar het heen moest met mijn leven en waarom ik er was als het toch maar was om ongelukkig te zijn. Ik wenste dat ik niet bestond.

Plots herinnerde ik me echter mijn analyse van Penny en het voornemen dat ik geen slachtoffer meer zou zijn. Ik besloot om Rudolph uit te dagen. Hij mocht er dan wel als een sukkel uitzien en traag praten als een ezel met balkangst, fysiek gesproken was hij een kolos. Als ik hem aankon zou dat mijn reputatie ten goede komen, besloot ik. Ik gaf hem een duw en noemde hem een dikke patatneuzige idioot. Ik raakte blijkbaar een delicaat punt want hij draaide zich meteen om en haalde uit naar mijn gezicht. Zijn vuist schampte langs mijn neus maar raakte me niet volledig. Ik bukte onder zijn volgende slag door en gaf hem met mijn rechtse vuist een harde klap tegen zijn voorhoofd. Hij wankelde even maar door mijn gebukte positie kon hij mijn hoofd in een klem nemen. Hij klemde mijn hoofd in zijn rechterarm en sloeg met zijn linkerarm in de richting van mijn hoofd maar miste onbegrijpelijkerwijs. Ik wist me los te rukken en een tel stond hij met zijn rug naar me. Ik sloeg erop los met mijn beide vuisten en schopte hem ook in zijn rug.

De rest van het gevecht verliep in een rode waas. Ik kwam maar bij toen we door een leraar van de school uit elkaar gehaald werden en met enige aandrang naar het bureau van de onderdirecteur geleid werden. De hele weg naar zijn bureau schreeuwde ik Rudolph verwensingen naar het hoofd. Hij bloedde hevig uit zijn neus. Ik had een schram op mijn voorhoofd en mijn vuisten lagen open, maar verder was ik ongedeerd. Ik had het gevecht gewonnen.

De onderdirecteur, adjudant Vossel, was een man van een 40 jaar met zilvergrijs haar en bruine ogen. Hij werd door leraren en leerlingen gelijk enorm gerespecteerd en had de eigenlijke leiding over de school. De eigenlijk directeur had een alcoholprobleem had en was een zwak en meelijwekkend figuur. Een jaar later werd hij ontslagen. Adjudant Vossel beval ons om in de gang te wachten, elk op een stoel aan weerszijden van de deur van zijn bureau. Toen ik met Rudolph in de gang zat was de spanning te snijden. Ik dacht dat hij me elk moment zou aanvallen, hoewel hij me geen moment aankeek. Het hing in de lucht, als een onzichtbare waterdamp op een hete dag aan de kust. Er gebeurde echter niets en na een tiental minuten riep de onderdirecteur hem naar binnen. Na nog tien minuten, die ik in totale stilte in de hoge gang met gladde vloeren doorbracht kwam hij weer naar buiten. Hij keek me niet aan en liep onmiddellijk de gang uit. Zijn ogen zagen rood. Ik vermoedde dat hij gehuild had. Hij liet de deur van het bureau van de onderdirecteur open. Ik zat nog tien minuten te wachten in de gang. De klok in de gang sloeg vijf uur. Ik behoorde al een uur thuis te zijn. Ik wist zeker dat mijn moeder in alle staten was.
Na nog enkele ogenblikken riep de onderdirecteur me vanachter zijn bureau met luide stem binnen in zijn kantoor. Hij gebood me om te gaan zitten, zonder me aan te kijken. Hij was naarstig aan het noteren en na nog een paar minuten stilte dacht ik dat hij vergeten was dat ik aanwezig was. Ik was het gewoon om onzichtbaar te zijn maar deze hele situatie gaf me een akelig gevoel. Toen sprak hij echter, opeens, en zijn stem klonk luid als een donderslag.

“Vertel me eens Julius, wat is er precies gebeurd?”, vroeg hij. Het leek me dat hij een zekere koele berekening in zijn stem had gelegd die ik eerder nog niet gehoord had. De berekening leek te zeggen: “Geen onzin jongen, want dan vil ik je.” Ik vertelde hem dat Rudolph me had aangevallen om mijn geld te nemen en dat hij me belachelijk wilde maken voor de anderen, of een dergelijke leugen. Ik sprak voor enkele minuten en zweeg toen. De onderdirecteur had zijn blik de hele tijd op me gericht. Hij zweeg. Ik was nogal een fervent lezer toen en vooral de Griekse mythen oefenden een grote aantrekking op me uit. Ik beeldde me in dat Zeus er zo moest uitzien wanneer hij vertoornd iets in overweging nam.

Plots sloeg hij keihard met zijn vlakke hand op de tafel. Ik wipte wel een meter op van mijn stoel en het geluid weergalmde door het hele bureau en de gangen, om nog een paar seconden als echo in mijn oren te zinderen.

“Je bent een leugenaar!”, riep hij. Hij vertelde me dat Rudolph hem het omgekeerde had verteld, dat ik hem had aangevallen, wat natuurlijk de waarheid was. “Die jongen is niet in staat tot leugens”, zei hij, wat me ook de waarheid leek te zijn. “Maar jij wel”, voegde hij er aan toe, “dus moet je wel liegen.” Hij bleef me in de ogen kijken tot ik uiteindelijk schuldig knikte en mijn blik moest afwenden. Hij knikte en prevelde in zichzelf, “Zie je wel, zie je wel”, alsof hij zichzelf een schouderklopje gaf voor zijn goede psychologische inzicht. Hij stond op van zijn stoel en stapte naar het raam. Met zijn handen achter zijn rug staarde hij naar de lege speelplaats, alsof daar iets oneindig fascinerends te zien was. “Schrijf me tegen morgen maar eens twintig bladzijden over je redenen. Noem het “waarom geweld geen oplossing is,maar een probleem” en leg het maar op mijn bureau.”, zei hij. Zonder zich om te draaien vertelde hij me dat ik mocht vertrekken. Dat deed ik.

Die avond kreeg ik ervan langs van mijn ouders, die natuurlijk al een telefoontje hadden gekregen van de school. Ik schreef mijn twintig pagina’s in één ruk en ging onder dwang vroeg slapen. Ik weet niet meer wat ik toen heb geschreven, maar ik weet wel nog dat ik zelfs met mijn puberaal intellect kon inzien dat het onzin was. Ik lag wakker in mijn bed en vroeg me af wat er de volgende dag zou gebeuren. Ik had geen spijt over wat ik gedaan had. Ik had weer hoop op een bestaan, mijn kleine daad van terrorisme had iets losgemaakt. Ik wist niet wat, maar ik kon het voelen, het was er als een vetbol onder de huid, niets wereldschokkends maar iets.

Mijn acties misten inderdaad hun effect niet. Toen ik de volgende dag op de speelplaats kwam gonsde het van de geruchten over het gevecht en het scheen me toe dat iedereen me aankeek. Ik ging op mijn gebruikelijke plekje niet ver van de vuilbak staan en trachtte te zien wat Rudolph en de andere beroepsjongens aan het doen waren. Er leek echter niets speciaals aan de hand, ze lummelden maar wat rond, zoals gebruikelijk. Toen de bel ging en de les begon was er, op een paar scherpe blikken na, niets aan de hand.

Tijdens de middagpauze veranderde dat toen er een delegatie van beroepsjongens naar me toe kwam. Ze hadden me staan opwachten aan het leslokaal, nog voor ik in de refter om te eten binnengegaan was. Ze waren met zijn vieren of zijn vijven en vertelden me dat ze me na het belsignaal van vier uur verwachtten buiten. “We gaan je kapot slaan”, zei er één. Er ging een bliksemschicht van adrenaline door mijn lijf. Ik probeerde het tranen van mijn ogen tegen te houden maar sloeg er niet in. De anderen lachten. Rudolph stond het tafereel van een eindje verder in de gaten te houden. Hij keek grimmig en dom uit zijn spletige ogen. Zijn hoofd zag er uit als een grote bloemkool met een aardappel als neus en varkensoren.

Ik voelde me meer alleen en verloren dan ooit tevoren. Ik wist dat mijn echte straf niet de twintig bladzijden die ik diende te schrijven was geweest. Mijn boete was het gevoel dat ik toen kreeg, een ontzettend intense gewaarwording van terreur en dreiging. Ik wist niet wat ik moest doen, dus deed ik maar alsof er niets aan de hand was.

Ik nam mijn boterhamdoos in de hand en ging de refter binnen. Ik wilde op mijn gebruikelijke plekje gaan zitten, ergens alleen aan de deur, zodat ik vlug weg kon gaan om op de speelplaats te lezen in mijn boek en mijn gedachten te verzetten.
Penny wenkte me echter met zijn hand boven zijn hoofd en toen ik verbaasd naar hem toe schuifelde vroeg hij me of ik niet bij hem en zijn groepje kwam zitten. Ik haalde mijn schouders op en knikte. Ik ging naast een meisje zitten. Ik kon me niet herinneren dat ik ooit zo dicht bij een vrouw, behalve mijn moeder of mijn zus, had gezeten.

Ik sprak niet veel en luisterde naar het gepraat van de jongens en meisjes rond me, een bonte verzameling van stoerheid, testosteron en blonde verleiding. De meisjes praatten vooral over wie het met wie gedaan had en de jongens over brommers en voetbal. Ik propte mijn boterhammen zonder al te veel te kauwen in mijn mond en vroeg me af wat ik aan de tafel zat te doen. Toen iedereen opstond om naar de speelplaats te gaan gebaarde Penny me om nog even te blijven zitten.

“Ik weet dat je in de problemen zit”, zei hij, toen de rest vertrokken was. Ik knikte alleen maar. Hij keek me even aan en streek over zijn kin. Zijn ervaren vingers tokkelden over de haartjes van zijn beginnende baard.
“Ik kan je problemen laten verdwijnen. Wil je dat?” Mijn mond moet van verbazing opengevallen zijn, want hij lachte om mijn gezichtsuitdrukking. Ik knikte haastig. “Beschouw het als opgelost”, zei hij.

Ik wilde hem graag vragen waarom hij me hielp, maar hij gaf me met zijn hand te kennen dat hij geen vragen wilde beantwoorden. Ik verliet de refter en ging in mijn boek lezen. Penny ging bij zijn vrienden staan, het epicentrum van het groepje, zoals steeds.

Toen ik die namiddag de schoolpoort uitging viel niemand me lastig en ik ging naar huis zonder enig probleem. Ik vroeg me af hoe hij het klaargespeeld had, maar er kwam geen antwoord.

Toen ik de volgende dagen in de refter kwam ging ik als vanouds alleen zitten, maar er was iets veranderd. Ik voelde dat mensen me bekeken, ik was niet onzichtbaar meer. Ik maakte mijn eerste vrienden en ging bij een boksclub, op aanraden van vrienden van mijn ouders, die ongerust waren dat ik een probleem met agressie had. Langzaamaan veranderde mijn leven.

Tijdens het trieste gesprek dat ik zo’n tien jaar later met Penny de ex-kuttenman, nu Penny de verbitterde papa, had vroeg ik hem waarom hij me indertijd geholpen had. Het was een enigma waarop ik na al die tijd nog steeds geen antwoord had en het had me van tijd tot tijd bezig gehouden, door al mijn ellende en succes heen.

Hij zei dat het niet was zoals ik dacht, dat niet hij mij maar ik hem geholpen had.

“Iedereen houdt van Robin Hood”, zei hij.

Ik lachte en hij lachte, hoewel zijn egoistische bekentenis me schokte en ik het niet grappig vond. Ik nam afscheid van hem en hoopte dat ik hem opnieuw tien jaar niet meer zou zien. Ik had gehoopt dat hij echt sterker was dan mij en onbaatzuchtiger, maar dat was niet zo. Hij stelde me fataal teleur en ik kon niet anders dan hem afschrijven, mijn enige unieke jeugdheld.

Wat kan ik verder nog vertellen. Ik groeide op en het werd duidelijk dat ik niet voor een leven als arbeider of als een bediende geboren was. Ik was een krijger en ik was meestal zo hard met strijden dat ik niet meer kon zien waar ik mee bezig was. Op een dag keek ik rond me en was iedereen verslagen.

Maar het gevecht gaat door, ook en vooral als ik niet in de ring sta, ik zal blijven strijden, met mijn eigen middelen. Het is soms niet duidelijk wie de vijand is, maar ik heb het gevoel dat ik toch moet vechten. Uiteindelijk zal ik verliezen, maar dat is het punt niet.

Porno – Een 1-2-3-luik

2010-08-18T14:09:00.000-07:00

1.
Banaal en brakend, blond van verlangen
Met zijn tweeën, heel alleen,
Vrouw op vrouw, pik, dp en spermaslik,
Cunnilingus en hun tongen
Blauw in een zee van roze.
Hun verlangen is de kijker,
De kijker verlangt naar hen
Het is waar, in wezen, allebei
Verlangen ze naar wat anders.

2.
Knikkende knietjes, jonge kutjes
We gaan er nog eentje kraken
De regisseur lacht zijn roze kaken
Bloot zijn vele buiken,
Kreunen onder al dat gewicht
Kunst is hard werk en zweten.
Zal de lieve cameraman
Die naar huis gaat om te neuken
Zijn vrouw van dichtbij bekijken,
En in haar ogen al die meiden zien.

3.
Freaks betaalt men altijd beter
Tenzij uw dochter een schoonheid is
Schuif het geld maar onder mijn handen
Dan hoef ik uw gezicht niet te zien.

Zelfbeschikking is de vrijheid om te kiezen
wanneer je toch geen keuze hebt
De kreupele weet dat lust stappen is,
en verlangen is als bewegend water,
de vloed overwint alle hindernissen
en stroomt altijd naar het laagste punt.

Laat ons met rust, laat onze handen vrij,
De geest, laat ons twijfel reduceren, vergeet,
Het hart
Laat ons masturberen
en penetreer het lichaam in gedachten.

Droom zacht, lieverds.

2010-08-12T07:23:00.000-07:00

“Don’t open your eyes
Take it from me
I have found, you can find
Happiness in slavery.”
NIN, Happiness in Slavery

Dokter Harry Inrit zat op de rand van zijn bed te bekomen van zijn zware dag werken in het ziekenhuis. Hij had die dag wel vierentwintig mensen moeten dichtnaaien, had zevenendertig spuiten moeten geven, had zeventien steunverbanden moeten leggen, had één colonoscopie en één gastroscopie met enige schwung toegediend en had ook nog twee kleuters met een klets tegen hun bek het zwijgen op moeten leggen. Die laatste actie had hem twee verbolgen en klagende moeders opgeleverd, maar daar had hij zich maar zeer weinig van aangetrokken. De bengels waren in het crechetuintje van het hospitaal ontsnapt en hadden in de ziekenhuiscorridor wat dr. Inrit als "dood, verderf en geluidsoverlast" bestempelde gezaaid. Met dood en verderf had dokter Inrit geen problemen, maar hij had wel hoofdpijn die dag. Hij haatte kleuters en was blij dat hij geen kinderen had, zodat hij hen niet door die levensfase hoefde te zien gaan. Hij hield van volwassen conversaties in volwassen settings. Een gesprek over BMW's in een stripbar ging hij nooit uit de weg. Het kon hem daarentegen niets schelen dat driehonderd konijnen op een heuvel aan mixomatose crepeerden of dat een televisiehandpop ongelukkig was omdat hij geen ijsje kreeg.

Na zijn werk was hij met zijn volkswagen naar de nachtwinkel gereden en had hij zich een zak chips en drie halve liters Jupiler pils gekocht. Thuis in zijn zetel had hij twee van de Jupilers in zijn keelgat gegoten en de zak chips verorberd. Hij vond het een fijne avondmaaltijd. Het huis was leeg en stil geweest, op het tikken van de klok na. Hij sloot zijn ogen en zag witte bliksems dansen voor een zwarte achtergrond. Wanneer hij nog een tel met zijn ogen dicht wachtte zag hij een bruid in een witte jurk. Ze bloedde hevig uit haar buik en hij merkte op dat wat hij eerst voor gelukkig lachen aanzag een grimas van pijn was. Spastisch en paniekerig schraapte ze met onbeheerste bewegingen de zich uit haar buik verwijderende ingewanden bij elkaar. Ze schreeuwde zonder stem. Dokter Inrit opende zijn ogen en dronk de laatste resten van zijn tweede pils op. Hij had wel meer van zulke visioenen de laatste tijd, maar hij probeerde om er niet over na te denken.

Op de rand van zijn bed opende hij het derde blikje Jupiler. Een half jaar daarvoor had zijn vrouw nog slapend en warm aan de andere kant van het bed gelegen. Maar nu niet meer. Haar plaats was koud en haar warme lichaam was ergens anders, onder of naast dat van een andere man. Dat was geen conjectuur, dokter Inrit kende de andere man zelfs. Het was dokter Reyniers, de anesthesist van het kleine ziekenhuis waar zijn vrouw verpleegster was. Ze lachten vroeger om dokter Reyniers, die haar al jaren met de meest opvallende trucs probeerde te versieren. “Ha mijn bloempje! Wat zie je er weer geurig uit!”, zei hij tegen haar als hij in de operatiekamer binnenkwam. Hij droeg veel te wijde broeken met olifantenpijpen, had een overdreven hoornig brilmontuur en een overdaad aan brillantine in zijn haar. Hij was een vervelende etter die het geluk had gehad dat hij dokter was geworden, waardoor hij zo nu en dan een vrouw kon naaien. Had iemand Harry Inrit een jaar daarvoor verteld dat zijn vrouw ooit in de kleffe val van de sullige anesthesist zou trappen dan had hij hem uitgelachen. Maar het was toch maar gebeurd.

“Je bevredigt me niet meer”, had ze hem op een dag gezegd. “Je bent bezeten door jezelf en je eigen schuldgevoelens”, had ze ook nog gezegd. Hij kon dat niet ontkennen, dus had hij zijn schouders maar opgehaald. De dag erna had ze hem verlaten. De gluiperige anesthesist was plots een stuk minder grappig geworden.
“We neukten al een tijd niet meer”, had hij tegen zijn goeie vriend dokter Marius verteld. “Ik en Maria. Het gaat niet meer. Ik kan het niet meer. Fysiek. Mentaal. Ik begin te huilen van zodra ik op haar lig.” Zijn vriend had hem bezorgd aangekeken en hem een klopje op zijn schouder gegeven. “Je moet het laten gaan, Harry. Het was jou w schuld niet”, waarna hij er onzeker aan toevoegde, “drink je niet wat te veel? Ook?” Harry had zijn vraag bevestigd. Hij dronk veel te veel, toen.
De dag van vandaag dronk Harry nog meer, maar kon het niemand nog iets schelen. “Minder geklaag. Prima”, mompelde hij luidop tegen zichzelf in zijn lege slaapkamer, maar hij vond niet dat hij erg overtuigend klonk.

Hij staarde naar het lichtblauwe pastelbehangpapier dat zijn vrouw voor de slaapkamer had gekozen en hij moest de drang om zijn vuist tegen de muur tot pulp te slaan bevechten. Toen zijn derde blikje halfleeg was voelde hij zich al een beetje dronken. Hij hoopte dat hij zo dadelijk dronken genoeg zou zijn om een beetje te kunnen slapen, maar nam voor de zekerheid toch ook nog een slaappil. Hij wist dat zij er zou zijn in zijn dromen. Ze was er altijd wanneer hij zijn ogen sloot, het was één van de laatste zekerheden die hij bezat.

Op een dag was er een meisje bij hem gekomen, tijdens zijn spreekuur. Ze zei dat ze zwanger was maar dat het kind zo vlug mogelijk verwijderd moest worden. Hij vroeg haar hoe lang ze al zwanger was maar daar kon ze geen antwoord op geven. Hij vroeg haar hoe oud ze was maar daar wilde ze geen antwoord op geven. Het was een hoogblonde meid, met heldere blauwe ogen en vrij hippe baggy kleren aan. Ze droeg een grijze jumper met een kap, een afgebleekte jeans en witte sneakers. Haar haren had ze in een staartje stevig achter haar hoofd gebonden. Hij schatte haar niet ouder dan veertien, misschien vijftien jaar. Hij overwoog even om de politie te bellen, maar besloot om één of andere reden om het niet te doen. Hij vertelde haar dat hij haar niet kon helpen en verzocht haar om weg te gaan. Ze keek hem even indringend aan en hij meende iets in haar ogen te zien. Wanhoop misschien, misschien ook niet. Ze stond op en vertrok uit de praktijkruimte. Hij hernam zijn werk en dacht niet meer aan haar.

Hij geloofde dat hij haar nooit meer zou zien, maar daarin vergiste hij zich.
Toen ze die avond in het ziekenhuis binnenkwam herkende hij haar niet meteen. Ze brachten een meisje binnen met hevige interne bloedingen rond de baarmoeder. Het was het resultaat van een zelfuitgevoerde abortus, zoals dokter Inrit meteen vaststelde. Toen hij zag dat het ging om het meisje dat hij die middag had weggestuurd trok alle kleur uit zijn gezicht weg. Ze probeerden om het bloeden te stelpen en gaven haar een transfusie, maar het baatte niet meer. Ze had te lang liggen bloeden, er kon geen hulp meer baten.

Hij vroeg aan de ambulanciers waar ze haar gevonden hadden. Ze vertelden hem dat ze op de vloer van een ranzige hotelkamer was gevonden. Ze lag op haar rug met haar benen lichtjes open, naast een plas bloed. Van degene die de abortus had uitgevoerd was geen spoor meer te bekennen. “Zonde, echt, zo een schoon kind”, zei één van de ambulanciers ook nog. Hij meende het echt.

Toen haar moeder in het ziekenhuis kwam maakte ze natuurlijk een hele scene. Er kwam heel wat geschreeuw en geweeklaag aan te pas. Dokter Inrit zuchtte en besloot om naar huis te gaan en het hele incident achter zich te laten.

Hij vertelde zijn geweten dat hij zichzelf niets te verwijten had, maar zijn geweten geloofde hem niet. Die nacht nog begonnen de dromen.

In de droom zat hij met een bruid, zijn bruid, in een hotelkamer. De lucht was gevuld met muziek en het was er behaaglijk warm, als aan de binnenkant van een dekbed. Hij kuste haar en ze lachte. Ze was mooi en bruin, een meisje maar toch ook al een vrouw. Ze droeg een witte bruidjurk met een voile en franjes aan de zijkanten. Zijn hand streek over haar billen en gleed onder de jurk, naar haar slipje. Hij trok haar slipje uit en voelde aan haar gladgeschoren spleet. Hij sloot zijn ogen en kuste haar opnieuw op haar lippen. Hij voelde plots dat er iets mis was, zijn binnenste bevroor, een pijnlijke steek sneed door zijn middenrif. Haar lippen voelden plots akelig koud aan. Toen hij zijn ogen weer opende keek hij recht in de dode ogen van het meisje. Hij keek naar zijn handen, naar gemanicureerd vingers. Zijn handen zagen er hetzelfde uit las altijd behalve dat ze vol bloed hingen. Het was een dikke laag en hij probeerde laks en traag om het eraf te schrapen, maar het was te dik en onbuigzaam alsof het een laag metaal was. Vreemd genoeg leek zijn toestand hem in zijn droom niet in het minst te storen. Hij glimlachte en ging door met haar te strelen en te zoenen, als een scene uit een macabere Italiaanse erotische film uit de jaren zeventig. Het bloed en de ingewanden gutsten over zijn schoenen en over zijn smokingbroek. Hij scheen het nog steeds niet erg te vinden en begon zelfs luidop te lachen. Daarop werd er op de deur geklopt. Hij liet het meisje los en keek hoe ze als een zak aardappelen ineen zakte. Hij stond langzaam op en liep naar de deur. Net voordat hij deze open deed wierp hij nog een blik op de bloederige rottende hoop die hij net had achtergelaten. Hij opende de deur. Hij werd wakker uit de droom en kon hij niet meer slapen.

De deur had een bevrijding geleken. Hij wist zeker dat er ergens buiten die kamer een verklaring was voor alles. Waarom was hij zo gelukkig met al die ellende? Waarom gilde hij niet? En waarom voelde hij dat het meisjes gelukkig was, gelukkig met haar einde, gelukkig in haar onbewuste decomposerende en vegetatieve staat.

Hij legde zijn hoofd op zijn kussen en staarde enkele minuten naar het plafond. In enkele maanden tijd had hij alles verloren, zijn vrouw, een deel van zijn gezondheid en het grootste deel van zijn vrienden. Groteske paarse vissen zwommen voorbij het plafond door de ruimte en trachtten elkaar op te eten. Hij wist dat hij weer een delirium had, dat hij de laatste tijd echt te veel dronk, maar hij was ook opgelucht door het besef dat hij hallucineerde. In zijn dromen was het allemaal zoveel echter, daar was geen distantie meer mogelijk, daar was alles echt. De werkelijkheid had meer weg van een gedetailleerde en uitgebreide droom dan met een hallucinatie. Hij stond even op en dronk een glas melk in de keuken. Hierna legde hij zich weer neer op zijn bed. Hij legde zich op zijn zij en voelde al snel dat de slaap hem zou overweldigen.

Hij glimlachte en sloot zijn ogen, klaar voor de afspraak met zijn nachtelijke bruid, dat dode mormel, en bereid om de enige affectie die hij nog overhad aan haar te geven.

Snelheid in stilstand

2010-08-08T15:45:00.000-07:00

“To write, to dance, to eat
To play, to fuck, to breath
All these things seem to me
Mere exercises in vanity”

F.D., 4 a.m., frietkot ‘De belofte van de vetzak’ , dichterlijke vrijheid.

Oneindig langzaam vlieg ik over de donkere straten. Mijn buik raakt nog net het wegdek niet, ik heb mijn armen wijd gespreid, mijn ogen staan open en mijn mond is dicht. Zigeuners in auto’s laten me passeren. Politieagenten in karren doen hun sirenes blaten, maar ik ben te traag en kan altijd weer aan hen ontsnappen. Terwijl de macadam onder mijn ogen glijdt kijk ik naar mijn handen. Mijn met oneer en bloed bevlekte handen. Ze zien er nog hetzelfde uit, zacht en klein als altijd, bijna vrouwenhanden. Ik zal wel nooit een huis gaan bouwen, lijken ze te zeggen. Het zijn fijne handen, en ik heb ze graag. In de pixeltaal van mijn supersnelle brein vormen zich aan een snel tempo beelden. De output is helder, ook al komt er alleen obscuriteit naar binnen. We hebben hier te maken met een ultra-intelligente processor, een rekenkundige eenheid verstikt in zijn eigen kronkelpaden.

Mijn liefde voor haar begon in het heden, toen het verleden nog van geen tel was en de toekomst nog onbepaald was. We waren kinderen. Ik lutste pieren om aan mijn hengel te hangen en zij speelde met takken om ons een huis te verschaffen. Wanneer ik zonder vissen thuiskwam vond ze dat niet erg en kreeg ik toch een kopje onzichtbare thee, die we uit onzichtbare kopjes dronken. Als we dan ’s avonds in onze hangmat kropen geloof ik niet dat we met elkaar vreeën. Maar dat gaf niet, want we geloofden dat mannen en vrouwen tezamen toch van elkander dienden te houden, wat er ook gebeuren zal. Wat er ook gebeurde. Dat was een leugen, maar wel een mooie.

Toen ik op een dag van school thuiskwam was er een vliegtuig in een hoge toren gevlogen. “Het lijkt wel Star Wars”, dacht ik, wat ik haar dan ook terstond telefonisch vertelde. Nog geen minuut later vloog er een ander vliegtuig in een andere hoge toren. “We leven nu in een oorlogszone”, vertelde ik haar. Dat deed haar lachen. “Je hoort niet te lachen, wanneer er in een bevriende natie duizenden mensen sterven”, zei ik. Dat deed haar nog meer lachen. Ik vertelde haar dat ik wel altijd van haar zou houden, en hoopte dat het lachen zou stoppen. Ze stopte met lachen. Ik voelde me erg gelukkig. Op het platte scherm sprongen er vlooien van een brandende lucifer. Ik besefte dat mensen niet veel meer dan insecten waren, als ze vanuit het juiste perspectief werden bekeken.

We waren op een dag samen in een tempel in het hoge noorden. In de ijskoude schittering van de bevroren toendra rinkelden duizend onhoorbare kristallen bellen. Haar koude neus gloeide rood bij het vuur van mijn bevlogen woorden. We werden tienduizend jaar en we stierven, als ijslolly’s aan elkaar gevroren. De welving van mijn bekken paste perfect over de glooiing van haar kontheuvels. Er kwamen geen archeologen die ons vonden, we sierden musea noch patserhuizen. Het ijs smolt en onze lichamen vergingen. Na een tijd waren we slechts water en koolstofkringen.

Ze stond me aan het station op te wachten. Ze droeg een rode jurk en had witte bloemen in haar haren. Later en vroeger heb ik niets gevonden dat mooier was. Ze nam mijn hand, wat me bevestigde dat ze voor mij gekomen was. Ik zei: “Mijn Anna Karenina, mijn Madame de Bovary misschien, nooit mijn Justine of mijn Lolita. We zijn tragisch maar hetzelfde. Mijn…” Ze legde haar vinger op mijn lippen, om te voorkomen dat ik de hele westerse literatuur zou doorkruisen. “Ik ben gekomen om van je te sterven”, zei ze. Ik knikte. “Dat had ik al begrepen”, zei ik. “Ik zou nooit van je kunnen scheiden, dus ben ik dood voor jou en jij voor mij.” Na een laatste knuffel rotte ze op om andere mannen te gaan neuken. Een levend lijk, een necrofiele zonde, het begin van alle ellende. Volgens mij verliet Eva het paradijs en was het Adam die haar volgde. God kon enkel maar met zijn ogen rollen.

Gewichtsloos en zonder zin zeil ik over duistere kruispunten. Ik scheer voorbij vrachtwagens, mis handelskaravanen op een haar na en raak net geen oude vrouwen. Ik ga zo traag dat het snelheid wordt, ik blijf op hetzelfde punt terwijl ik honderd maal de wereld rondga. Ik begaap mijn handen die moordden, ik denk met mijn brein dat ooit liefhad. Ik draag mijn vasculaire pomp rond en geef kracht aan gedachten die alle illusies en elke hoop mankeren.

Kijk uit je ramen in de stad, mijn lieve mensen, want buiten zweeft een mens, verloren(maar met mooie handen).

Song for a Hungarian Schlampe

2010-08-05T05:07:00.000-07:00

You pulled out of your hat
All the madness of the globe
A jester, fortune’s black cat
Erasing all love and hope
Your shoddy and blood soaked limbi
Taken aback, startled by your violence
Shuddering out of bestial greed
Engendering, enabling a new pestilence.
I will rape all you own, you shrieked
Your foul tongue your teeth beneath
Your purple heart and rowdy sacks, all
To the demise of the gullible and the sweet
But truly once you were lost and blonde
Forever smiling, bolting through the hay
My life, my love, you spoke ohne grin
Will eternally be true, jolly, honest and gay.

But so it goes, as we go on, the sore,
The species damned by living long,
You are that girl, not anymore.

Vrouwen, een vergelijkende studie

2010-07-20T11:21:00.000-07:00

De hoer van Frederik Pardon was zevenentwintig jaar, blond en in het bezit van een stel borsten die een BH van het formaat dubbele D makkelijk konden vullen. Haar hobby’s waren zeilen en over poesjes aaien. Zelf begreep ze niet dat dit laatste dubbelzinnig geïnterpreteerd kon worden. Wanneer mannen met haar lachten als ze liet vallen dat ze graag over haar poesje aaide lachte ze gewoon gezellig mee. Het viel haar op dat mannen haar vaak sympathiek vonden.

Ze noemde zichzelf “de vriendin van Frederik Pardon”. Frederik Pardon verwees daarentegen altijd naar haar als “mijn hoer”, een feit waarvan zij niet op de hoogte was. De twee hadden, kortom, een gezonde moderne relatie.

Behalve de hoer van Frederik Pardon hield Frederik Pardon er ook nog een relatie op na met een vrouw die hij “de moeder van mijn kinderen” noemde. De moeder van de kinderen van Frederik Pardon was in vele opzichten het tegenovergestelde van de hoer van Frederik Pardon. Ze was een diepe en poëtische vrouw, die niet veel gaf om de materiële aspecten in dit leven. Ze kon meewarig naar door de regen bevlekte landschappen kijken en daardoor bijna in huilen uitbarsten. Ze lachte vaak, gewoonweg omdat ze alles zo oogverblindend mooi vond. Ze had gevoel voor taalkundige dubbelzinnigheden en kon zichzelf en anderen relativeren en de dingen in een zakelijk perspectief zien als dat moest.

Ze was ook zo lelijk als een hond. Elke nacht wanneer Frederik Pardon ging slapen wenste hij hartstochtelijk dat ze mooier zou worden, maar het had geen zin. Zijn perfecte vrouw, zijn zielsverwante, de vrouw van zijn kinderen, was een lelijk wijf.
Frederik had lange gesprekken met haar, ging met haar naar musea en voelde zich totaal begrepen door haar. Als hij haar neukte dacht hij aan andere vrouwen of aan porno die hij voorheen had bekeken met dat doel. Wanneer hij aan haar dacht tijdens het neuken werd zijn penis slap. Hypocrisie op seksueel gebied en mentale compatibiliteit waren essentiële onderdelen van hun bijna dagelijkse samenzijn.
Ook zij hadden, kortom, een gezonde moderne relatie.

Op een dag nam hij haar terwijl ze op haar rug lag op een groot houten bed met dubbele plinten dat ze van haar ouders gekregen had. Hij ragde een eind weg in haar veel te brede foef en probeerde iets te voelen dat wat weg had van seksuele opwinding. Hoe hij ook trachtte om tot een hoogtepunt te komen, het lukte hem niet en na een tijd klopte ze hem bemoedigend op de rug, alsof ze hem wilde troosten. Toen hij haar bemoederende scheve smoel, met de dikke kaken, de acné en de spleetjes van ogen zag werd zijn halfstijve penis volledig slap.

“Ze denkt godverdomme dat het mijn schuld is”, dacht Frederik Pardon woedend. Hij trok zijn piemel uit haar kut en begon er verwoed aan te rukken. Hij negeerde haar protesten en ging door tot hij een orgasme kreeg. Toen hij voelde dat hij ging komen hield hij zijn piemel naast haar gezicht en spoot hij gans haar gezicht vol. “Dat zal haar godverdomme leren, de trut”, dacht hij. De vrouw van zijn kinderen tastte geschokt met haar vingers aan het warme zaad dat aan haar gezicht plakte. Ze voelde de tranen in haar ogen springen, maar de rationele vrouw die ze was wilde hem niet de voldoening geven om en plein public in huilen uit te barsten. Ze trok zich terug in de badkamer, ging op de pot van het plastic hangtoilet zitten en begon zachtjes te grienen.

Frederik trok zijn kleren aan, klopte even op de deur van de badkamer en haalde toen er geen reactie kwam zijn schouders op. Hij verliet het huis van de vrouw van zijn kinderen en reed recht naar het appartement van zijn hoer.
Toen de hoer van Frederik Pardon de deur opendeed sleurde ze hem meteen aan zijn hand het appartement in. “Ik moet je iets tonen”, kirde ze opgewonden. Ze trok hem naar de woonkamer, waar ze stil bleef staan voor een muur waaraan een schilderij hing. Ze bleef in afwachtende stilte zwijgen en naar zijn gezicht staren. “Ja, en?”, zei Frederik geïrriteerd.

“Wat denk je?”, kirde ze opgewonden. Frederik merkte met enige consternatie op dat ze op en neer sprong en in haar handen klapte als een achterlijk kind van drie jaar. “Wat denk ik van wat?”, zei Frederik. Hij werd met de seconde kwader. “Wat denk je van mijn schilderij? Is het niet prachtig?”
Frederik bekeek het smakeloze bonte ding dat voor hem aan de muur hing. Het was een kruising van negentiende eeuwse impressionistische landschappen en de meest wanstaltige babyverheerlijkingspropaganda uit de laat-consumptieve beeldcultuur van de twintigste eeuw. Op de voorgrond bevonden zich twee naakte peuters en daarachter waren er vlekken die met wat goede wil als natuurschoon geïnterpreteerd konden worden.

“Wat doen ze? Elkaars snot opeten?”, vroeg Frederik. De ogen van de hoer van Frederik Pardon verwijdden zich aanzienlijk en met een nieuwe kir duikelde ze een foldertje op van de zetel.

“Oh, maar dat staat vast in de brochure”, schreeuwde ze.

Frederik zuchtte. Hij nam het foldertje uit haar handen en nam haar schouders vast. “Je hebt hier veel voor betaald, niet?”, vroeg hij. “Ja, maar ik vind…”, begon ze. Hij onderbrak haar onmiddellijk. “Je hebt je laten bedriegen. Het is niet alleen lelijk. Het is ook smakeloos. Ik zou zeggen dat het grotesk is, maar dat zou je vast niet begrijpen.” Hierna liet hij haar los en ging hij met zijn benen gekruist op de zetel zitten. “Kan je me een whisky halen? Ik heb een moeilijke dag gehad vandaag.”
De hoer van Frederik bleef exact vijftien seconden wezenloos voor zich uitstaren. Ze dacht: “Waarom ben ik toch samen met die man?” Frederik herhaalde zijn vraag iets dwingender. Ze vergat haar gedachten en schonk hem een whisky in. Ze gaf hem zijn drank, die hij met één teug achterover kapte. Hierop betastte hij haar borsten en wreef hij met zijn vingers over haar slipje. “Frederik, stop, ik heb niet zoveel zin”, protesteerde ze, maar het was te laat. Frederik rukte haar slip uit, draaide haar om op haar buik en begon haar met gretige halen te neuken. Na nog geen twee minuten kwam hij klaar. Toen hij klaar was trok hij zijn onderbroek en broek op en zette hij zich recht. “Ik moet weg. Ik heb een zakenafspraak om negen uur”, zei hij. Nog voor de hoer van Frederik Pardon zich weer recht kon zetten verliet hij het huis, stapte hij in zijn crème-kleurige BMW en reed hij weer naar het huis van de moeder van zijn kinderen.

Hij parkeerde zijn BMW in de garage onder het gebouw en stapte de trappen op. Hij kwam binnen in hun huis en merkte op dat zijn vrouw al was gaan slapen. Hij zette de televisie aan en keek naar het sportkanaal tot hij te moe was om nog wakker te blijven.

Hij ging in de slaapkamer binnen, deed zijn das en hemd uit, maakte zijn schoenen los en deed zijn kousen uit en verving zijn broek voor een bermudashort. Hij ging naast zijn lelijke vrouw liggen en deed zijn ogen dicht. Hij voelde haar bewegen en besefte dat ze nog niet sliep. Hij voelde haar dichter komen, en hij voelde haar adem warm tegen zijn gezicht blazen. Ze gaf hem een plotse liefdevolle zoen op zijn voorhoofd. “Je hebt die prut toch van je gezicht gewassen, hoop ik”, zei hij. Hierna keerde hij zich op zijn zij en hij sliep spoedig in. In hun respectievelijke bedden deden de moeder van de kinderen van Frederik Pardon en de hoer van Frederik Pardon geen oog dicht.

Kruise, konverseer, kontakteer, kots, krash

2010-07-09T16:51:00.000-07:00

“I want you back/
for the rhythm-attack/
coming down on the floor/
like a maniac.”

Een bekende houseperformer, 3 AM, schouwend over de duistere wateren van zijn privézwembad.

Ik zit in mijn auto, in de file en ik droom van een kleine idylle, een pastorale met jou en een labrador aan onze voeten. We wonen ergens ver weg, mijlen verwijderd van Didier Reynders, Ronald McDonald en olierampen. We hebben geen kinderen omdat er geen leegte te vullen valt. De mistige en nattige nacht vervangt de zompige warmte van de dag in volledige harmonie. Ik kijk naar je en strijk door je haren en er zijn geen anderen (niet meer, dan toch). Je bent voor altijd mooi en de mijne. Mijn rimpels zijn tevreden en mijn maag is gevuld en afwezig blijven de vlammenwerpers en het willen dansen met vreemde stammen. “Dit is mijn leven”, denk ik, maar dat is niet zo erg. We lachen.

Dat gaat van: “ha ha ha.” Zo ongeveer.

God weet dat het een mooie droom is, hoe Hij ook met zijn vingers in zijn oren en zijn ogen dicht “la la la” blijft roepen, als een verwende tiener. Helaas kan ik niet aan onze utopie beginnen, ze niet tot werkelijkheid brengen, want jij bestaat niet en ik heb mijn levensproject van het drinken en reviewen van alle goedkope merken pils nog niet verwezenlijkt. Ook zijn er nog andere belangrijke bezwaren, zoals zoveel mogelijk te beleven op zoveel mogelijk plaatsen. Er is ook nog de vrijheid, die inhoudt dat je je slavernij op je eigen manier mag belijden. Je mag 38 uur per week werken en jezelf een BMW kopen, of je kan ook kiezen om niet werken en wekenlang alleen koolsoep eten. Je kan je moeder uitschelden en je vrienden van je laten vervreemden. Je mag je lief “schnoepie” noemen, haar de schedel inslaan en haar daarna in je tuin begraven, als niemand het maar te weten komt. Zo vrij zijn we wel.

Ik zit in de auto te zompen van de hitte. Links van me zit een korte dikke man met zijn gsm te spelen en naar de ultieme callgirl te snakken. Ze is blond, strak en zonder stembanden, zonder nationaliteit en achtergrond, gewoon gemaakt om te neuken. De enige gelaatsuitdrukkingen die ze heeft zijn extatisch en erg vrolijk. Bij haar kan je hoereren zonder schuld te voelen.

Rechts van me rijdt er een jong meisje met haar handen krampachtig aan het stuur gekluisterd. Ze lijkt bang om het los te laten, alsof ze de penis van een onzeker en infideel vriendje vastheeft. Ik besluit om naar haar te glimlachen, maar ik ben te veel van de facebook-generatie om haar netlogstrak-jeugdigheid niet aan het walgen te brengen.

Gelukkig kan ik al vlug gas geven en de colonne schuift een beetje dichter naar een onbekende bestemming. We stoppen enkele meters verder in een andere onverwachte configuratie. Ik krijg nieuwe buren. Dat is wel even wennen, maar de beklemmende atmosfeer blijft er om ons te begeleiden. Het gas uit de auto’s gaat de lucht in en maakt vogels ziek. Dat heb ik in een wetenschappelijk blad gelezen.

Ik weet zelf niet goed meer waar ik heen rijd, uiteindelijk. Ik duw op goed geluk op het gaspedaal en neem een afrit. Ik vraag me af wat Zorro zou doen als hij een Volkswagen zou bezitten. Ik bereik fabelachtige snelheden, mijn wielen bewegen zich ritmisch op het macadam. Ik kom aan een plein en parkeer mijn kar en ga binnen in een bar. Ik sla snel twee whiskeys achterover. Ik ga naar een discotheek en lach naar vreemden. Ik sluit vriendschap met drie Albanezen. Ik dans met een meisje dat vindt dat ik mooi haar heb. Ze is niet de eerste. Ik vraag haar of ze met me mee naar huis wil komen, maar ze wil niet, want ze heeft een vriend en het ligt allemaal erg ingewikkeld. "Dat wilde ik allemaal niet weten", zeg ik waarna ze in een hoek gaat zitten mokken. Ik bestel meer drank en uiteindelijk ga ik op de straatstenen kotsen. Ik kijk naar de stenen terwijl het slijm uit mijn neus druipt. Het heeft allemaal niets te betekenen.

Nee, dan alleen in mijn bed, met de zonneschijn in mijn hersenen, de narcose in mijn lichaam en je lieve vingers in mijn cortex. Onze vijver aan ons huis aan het meer, vlakbij de immense zwart-groene zee. We willen niet verdrinken, want de oneindigheid is in ons leven. We lachen, lachen, lachen, drinken, drinken, drinken, neuken, neuken, en eten. Er blijft geen tijd over om hem kapot te denken. Onze belevenissen zijn cirkels en we draaien rond gemeenschappelijke spillen, we weten dat niet ons kan doen botsen. Ik kus je hoofd en je gouden krullen. Het is dol om wat anders te willen.

Sexual capitalism and capitalist sexuality

2010-07-05T19:05:00.000-07:00

People call me (der) Dre, but I was born Andreas Peter Muller in a hospital in East-Germany. I am 23 years old and I was subjected to the wickedness of woman. I have something to tell and though it’s not even a real story, more like a long anecdote, the events I will describe are of some importance to me. So try not to laugh, even though I suspect it's hilarious to a high degree.

When I was eighteen years old I decided to join the army. Fighting against the great monster of capitalism seemed like a worthy cause. In the end it proved not to be, but it’s easy to see things clearly once they’re over. I first realized the pointlessness of the entire thing when they pulled me out of my bed in the middle of the night because I didn’t brush my boots properly. We had to put them outside of our rooms at night so the sergeant could inspect them while we were sleeping. I thought there wasn’t a crumb of dirt on mine, but I must have been wrong about it. The sergeant didn’t think they were clean. He screamed at me and put me on cleaning duty for the rest of the week.

As I was brushing the floor with a ludicrously small brush I thought: “What the hell am I doing? Thinking I should fight capitalism? I’ve never met a capitalist in my life.” So I decided to get out of the army. It really was that simple.
At least, in my mind it was simple. The administration of the army, a thoroughly bureaucratic example of the worst of the nomenklatura, wasn’t very prone on letting a young soldier slip out of their grip. The liaison officer, a gentle guy with a good human heart and a warm voice, tried to persuade me.

“What are you going to do outside, Dre?”, he inquired softly, “Work in a factory? I can assure you factories are harder than the Nationale Volksarmee. You have got nowhere to go, you’re not skilled in the sciences and from the look of it you’re not made for a life of hard physical labour. Am I right?”
I told him he might be right but that it was besides the point. I told him I had come to the army with a mission, an attempt to mean something, to fight for a just cause, to be. Not to brush stairs with a toothbrush or to obey absurd commands. He just smiled.

“Hey, this is the NVA, not the Sovjet-army, and you better be glad about it.”, he said, “Those beasts kill each other for a penny. Believe me. I know. I was in the war.”

I shrugged. He touched my shoulder. “Go drink a bit, visit a prostitute, think about what you’re supposed to do.” After this he left, still smiling.

That night I drank until I almost popped, and afterwards I visited a prostitute. I learned that ideals can’t bother you anymore once you just forget about them. Nihilism is just profound forgetfulness, nothing more.

Truth was, I realized there really was nothing waiting for me on the outside. My mother was a sad old hag and my father was a drunk. I had sisters nor brothers. My friends were bastards who’d betray you for a sausage or, more likely, for a piece of tail. The one girlfriend I had was a retarded cunt who thought you should marry before fucking. One desperate night, I touched her pussy and she started crying.
The prostitute I visited was called, rather predictably, Molly and she was the first woman I ever fucked. Sex didn’t strike me as anything special. I thought it was just about swapping juices in a space of almost unbearable closeness. Of course I didn’t know about love back then, not yet.

Molly was nice. She treated me like a mother would treat a young pale looking kid that feels not at all welcome in the world. She asked me why I was so shy. She also told me I was handsome. After this I took my pants of and I fucked her. We really didn’t care about aids yet, back then. Getting the clap was just a part of growing up. When I was finished she smiled again, the moans disappearing from her face. Something told me not all hookers were so friendly. I have always been blessed with the gift of intuition.

I don’t know if it were the words of the liaison officer or not, but anyway I didn’t leave the army. In the autumn of 1981 we almost invaded Poland. It was the closest thing to a real military expedition I ever got. By the end of 1982 I found myself still in the army, and entirely uninterested in anything but drinking and fucking hookers. Of course they should’ve fired me from the service, since it was more probable I’d shoot myself in the foot than defend our country, but they didn’t. I guess nobody gave a big enough fuck.

I don’t want to sound pathetic and I am not saying this to arouse love or sympathy, but nobody really ever cared about me, back then. Nobody that mattered, anyway. There was the cunt that didn’t want to fuck me until I married her, but she was stale, ugly and predictable. There was still another one, but I didn’t really like her either. When I dumped her she cried and pulled my clothes. I felt like a bastard for days. The feeling passed. I think I really am not a bastard. Then again that’s what Hitler must have thought.

Momma didn’t care, she just cared for daddy, had eyes only for him. But he didn’t have a clue how much she loved him because he was drunk all of the time. The fucking bastard. They should’ve castrated him and hung him from the highest tree. He used to hit me. Always drinking and talking about the war and how great things used to be. Didn’t do one bloody useful thing in his entire life. A bum by any standard, even a kid’s.

When I got to the age of 21 I was almost exactly like him. Only I wasn’t in any war, ever. I drank all night and slept all day. On the rare occasions I did have something to do I complained to everyone about it. My complaining attracted some attention, and the brass must have thought it was a sign of great vitality. They promoted me to corporal. I was a regular asshole, a real pain in the butt, somebody who didn’t give a fuck about anybody but himself. But I was honest and predictable in my depravity, so people liked me.

So what the heck, why waste more words about what could be said in a couple of sentences. I fell in love, finally, intensely and fatally. What did you expect? A goddamned religious crisis? Her name was Hilde and she was the wife of a lieutenant that was rather fond of me. His name was Jürgen Brekbacker and he thought I was a real funny guy. We met during an exercise near Rostock.

During the expedition there was a rather unsettling accident with some explosives. Some young guy didn’t wire the explosives properly and the whole thing blew up a couple meters from his face. Luckily he was wearing a protective suit, but still he was charred pretty badly. When we took off his helmet we could smell the protruding aroma of burning flesh. His face looked like a piece of shredded salami.

Nobody really knew what to say so I remarked that the aroma would’ve been nice at a barbecue. One of the senior officers heard me and went bonkers. He asked if I was out of my ‘vollgescheissenes’ mind. I told him that maybe I was. He didn’t think I was being funny. The wounded man got carried off to a hospital. I was still cracking jokes. Finally the officer pointed his fat finger in my face and ran off, rather sourly. Hard to find a military man with a good sense of humour. Hard to find any man with a good sense of humour,as a matter of fact.

Whatever you can say about lieutenant Brekbacker, he did have a good sense of humour. When he found out I was fucking his wife he just told me I was lucky she didn’t steal my credit card.

After the incident with the explosives and the rancorous officer Brekbacker suddenly spoke to me at the dining table, as if my rudeness had turned me from a spector into a real human being. “That was some ugly stuff back there, but I takes courage to take things so lightly at such a time”, he said. I told him the guy never had a nice face anyway.

“Don’t you feel any sympathy for your fellow soldiers?”, he asked.
“No fucker that blows up his own face has my sympathy.Next time he might blow up my ass”, I said. Brekbacker thought that was hilarious.

The next time he saw me at the base in Berlin he invited me to go drinking with him. I didn’t mind going drinking with him so I went with him to a bar in Kreuzberg. It wasn’t a nice place.
“What a crappy shithole”, I told him.
He shrugged.
“Whiskey’s good, though”, he said. You couldn't argue with that.

We became friends. He thought I was funny and I admired his tactical indifference, which consisted of a vast and impenetrable strategy of not caring. One night he invited me into his house to meet ‘the old ball and chain’, which I did. I fell in love with Hilde the moment she touched my hand to shake it. It wasn’t like me to fall in love like that. I could hardly be described as a romantic. But I did fall in love. She said Jürgen had told her a lot about me and I just grinned like an idiot. I was already imagining nailing her in her husband’s bedroom. I imagined she had a nice juicy cunt. She said everything was ready for dinner. “We are eating coq au vin”, she said. I thought it was poetry.

We ate coq au vin that night. During the long stories about nasty battles the lieutenant had never personally fought I tried to steal a glance from her. But I didn’t get as much as even a haughty look. I was growing more and more resigned to my fate of being ignored by Hilde until the lieutenant left the room to take a quick sanitary break. In this short pause between stories and in the absence of her spouse she looked at me daringly and temptingly. I thought she was going to devour me with her eyes. Her husband returned and during the remainders of the meal she treated me quite coolly, as if I didn’t exist. A mere spectre in a house that held her delicate material presence.

As I returned home I wondered if I had been imagining things. Did she really look at me in a sexual way? Hadn’t I mistaken her shame in being alone with me for a want of fornication?

I started visiting their house at regular times, but never without an invitation of the husband. Every time she got alone with me I had the impression she wanted me in a non-platonic kind of way. Every time I was going home I wondered if I had been imagining things.

One night the three of us were eating with another officer, a rather old major that had never visited the house of the lieutenant before. The two indulged in a quite technical talk about the use of bayonets and the likes on the battlefield and as the lieutenant had an extensive collection of exactly these things they left the room to take a look at them. I found myself alone with Hilde once again.
She began by giving me one of her long wanting stares, not saying a word. She smiled and I smiled, she looked down and I stared, she stared and I looked away. Suddenly she looked at me in a determined way. She said: ”Jurgen mustn’t find out.” I asked her what she was talking about, but she said I knew damned well what she was talking about. I said I really didn’t know but she didn’t say anything back. The men returned and she got back into her blanket of white silence.

The next day I took a day of leave and I walked to their house. I stood on the sidewalk for some time, doubting whether I was a fool or not. I pulled myself together. I knocked on the door and she opened it.
“Is Jürgen there?”, I asked. I knew he wasn’t.
“What if he is?”, she said.
“Can I come in?”
“Why would you want to come in?”
I didn’t have a reply for that. She let me in anyway. She closed the door behind me and took my hand. “You must always remember I am not one of your filthy prostitutes”, she said. She put my hand on her bosom.

She turned out to be quite the lay, especially for a woman that was about a decade older than me. During our intercourse she liked to squeeze my balls and hurt me a little. After some time she always forgot about her face and limbs and she became an enormous dripping wet and throbbing pussy. We met five times like this and we fucked about fifteen times. That's a pretty nice fuck/visit-ratio.

Despite of the lucky numbers, my life quickly became hell to me, because I was so freaking obsessed with her. I thought about her all the time and couldn’t concentrate on even the simplest tasks anymore. When I saw her I was in heaven, as I was about to leave I felt terribly down in the dumps. I didn’t feel guilty towards Jürgen once.

After my fifth visit to his wife however he came to me looking rather sourly. I suspected at once he had found out. We went to a bar and starting drinking whisky at an insane pace. We really slammed them inside our throats like madmen.

He turned to me and looked at me with eyes that were cross and red from all of the drinking.
“You have been fucking my wife”, he suddenly screamed, loud enough to be heard even outside. I was too stunned to respond to his statement. He took my silence as an affirmation of what he had just shouted. He looked like he was going to kick me in the nose, a movement I really didn't feel for, but, to my surprise,he started laughing.

“You’re lucky she hasn’t stolen your credit card", he giggled, "That woman is the most expensive thing a man can own.” I felt slightly offended that he had said he owned her but I immediately changed my mind and felt disgusted that I seemed to be rapidly becoming a feminist.

“How have you found out?”, I asked him.
He smiled, took a cigarette out of his pocket and lighted it with a match.
“You’re so fucking young”, he grinned, “ I bet you have a fat old pecker.”
He sighed as the music in the bar changed into a melancholy Russian song.
“She’s a nympho, Dré and a damn looker too. She just told me she was fucking you. It’s all a game to her”, he told me. I couldn’t believe it. As we both left the bar in a drunken haze, he told me he wouldn’t be friends with me anymore. “Why not?”, I asked.

“What do you think? You fucked my wife”, he said and he left.

The next day I quickly ran to their house and as she opened the door I shouted to her Jürgen had found out. She motioned with her arms to be quiet and she led me into the house. As I looked into her blue eyes in her pale skinny face and told her again Jürgen knew I saw an icy stare. No more warmth radiated from her face and I all at once knew she was a lost cause.

“I told you, you shouldn’t let Jürgen find out”, she said.
“But you told him yourself!”, I objected. She admitted she did. She also said it was best for me to leave. At first I didn’t want to and I told her she’d have to fucking shove me out of the door. Now she also seemed to think I was a funny guy. I could stand her rejection but I couldn’t bear her derision. As she gently shoved me out the front door she said, “it was nice fucking you.”

There I was on the pavement, alone, a man abused. I felt the need to brush my teeth. I went home and washed myself three times after which I felt a bit better. I visited Molly and told her what I had been through. She laughed and told me I was still very young.

“Sexually, everybody is a capitalist, my young Marxist friend”, she said.
I thought about that for a while and decided it was the truth. I swore to the new ideal of fighting sexual capitalism in the hearts of women. After this I dropped my pants and fucked the whore in her snatch. It seemed like the right thing to do.